F. Broodje Mario

Veel, zo niet alles verandert. De Griekse filosoof Heraclitus zei het al, je kunt niet tweemaal in dezelfde rivier stappen.

Ook de stad Utrecht ontkomt er niet aan. Ik woon er vanaf 1978, dus al zo’n 40 jaar. In de loop der jaren zijn er voornamelijk drink- en eetgelegenheden bijgekomen. Vertrouwde adressen hebben hun boeltje bijeengepakt om elders weer uit te pakken. De gemeentelijke bibliotheek en boekwinkel Broese, ooit gevestigd tegenover het stadhuis, pal in de binnenstad, vind je nu in of om het oude postkantoor aan de Neude, een Gesamtkunstwerk, een gebouw met bijpassende kunst, ornamenten, meubels en gebruiksvoorwerpen, aangelegd volgens de principes van de Amsterdamse school. Dat waren geen vrolijke jongens. Andere tijden. De donkerbruine beelden in de bieb kijken je streng aan. Indrukwekkend vormgegeven hoor, mooi materiaal, maar somberrrrrr!  Voor ieder continent een streng kijkend figuur, gebeiteld in hardsteen.

Via een lift naar boven. In mijn scootmobiel is het prettig rondscheuren in dit fraaie gebouw. Gróóóóót! Liften, roltrappen, een restaurant, een koffietent, studieplekken, aardige medewerkers, kunstobjecten, gebrandschilderde ramen, een piano, mogelijkheden om geld op te nemen en natuurlijk, je zou het bijna vergeten: boeken, heel veel boeken. En, heerlijk warm. Je wilt niet weten wat hun energierekening is.

Aan de achterkant, aan de Oude gracht, je rijdt er zo voorbij, vind je boekhandel Broese. Ik kan mijn ogen bijna niet geloven. Gróóóóóót! Toch mooi dat er in dit e-commerce tijdperk nog ruimte bestaat voor een fysieke winkel.  Ik word er gastvrij ontvangen. Vriendelijke medewerkers leggen me uit hoe en waar. Ik had het even gemist dat ze verhuisd zijn. Ik vermoedde een faillissement, maar niets hoor. Ze blijken er al jaren te zitten. Goed dat deze boekenverkoper zo’n fraaie nieuwe plek in Utrecht heeft weten te veroveren.

Iets wat de tand des tijds moeiteloos lijkt te weerstaan is het broodje Mario. Ze stonden als kraampje ooit langs de Oude gracht, maar zijn nu verplaatst naar een winkel naast pizzeria Il Pozzo. Historisch gezien is deze pizzeria het resultaat van alle broodjes Mario die als warme broodjes over de toonbank vlogen.

Met drie man sterk stonden ze daar ooit in dat kraampje, nu in dat winkeltje, nog steeds dezelfde mannen als in 1978, ongelooflijk. Omstreeks lunchtijd staat er een rij die een Oost-Europeaan nog versteld doet staan. Het recept van het broodje is in al die jaren niet veranderd. In feite is het een grote deegbal met pakken kaas, salami, groene pepers en wat loslopend groenteprut. Als je het zo opsomt is het onbegrijpelijk waarom het broodje zo populair geworden is.

Wat wel degelijk aan verandering onderhevig is, is het vertrouwen in de politiek. In de samenleving bestaat er een grote behoefte aan concrete oplossingen voor de problemen rond de kindertoeslagen, het Groninger gas, scheurende huizen, een torenhoge inflatie, betaalbare woningen, oorlog in Oekraïne, nucleaire dreiging, stikstof, boeren en bouwen, behoud van de natuur in de ruimste zin des woords, energie en duurzaamheid om er maar een paar te noemen. De Apocalyps lijkt aanstaande.

Maar hoera, hoera er gloort hoop aan de horizon. Het magische woord is gevallen: ‘Vertrouwen’.
Het woord kwam tot mij tijdens de bekendmaking van de fusieplannen van PvdA en GroenLinks. 
Ik weet niet wat ze met het woord willen uitdragen. Hadden ze er zelf vertrouwen in? Moesten wij, de kiesgerechtigden er soms vertrouwen in hebben? Vertrouwen dat een gezamenlijke linkse vuist het antwoord is op alle radeloosheid en vertwijfeling van de afgelopen jaren?

Vertrouwen is iets anders dan zekerheid. Bij zekerheid past geen vertrouwen. Zekerheid is zeker.
Hoop en vertrouwen impliceren risico’s en aannames. Je kunt alleen vertrouwen wanneer je bereid bent om de consequenties van risico’s en aannames te aanvaarden.

Kunnen we de guitige krullen van Jesse K. wel vertrouwen of probeert hij alleen maar zieltjes te winnen, sec voor het electorale gewin? Wanneer de gezamenlijke lijst op 15 maart de slag slaat tijdens de provinciale statenverkiezingen, zijn zíj dan de aangewezen partij om een deuk in een crisespakje boter te slaan? Het lijkt me een naïeve veronderstelling, daar zijn de problemen te groot voor en in de meeste gevallen nauw verbonden, zeg maar gerust afhankelijk van de welwillendheid van andere landen.

Nieuw elan, toch leuk om het weer eens mee te maken