L. Tijd bestaat niet

Vandaag bekeek ik prachtige ruimtefoto’s van de James Webb telescoop en kwam daardoor op het volgende: Tijd bestaat niet, Fred, en ik ga je uitleggen dat jij op dit moment onstuimige seks hebt met het meisje dat vroeger niets van je wilde weten.

Voor we zover zijn, moet ik eerst even terug naar mijn moeder. In een (wanhopige) poging om een fortuin bij elkaar te krijgen, deed zij mee aan de lotto. Ik legde haar uit dat dit nooit iets zou worden, maar dat wilde er bij haar niet in. ‘Er is altijd een kans, hoe minimaal ook’, zei ze dan. Ze had gelijk. En ik ook, want ze heeft nooit iets gewonnen.
Een keertje vroeg ze of ik een rijtje voor haar wilde invullen omdat ik misschien geluk bracht. Nu heb ik nog nooit iemand geluk gebracht, dus dat was een vreemde vraag. Maar goed, ik vulde de nummers in: 1,2,3,4, 5 en 6. Dat vond ze flauw, want die combinatie kon niet vallen, zei ze. Dat ging haar bevattingsvermogen namelijk te boven.

Ik kreeg de opdracht om zes willekeurige getallen in te vullen, want een willekeurige combinatie kon wel vallen volgens haar. Ik vulde in: 7, 12, 19, 23, 24 en 31. Mijn moeder was tevreden, deze getallen konden wel vallen. Als ik haar had verteld dat ik de winnende getallen van de week daarvoor had ingevuld, dan had ik een draai om mijn oren gekregen, want het ging haar bevattingsvermogen te boven dat twee keer achter elkaar dezelfde getallen zouden kunnen vallen.
Alles is afhankelijk van ons bevattingsvermogen. Je kunt zelfs elke week de lotto winnen, als je maar voldoende lijstjes maakt, met alle cijfercombinaties. Je wordt er niet rijk van, want er zijn veel meer verliezende combinaties, maar toch. En nu gaan we jouw bevattingsvermogen testen.

Het universum is oneindig groot. Hoewel we het niet kunnen bevatten, accepteren we dat. En zelfs als er gezegd wordt dat er oneindig veel universa om ons universum heen draaien, allemaal oneindig groot, dan kunnen we dat ook accepteren.
Nu vraag ik je om een tekening te maken van een planeet. Wat zie je als je op die planeet staat?
Je mag doen wat je fantasie je ingeeft. Het grappige is dat ergens in die oneindige ruimte in één van die vele universa, waar oneindig veel (en nog meer) planeten zweven, er eentje bij zal zitten die precies jouw tekening weergeeft. Er zijn immers oneindig veel planeten. Heb je paarse bergen gemaakt met groen water en eenogige wezens? Ergens bestaat dat!
Maar nu maak ik een selfie van mijzelf achter de computer en ik vertel je dat in die vele universa er nog een ‘ik’ op dit moment dit stukje zit te tikken, waar mijn selfie dan een foto van is. En waarschijnlijk zelfs oneindig vaak, want alles is oneindig.

Er haken nu mensen af. Die hebben wel het bevattingsvermogen van paarse bergen, maar niet dat alle universa meerdere Leo’s kunnen herbergen. En gelijk hebben ze (denken ze).
Ik ga het nog erger maken. Ergens in die oneindigheid is er een planeet waarop je precies het beeld van morgen zult aantreffen. Morgen doe ik een rode trui aan. Ergens loop ik daar nu al in rond.
En ergens in die onmetelijke ruimte blaas ik nu mijn laatste adem uit. Maar… weer ergens anders word ik nu geboren. Tijd bestaat dus niet. Alles is in het nu: geboren worden, leven en doodgaan.

Er haken meer mensen af, maar jij leest nog. Ik ga het dus nog erger maken. Er zijn ook planeten waar je het beeld kunt zien als het allemaal anders was gelopen. Er is een planeet waar dat meisje dat jouw afwees, Fred, je niet af heeft gewezen en op dit moment hebben jullie daar onstuimige seks.
Je hebt er geen donder aan, want je zit hier en nu op deze aarde, maar het is toch fijn voor je.

Zo, weer tijd voor een joint.