F. Nightingale

Beelden op mijn netvlies van een radeloze Turkse man die vertwijfeld roept. Zijn vrouw zit bekneld onder betonnen brokstukken. ‘Wanneer je leeft, roep dan!’ En ja hoor, daar hoorde je wat. Bedolven, bekneld, onderkoeld. Het vroor 7 graden. De man hief zijn armen ten hemel en huilde. Nog in leven, maar hij kon niets meer voor haar doen. Ik voelde de onmacht. Hoewel ze nog leefde, ten dode opgeschreven. Gruwelijk. Zo dichtbij en toch zo veraf. Een tantaluskwelling. Ik kreeg er een brok van in m’n keel.

Mag er dan nog wel ruimte zijn voor dingen waar je blij van wordt? Ondanks alle ellende in Turkije/Syrië schijnt in Voordorp de zon en groet ik zoals gewoonlijk de postbode. Deze vriendelijke man brengt hier al jaren de post rond. En altijd in een rap tempo. Niet omdat dat van zijn baas moet, maar gewoon.
Nooit te beroerd om zijn pas even in te houden om een praatje te maken. Een vriendelijke verstandhouding. Daar past ook het op afstand groeten bij. Hij lacht breeduit ten teken van herkenning en zwaait uitbundig. De Florence Nightingale van de wijk, de man die onbedoeld bakken met vreugde rondstrooit.

Nog iets waar ik blij van word, Vis TV, een programma op RTL7, overdag. Twee enthousiastelingen die in verlaten natuurgebieden, aan de kant van een sloot, in een boot of zoals vandaag aan de Nederlandse kust staan te vissen en daar met een jongensachtige uitgelatenheid verslag van doen.

Mooi, intens, dat wel, maar het heeft iets infantiels. Ze vertellen nooit over grote mensen moeilijkheden met daarbij een rol weggelegd voor vrouw en kinderen, buren of een vriendelijke postbode. Het is immers Vis TV en dan heb je het over Vis op TV. Dat is logisch! Praktische informatie, vistactieken, kaplaarzen, aas, foerageren, een hengel, nog een hengel, visakte, de beste stekjes, waar en hoe diep, strekdammen, eb en vloed, wat te doen bij onrustig of regenachtig weer, maden, brood, etc. etc. Ik ben geen voorstander van nodeloos dierenleed of je uitleven in onzinnig tijdverdrijf, maar het plezier dat van de beide mannen uitgaat werkt aanstekelijk, ik kan niet anders zeggen. En dan die taal! ‘Ik heb geen beet gezien!’ Prachtig toch?

Het mooie weer van de laatste dagen, ook iets om blij van te worden. Eergisteren erop uitgetrokken met Ropy de scoot. Ik noem hem Ropy omdat er van de merknaam Trophy een aantal letters zijn weggevallen. Rondrijden via het Wilhelminapark naar Amelisweerd en weer op huis aan. Een rit van 1 ½ uur. Opeens viel mijn oog op de energiemeter. Er was al heel wat energie verbruikt! Het had gevroren, nooit best voor een accu. Met samengeknepen billen op weg naar huis. Ik wilde persé niet tot stilstand komen en gedwongen worden de ANWB te moeten bellen. Dan sta je al snel een uur langs de kant van de weg te blauwbekken. Ik ben net ziek geweest, snip-snap-snotverkouden, dus dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Rustig huiswaarts kachelen met een scherpe blik op de meter. Achteraf niets aan het handje, gewoon thuisgekomen, maar het plezier was er wel af.

Die snotaanvallen volgden op een aantal dagen stevige keelpijn en een vreemd hoestje. FF getest op corona. Gelukkig maar één streepje. Nies- gevolgd door snotaanvallen. Een simpele zakdoek was niet meer toereikend. Met een handdoek op de bank, waterig loeren naar de mannen van Vis TV. Gisteren, hersteld en weer op pad.

Ter hoogte van het Ledig erf bedacht ik dat ik geen tekenpapier meer in huis had. Ik moet ’s avonds toch ook eens wat anders ondernemen dan dat eeuwige kastje koekeloeren. Een beetje tekenen en kleuren onder het genot van mooie muziek is veel beter voor een redelijk en verstandig mens. Dus op naar mijn favoriete kunstbenodigdheden winkeltje. Dáár word ik nou blij van! Al die spullen! Ik zou alles wel in m’n mandje willen stoppen. Papier, verf, kwasten, schilderdoeken, oplosmiddelen, bindmiddelen. Daar komt nog bij dat de mensen die de nering runnen altijd vriendelijk en behulpzaam zijn.

 

Volgens mij zijn het zelf ook armlastige kunstenaars. Ze zijn echt overal, de Jantjes en Marietjes Nightingale. Toen ik de winkel naderde, onthutsing! Gesloten! Leeg! Verhuisd! Had ik een keer de nobele aansporing opgevolgd om het beste uit mezelf te halen en dan is dit mijn beloning?!

De dodenteller in het getroffen Turkse gebied staat inmiddels op 16.000. Talloze Nightingales van over de hele wereld snellen toe. Dan maar even geen post.