L. 'T het nog nooit, nog nooit zo donker west of ’t wer altied wel weer licht

Het jaar 2021 eindigde uiteindelijk best nog wel redelijk. We zaten weliswaar in een lockdown, maar de vooruitzichten waren goed. Het leven zou zich herpakken. Maar dat gebeurde niet.

Op 24-02-2022 viel er een zwarte deken over de wereld toen Poetin Oekraïne binnenviel en datgene ontketende wat we helemaal niet meer hadden verwacht: Oorlog in Europa. Het begin van een cascade aan gebeurtenissen. Het jaar 2022 moet worden geschreven op zwarte bladzijden en daarop laten zwarte letters zich niet lezen. Laten we 2022 dus maar vergeten en achter ons laten.

En vervolgens gebeurde er op 30 december 2022 iets bij mij wat alles in een ander perspectief zette.

Natuurlijk waren de honderdduizenden doden in Oekraïne vreselijk. Dankzij de nieuwe media konden we rechtstreeks getuige zijn wat zich daar afspeelde. Vanzelfsprekend was de stroom van asielzoekers naar, ook de groeiende kloof tussen arm en rijk was rot. En, o ja, dat steeds duidelijker wordt dat de zesde extensie is begonnen, maakt het ook niet vrolijker. Maar op 30 december kreeg 2022 een diepzwarte rand en verbleekte eigenlijk al het andere naar de achtergrond.

Toen ik op 30 december 2022 beneden kwam, lag er een hondenhoop in de gang. Even verderop lag een plas. Ik liep naar een lege hondenmand en daar lag schuim in. Er was ook nog gebraakt.

Even verderop lag Femke, de liefste witte herder die ooit heeft bestaan. Ik riep haar, maar ze kon niet overeind komen. Toen ik haar wilde helpen, jankte ze het uit van de pijn.

Natuurlijk ging ik direct met haar naar de dierenarts en ze werd opgenomen. ’s Middags was er de diagnose: Femke had een acute hernia met een bloeding op het ruggenmerg. Hierdoor waren de achterpoten nagenoeg verlamd. Een parese posterior heet dat.
Femke kreeg hoge doseringen corticosteroïden om de zwelling in het ruggenmerg te doen verminderen. ‘Als het goed is, dan knapt ze de komende dagen weer op’, zei de dierenarts.

‘En als het niet goed is?’, vroeg ik. ‘De voornaamste verbetering zie je in de eerste twee dagen’, zei de dierenarts, ‘anders wordt de prognose slecht en moet je denken aan laten inslapen.’

Hierop stortte de wereld in. Een dag eerder had ik nog met haar op het voetbalveld gespeeld en was er niets aan de hand. En dan nu dit. Ik heb die nacht naast haar mand op de bank geslapen. De volgende dag was er nauwelijks verbetering en de woorden van de dierenarts riepen een vreselijke angst in mij op. Femke laten inslapen. Rationeel zou dat dan misschien wel het beste zijn, maar dat mocht toch niet!

Dit is eigenlijk het gekke van 2022. Het jaar waarin ik op de televisie bijna live getuige mocht zijn hoe duizenden mensen werden afgeslacht. Natuurlijk vond ik dat erg, maar dat mijn hond door haar poten zakte, dat was pas een ramp. En dat er duizenden diersoorten op uitsterven staan, is natuurlijk verschrikkelijk. Maar eigenlijk, en ik schaam me om het te zeggen, valt dat voor mij in het niet bij de situatie dat ik één hond, maar dan wel Femke, zou moeten laten inslapen.

Bizar eigenlijk dat het kleine leed in mijn eigen omgeving zoveel zwaarder weegt dan het onvoorstelbare leed dat over de wereld gonst. Stof tot nadenken.

Het jaar 2022 eindigde dus zwarter dan zwart. En toen kwam Claudia de Brey (wat een prachtige vrouw) met haar oudejaarsconference op de tv waarin ze Ede Staal (de Jacques Brel van het Noorden) zong:

’T het nog nooit, nog nooit zo donker west of ’t wer altied wel weer licht.

En zo is het. In 2023 werpen we de zwarte deken af. Het wordt een prachtig jaar.

Ede Staal

Vanmorgen stond Femke op. Ze dronk weer en at. Ze plaste en poepte. Het lopen ging nog moeizaam, want haar linker achterpoot deed het nog niet helemaal. Maar ze is de hond van het jaar.