F. Uitwaaien
Misschien herken je het wel, je zit er even doorheen dus tijd om eens lekker uit te waaien, liefst in een omgeving met bomen, weidelandschappen en dieren. Probaat middel tegen sombere gedachten. Ik vind het fijn om ritjes met de scootmobiel te maken en wanneer het weer het toelaat, hup, met de vlam in de pijp opstomen naar de bossen rond Lage Vuursche. Het is een tocht van ongeveer 3 kwartier heen, daar wat drinken en weer 3 kwartier terug, al met al een fikse onderneming. Vanuit mijn woning kom ik al vrij snel uit bij weidevelden, koeien en paarden en dan links de bossen in. Ik begroet de bomen die langs het pad staan met een ook voor hen onbegrijpelijk ‘Hallo Jongens!’ en tuf vervolgens richting Maartensdijk, steek daar de weg over, richting mijn eindbestemming.
Ik ben inmiddels een graag geziene gast van de vele pannenkoekenrestaurants, waar ik overigens nog nooit een pannenkoek genuttigd heb. Bij een van de restaurants maak ik graag een praatje met de eigenaar, een man van een jaar of 30. Eerst was hij ober, maar sinds kort is hij de eigenaar. ‘Gekocht’, vertelde hij, ‘net voor de lockdown, dus in het begin was het wel even pittig’. Ik ken hem niet anders dan positief, altijd vol met optimistische plannen. Mooi om te zien.
Het is alweer een aantal jaren geleden. Ik was weer eens op pad, had lekker geluncht en was alweer op de terugweg, gewapend met een goed humeur en waarom ook niet. Ik weet een weggetje waar enorm veel varens staan, geen kleintjes maar van die joekels van een metertje of twee. Ik reed er op een sukkeldrafje naartoe, stopte en liet de zegen van de varens in stilte op me neerdalen. Het gevoel door een varenfamilie opgenomen te worden kun je gerust als indrukwekkend bestempelen.
Het uitgelaten gejoel was al van verre te horen. Haar armen gingen wild heen en weer en haar hoofd bewoog onrustig van links naar rechts. Het was duidelijk, het meisje was spastisch en geestelijk beperkt. Toen ze me passeerden gebeurde er iets wonderlijks, iets wat me daarna nog lang heeft beziggehouden. De man in zijn nette kleren deed een stap naar voren, zodat hij tussen mij en het meisje kwam te staan. Ondertussen hield het uitgelaten geschreeuw en het druk gesticuleren gewoon aan. De beweging van de man en de blik die hij me daarbij toewierp wekten bij mij allerlei associaties op. Het had er alle schijn van dat hij haar wilde beschermen. Tegelijkertijd bemerkte ik iets van de liefde die hij voor het meisje voelde en zag ik iets in zijn blik, een mengelmoes van verdriet en schaamte.
Ik heb er het volgende verhaaltje bij bedacht. De man, die was natuurlijk de vader, altijd druk. Hij reisde voor zijn werk de hele wereld over. Af en toe maakte hij tijd vrij om zijn dochter op te komen zoeken. Een moeder komt in het verhaaltje niet voor. Zij moesten het samen rooien. Het meisje zat in een instelling en kon onmogelijk op zichzelf wonen. Ze was altijd blij en uitgelaten en niet alleen maar wanneer hij haar met een bezoekje kwam vereren. Zij miste hem, heel erg zelfs. Hij miste haar ook en dan vooral wanneer hij met zijn ziel onder de arm ergens op de wereld eenzaam op een verlaten hotelkamer zat. Graag had hij meer tijd voor haar gehad, maar hij zag daar op korte termijn geen mogelijkheden voor. Eens in de zes maanden zocht hij haar op, even snel tussen alle bedrijven door… altijd snel, snel, snel, geen tijd om zich te verkleden. Dan maar met dat nette pak de bossen in.
Ik vraag me tot op de dag van vandaag af wat het echte verhaal geweest zou kunnen zijn. Het romantische beeld van een eenzame vader samen met zijn gehandicapte dochter, het ‘alleen op de wereld’ scenario, staat bol van de sentimentele interpretaties en doet waarschijnlijk geen recht aan wat er zich die dag voor mijn ogen afspeelde.
Wat denk jij? Wat zou het werkelijke verhaal geweest kunnen zijn?
Reacties
Een reactie posten