L. Een bord met spaghetti

Vanavond was er op de televisie een reclame van een uitvaartverzekering. Daarin waren mensen met elkaar aan het delen welke muziek ze wilden op hun begrafenis.

Uiteraard zette dat mij weer aan het denken. Welke muziek heeft er een dusdanige rol in mijn leven gespeeld dat het een plek op mijn uitvaart heeft verdiend?

Het eerste nummer dat beslist zal worden gedraaid is ‘een bord met spaghetti’ van Rijk de Gooyer uit 1963. Dat liedje heeft mijn hele leven danig beïnvloed. Als kind lustte ik namelijk absoluut geen vlees. Ik vond het zielig voor de dieren. Toen al. En toen had ik meer karakter, want tot wanhoop van mijn moeder at ik het gewoon niet. Maar moeders zijn slim en zij attendeerde mij er op dat gehakt geen vlees was, maar van de gehaktboom kwam. Dat bewees zij met het liedje van Rijk de Gooyer.
Kort gezegd ging het lied over een bord met spaghetti waar een gehaktbal op lag. Die viel op de grond en rolde de tuin in. En zeven jaar later…zag ik in die tuin…een grote gehaktboom…met een bal in zijn kruin. Dat was het begin van een levenslange liefde voor gehakt. Chapeau, Rijk de Gooyer!

Het tweede nummer is ‘Air’ van Ekseption uit 1969. Ik was toen 11 en wilde een puber zijn, net als mijn broer. Alleen veroordeelden mijn ouders toen al zijn muziekkeuze. Ekseption was mijn compromis. Klassieke muziek werd door deze groep op een populaire manier gespeeld. Op dit moment heb ik het weer even op gezet. Klinkt eigenlijk helemaal niet zo slecht.

Nummer drie is ‘Yesterday Once More’ van The Carpenters uit 1973. Dat is verder niet zo’n bijzonder nummer, maar ik was smoorverliefd op Karen Carpenter. Wat een prachtige vrouw en wat een mooie ogen. Ze is gestorven aan anorexia. Voor haar geen gehaktboom. Omdat we haar nooit mogen vergeten, moet zij zingen. En misschien kan dat met een filmpje, zodat iedereen haar schoonheid nog even kan bewonderen.

Nummer vier wordt dan ‘run to me’ van de Bee Gees, ook uit die tijd. Het is een vreselijk kutnummer, maar in die tijd kende ik de tekst uit mijn hoofd. Op mijn uitvaart moet men zich daar maar even doorheen worstelen, want het is een nummer waar ik nu aan denk als een bepalend nummer. Sorry.

Ik heb daarna wel veel muziek gekocht en beluisterd, maar eigenlijk was dat gewoon om mee te doen. Er is weinig muziek die me echt boeide. Maar Golden Earring, dat deed me wel wat. Daarom mag die als vijfde. En er zijn zoveel mooie nummers van deze groep. Laten we maar ‘Radar Love’ doen.

Tja, en welke liedjes zijn dan verder nog de moeite waard. ‘The Rose’ van Bette Middler komt nu in mij op. Dan mag die als nummer zes. Mooie tekst.

Alle goede dingen bestaan uit zeven. Wat wordt mijn afsluiter? Eigenlijk heb ik die niet, maar toch ook weer wel. Ik speel leentjebuur bij mijn inmiddels al lang overleden goede vriend Hans Leijenaar.

Toen het slecht met hem ging, bezocht ik hem en vroeg ik me af welke muziek hij op zijn begrafenis zou willen. ‘Wat is het beste nummer dat je kent’, vroeg ik hem. ‘Er is geen beste nummer’, antwoordde hij, ‘er zijn zoveel goede nummers’. ‘Noem het nummer dat nu in je opkomt’, beval ik en daarop zei hij: ‘love in vain, dat is een heel mooi nummer van iemand die zijn geliefde naar de trein brengt. Zij gaat met de trein mee en hij weet dat hij haar nooit meer terugziet. Hij ziet zijn geliefde met de trein uit zijn leven verdwijnen Een prachtig nummer, maar dan wel in de originele uitvoering van Robert Johnson. Niet al die latere covers, zoals bijvoorbeeld van de Rolling Stones.’
Zo was Hans, hij hield niet van nep.
Niet lang daarna overleed hij en was dit het laatste nummer dat we voor hem draaiden. En het is een prachtig nummer: Love in vain van Robert Johnson. De originele uitvoering!