Babbel en Snabbel

Vanavond was er op de televisie een reclame van een uitvaartverzekering. Daarin waren mensen met elkaar aan het delen welke muziek ze wilden op hun begrafenis. Uiteraard zette dat mij weer aan het denken. Welke muziek heeft er een dusdanige rol in mijn leven gespeeld dat het een plek op mijn uitvaart heeft verdiend? Het eerste nummer dat beslist zal worden gedraaid is ‘een bord met spaghetti’ van Rijk de Gooyer uit 1963. Dat liedje heeft mijn hele leven danig beïnvloed. Als kind lustte ik namelijk absoluut geen vlees. Ik vond het zielig voor de dieren. Toen al. En toen had ik meer karakter, want tot wanhoop van mijn moeder at ik het gewoon niet. Maar moeders zijn slim en zij attendeerde mij er op dat gehakt geen vlees was, maar van de gehaktboom kwam. Dat bewees zij met het liedje van Rijk de Gooyer. Kort gezegd ging het lied over een bord met spaghetti waar een gehaktbal op lag. Die viel op de grond en rolde de tuin in. En zeven jaar later…zag ik in die tuin…een grote gehaktboom…m...

Ach carnaval, mijn beste brave carnaval! Afgelopen weekend was het weer eens zover. Mensen kijken er al een jaar naar uit, althans wanneer die mensen in het Zuiden hun bedje hebben staan. Boven de rivieren wordt er bedenkelijk gekeken, maar in het Zuiden gaan de harten sneller kloppen wanneer de datum in zicht komt. Zij die het niet al te breed hebben sparen er het hele jaar voor om in die ene week eventjes helemaal los te kunnen gaan. Zonde van het geld? Nou, daar denken zij anders over.  Ik kom van boven de rivieren en ben er niet mee grootgebracht. In mijn studententijd had ik nogal wat vrienden die uit Brabant kwamen. Op hun uitnodiging trok ik de stoute schoenen aan en waagde me in het feestgedruis. De cafés propvol, warm, bier dat rijkelijk vloeide en buiten de ijzige vrieskou. Zondag met de hele familie naar de bibberende optocht. Strontvervelend. ‘Dat komt omdat je de woordgrappen niet begrijpt’. De over zijn toeren draaiende felgekleurde waanzin, terwijl de koppijn beukt, ...

Zolang er leven is bestaan er creatieve uitingen die tot de canon van de kunst gerekend worden. Van de rotsschilderingen van Lascaux tot de beelden van Rodin. Naast creatievelingen die de boel niet in de maling nemen zijn er ook kunstenaars die de grenzen opzoeken van wat nog tot kunst gerekend mag worden. Het zwarte vierkant van Kazimir Malevitsj is daar een mooi voorbeeld van. Kunstenaar Marcel Duchamp gebruikte industriële voorwerpen, haalde ze uit de alledaagse context en bestempelde ze tot kunst. Ik vermoed dat hij alleen maar een dikke middelvinger wilde opsteken naar al die serieuze opgeblazen kunst. Hij noemde zijn kunstvoorwerpen ‘ readymade ’. Een mooi voorbeeld is het urinoir dat hij omgekeerd in een museum tentoonstelde. Ondanks zijn poging de kunst en de kunstkenners een pootje te lichten door iets ridicuuls te doen, is zijn werk als serieus werk terug te vinden in de analen van de kunstgeschiedenis. Geheel tegen zijn wil, onbedoeld. Dit soort conceptuele kunst i...

                                                                      Een jaar oorlog in Oekraïne                                                                       Een zwarte bladzijde in de geschiedenis.                                                                       Daarom voor alle Russen, en voor iedereen:

Vanavond begon er een nieuwe reeks van het programma Bed & Breakfast op de televisie. Wij bekijken dat programma met een dubbele blik, want we hebben zelf ook een B&B, of op zijn Gronings: een ‘stee en stoetje’. We geven dan ook ons ongezouten en professionele commentaar. Ik zal u dat verder besparen, want daar gaat het nu niet om. Waar het wel om ging is de B&B van Maarten en Marion uit het Brabantse Laarbeek. Die hebben namelijk een bijzondere B&B waarbij je boven varkens slaapt. En dan niet boven een stal waar opeengepakte varkens elkaars staart en oren staan af te bijten, maar een fijne stal waar de biggetjes kunnen rondrennen. Porcuscampus heet het. Zoek het maar eens op. Ik heb een zwak voor varkens. Waarschijnlijk was ik in het vorig leven een varken en ook in dit leven begin ik met het stijgen der jaren steeds meer op een varken te lijken. Varkens zijn namelijk ook hele intelligente dieren. En mannen, een varken heeft een orgasme van vijf tot tien minuten (!...

Het echte nieuws in de krant vind je niet op de voorpagina. Daar staan de koppen en foto’s waarvan wordt verondersteld dat daarmee de losse nummers het beste verkopen. Vandaag heb ik even op pagina 6 van het Dagblad van het Noorden de koppen doorgenomen, zodat u een beeld krijgt van het nieuws van 18 februari 2023. Het nieuws dat de voorpagina niet haalde. Zeker 45.000 doden in het aardbevingsgebied Turkije en Syrië. Een triest aantal, natuurlijk, maar oninteressant voor de voorpagina. Bij 50.000 doden, dat is toch een echte mijlpaal, kan er weer een kort stukje op de voorpagina komen. In de Turkse provincie Hatay is na 278 uur een 45-jarige man levend uit het puin gehaald. Gelukkig maar, want 45.001 doden zou de kop volstrekt ongeloofwaardig hebben gemaakt. Betogers dringen parlement Suriname binnen. Sinds Trump het capitool heeft laten bestormen, is het in de mode. Een beetje land laat zijn parlement bestormen. Suriname hoort er nu ook bij. Terecht dat het geen voorpaginanieuw...

We zijn op het schoolplein achter de school bezig om een kleine horeca op te zetten die dan gerund wordt door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Omdat het schoolplein niet vanaf de weg zichtbaar is, had ik bedacht om een bordje met een pijl aan een straatlantaarn te hangen, zodat passanten ons dan gemakkelijker kunnen vinden. Op internet kun je alles vinden en dus ook dit soort bordjes. Ik had een leuke uitgezocht. Het bord kostte ongeveer €50,- en had vrolijke opvallende kleuren en uiteraard de naam van onze horeca. Ik wilde al gaan bestellen, maar mocht dat eigenlijk zomaar? Toch even aan de gemeente vragen. Nee, dat mag niet zomaar. ‘Als iedereen dat zou doen, dat wordt het een wildgroei aan borden, meneer. Dat kan dus echt niet. Maar er is wel een oplossing. U heeft ongetwijfeld wel die bruine bewegwijzeringsbordjes langs de wegen in onze gemeente gezien?’ Ja, dat was zo. ‘Nou, zo’n bordje kunt u natuurlijk wel aan een lantaarnpaal hangen. Die bordjes kunt u bestelle...

Twaalf februari is de dag van het vergeten kinderlied. Elke dag heeft inmiddels wel zijn bijzonderheid. Zo is 22 juli de Pi-dag omdat de breuk 22/7 het beste het getal Pi benadert (3,14 en dan nog een oneindige reeks). Twaalf februari is nog niet zo heel lang de dag van het vergeten kinderlied. Ik heb het namelijk een paar uur geleden officieel zo benoemd. Ik liep door het bos met mijn honden te wandelen en opeens schoot het kinderliedje ‘Ik zag twee beren…’ door mijn hoofd. Het is toch wonderlijk hoe hersenen werken. Dit zong ik als kind diep in de vorige eeuw. Daarna heb ik er nooit meer aan gedacht en nu opeens loop ik het in een bos te neuriën. Het liedje ging zo (voor de melodie verwijs ik u naar YouTube): Ik zag twee beren broodjes smeren, oh, het was een wonder Het was een wonder boven wonder dat die beren smeren konden Hi hi hi, ha ha ha, ik stond er bij en ik keek er naar. Er was ook een variant met slangen die de was ophangen (katten/stoelen matten, apen/wortels schrapen...

Beelden op mijn netvlies van een radeloze Turkse man die vertwijfeld roept. Zijn vrouw zit bekneld onder betonnen brokstukken. ‘Wanneer je leeft, roep dan!’ En ja hoor, daar hoorde je wat. Bedolven, bekneld, onderkoeld. Het vroor 7 graden. De man hief zijn armen ten hemel en huilde. Nog in leven, maar hij kon niets meer voor haar doen. Ik voelde de onmacht. Hoewel ze nog leefde, ten dode opgeschreven. Gruwelijk. Zo dichtbij en toch zo veraf. Een tantaluskwelling. Ik kreeg er een brok van in m’n keel. Mag er dan nog wel ruimte zijn voor dingen waar je blij van wordt? Ondanks alle ellende in Turkije/Syrië schijnt in Voordorp de zon en groet ik zoals gewoonlijk de postbode. Deze vriendelijke man brengt hier al jaren de post rond. En altijd in een rap tempo. Niet omdat dat van zijn baas moet, maar gewoon. Nooit te beroerd om zijn pas even in te houden om een praatje te maken. Een vriendelijke verstandhouding. Daar past ook het op afstand groeten bij. Hij lacht breeduit ten teken van her...

Elke ochtend loop ik met mijn honden een rondje door het bos. Bij de ingang nemen we het rechterbospad, we lopen dan naar het poeltje en draaien daar het linkerbospad op, weer terug naar huis. We doen dat al jaren, dus vele honderden keren zijn we langs het poeltje gelopen. Er gebeurt daar nooit wat. Bij warm weer wil Femke er nog wel eens in lopen, maar Alex heeft een grondige hekel aan water en houdt zich verre van het poeltje. Tot vanmorgen. Alex zag iets in het poeltje. Hij overwoog om het water in te gaan, maar dat ging hem te ver. Hij liep nerveus langs het poeltje, jankte zachtjes en probeerde weer met een poot het water in te gaan, maar deed het toch niet. Weer teruglopen, weer het water in…? Nee. En toen gebeurde er nog iets bijzonders. Er landde een vogel op het grasveld naast het poeltje. Het hipte ongelukkig rond. Het arme dier was gewond. Alex zag de vogel en rende eropaf, zoals hij ook achter zijn bal aan rent. De vogel probeerde wel weg te komen, maar dat ging niet zo...

Leo, jouw stukje over niet bestaanbare woorden heeft me aan het denken gezet. Bij mij staat denken overigens gelijk aan vrij associëren. In de schilderkunst zijn er schilders geweest die de relatie tussen een (bestaand) woord, de afbeelding en het ding in de werkelijkheid hebben onderzocht. Mooiste voorbeeld hiervan vind ik nog steeds de pijp van de Belgische schilder en surrealist René Margritte. ‘Een echte pijp’ zul je misschien denken, maar de tekst verwijst naar het onderscheid tussen het echte voorwerp, zijn afbeelding en het woord. ‘Ja natuurlijk, nogal wiedes. Duuuh!’ Maar zo vanzelfsprekend is dat niet.  Nog een voorbeeld.  De Amerikaanse schilder Whistler schilderde zijn moeder in overwegend grijs en zwarte tinten, en noemde het ‘ Arrangement in Grey and Black No. 1 ’. Niet zo aardig voor de moeder zul je misschien denken, maar hij wilde een punt maken. Vanuit een bepaald perspectief beschouwd is een schilderij niet meer dan verf op canvas. Dat wij daar (een afbeeldin...

Ik doe al jaren mijn dagelijkse boodschappen bij de Albert Heijn. Fijne sfeer, goede producten en lekker dichtbij huis. Vooral dat laatste. Door de hoge inflatie aangespoord overweeg ik wel eens om mijn geluk elders te beproeven, maar dan dwingt het gewoonterecht me te doen wat ik gewend ben om te doen. Eenmaal in de winkel aangekomen heb ik maar weinig tijd nodig. De meeste producten ken ik van haver tot gort en ik weet ze blindelings te vinden. Een moeizaam vergelijkend warenonderzoek is dan ook overbodig. Boem, boem, boem en hupsakee, retteketet, op naar de kassa, dat is mijn stramien. Maar het kan ook anders. Vandaag stond ik achter een ietwat ouder heerschap. Een man met een mening. Netjes gekleed, niet de eerste de beste, dat zag je meteen. Gepensioneerd, een man met gezag. Bij de melkproducten, papiertje in zijn hand. ‘Fijn dat zijn vrouw nog leeft’, dacht ik vertederd. Ik had niet de indruk dat de man bang was om bij thuiskomst in het mes van haar snerpende afwijzing te lo...

Veel, zo niet alles verandert. De Griekse filosoof Heraclitus zei het al, je kunt niet tweemaal in dezelfde rivier stappen. Ook de stad Utrecht ontkomt er niet aan. Ik woon er vanaf 1978, dus al zo’n 40 jaar. In de loop der jaren zijn er voornamelijk drink- en eetgelegenheden bijgekomen. Vertrouwde adressen hebben hun boeltje bijeengepakt om elders weer uit te pakken. De gemeentelijke bibliotheek en boekwinkel Broese, ooit gevestigd tegenover het stadhuis, pal in de binnenstad, vind je nu in of om het oude postkantoor aan de Neude, een Gesamtkunstwerk, een gebouw met bijpassende kunst, ornamenten, meubels en gebruiksvoorwerpen, aangelegd volgens de principes van de Amsterdamse school. Dat waren geen vrolijke jongens. Andere tijden. De donkerbruine beelden in de bieb kijken je streng aan. Indrukwekkend vormgegeven hoor, mooi materiaal, maar somberrrrrr!  Voor ieder continent een streng kijkend figuur, gebeiteld in hardsteen. Via een lift naar boven. In mijn scootmobiel is het pret...

Vandaag hebben we afscheid genomen van W. De eerste letter van zijn voornaam is in het kader van de privacy gefingeerd. De echte letter is bij mij bekend. W. heeft twee jaar bij ons gewoond. Hij heeft een verstandelijke beperking en werkt bij de boer. Hij giechelt om alles en zijn standaardantwoord op alles is ‘bier’. Zo heerlijk overzichtelijk kan het leven zijn. ‘Wat is je lievelingseten, W.?’ ‘Bier’, is dan het antwoord, gevolgd door een aanstekelijk gegiechel. ‘Wat wil je hebben voor je verjaardag?’ ‘Bier’. ‘Wat was het mooiste dat je dit jaar hebt beleefd? ‘Bier’. ‘Op wat voor brandstof rijdt je auto?’ ‘Bier’. ‘Hoeveel is 23 min 19?’ ‘Bier’. De boer heeft honderden koeien en die melkt hij drie keer per dag uit. Want hoe vaker je een koe melkt, hoe meer melk zij gaat produceren. De koeien zien ook geen wei. Ze hebben een kort melkvol en verder zinloos leven in de stal. Niet alleen de koeien worden uitgemolken, ook W. ondergaat dat lot. Zijn normale werkdag begint om zes u...

Een leuk stukje schreef je maandag: ‘buiten de lijntjes kleuren’. Je beschreef hoe een demente moeder bij het scrabbelen onbestaanbare woorden op het bord neerlegde en vervolgens ging je fantasie er mee aan de haal en bedacht je hoe je dit zou kunnen uitwerken tot een kort verhaal.  Het fenomeen ‘onzinwoorden’ bestaat uiteraard al veel langer. Sterker nog, ‘onzinwoorden’ op zich is een bestaand scrabblewoord (daarmee dus geen onzinwoord meer) en met de letters van dat woord kun je 315 woorden maken. Een onzinwoord is een reeks letters die op een conventioneel woord lijkt, maar niet voorkomt in een standaardwoordenboek. Hoewel het geen betekenis heeft, is het bedacht om een bepaald effect te creëren.  Een bekend onzinwoord is ‘epibreren’, dat in 1954 werd gepubliceerd door Simon Carmiggelt. Hij had dat overigens niet zelf bedacht, zei hij later. Het was verzonnen door een ambtenaar die een lastige klant heen zond met de mededeling dat deze groot gelijk had, maar dat men nog een...