Babbel en Snabbel

Ik heb een aandoening. Ik lijd aan zelfoverschatting. Ik zou uren kunnen vertellen over momenten waarop ik heel naïef op het gevaar ben afgestapt, om er vervolgens achter te komen dat de wal geen zin had om het schip met zachte hand te keren. Daarna, wonden likken, en weer door. Het is een vervelende aandoening. Ik lijk ook niet te willen leren van eerdere gebeurtenissen. Het zal wel iets erfelijks zijn. ‘ Nature ’ boven ‘ Nurture ’. Na het zien van een Tarzan film leek het me als kind een goed idee om van een hele hoge trap af te springen. In mijn verbeelding moest dat zonder meer mogelijk zijn. Afijn, ik zal je de details besparen maar het was die dag geen heel fijne dag. Het mag een wonder heten, niets gebroken, maar overal hevige pijn en diepe schaaf- en snijwonden. Als jonge vader nam ik mijn kinderen vaak mee naar de dierentuin. Heerlijk rondwandelen door fraai aangelegde tuinen, overal mooie planten en waar je ook keek exotische dieren. In de pauze een lekker patatje met may...

Gisterenavond had ik me weer eens voor de kijkbuis geïnstalleerd. Pim Fortuyn zou gezegd hebben: ‘Ik heb er zin an’. Het Nederlands elftal zou weer eens opdraven, altijd leuk. We moesten het wel opnemen tegen misschien wel de beste spelers van de wereld, maar in je hoofd voel je je als Nederlander onoverwinnelijk, wie de tegenstanders ook mogen zijn. Ik verheugde me al op een fantastische Xavi Simons. Je ziet dat hij aan de bal slimme keuzes maakt. In de Nederlandse competitie heeft hij al vele mooie staaltjes voetbalvernuft laten zien. Kom maar op! We lusten jullie rauw! De vlaggen van beide naties zijn uitgevoerd in dezelfde kleurenpracht, maar dan gekanteld. Ook rood wit en blauw, maar dan net weer even anders. Ook anders dan de geuzenvlag van onze stoere voederboeren. Je begint je zo langzamerhand wel af te vragen hoeveel variaties er op het thema oranje, blanje, bleu te maken zijn. De 2 e minuut, klabang, 1-0. Voor de duidelijkheid, niet voor ons. Laat dat even op je inwerken...

De vriendelijk zwaaiende evangeliste bleef maar in m’n kop rondspoken. Ik had dan wel een beslissing genomen, maar stond toch in dubio. Wel contact opnemen, geen contact opnemen, lastige zaak. Ik moest de dingen eerst maar even van me afzetten alvorens een beslissing te nemen en besloot tot een wandeling. Op het smalle paadje aangekomen zag ik hem al aan komen denderen. Ik bleef veilig achter het hek staan wachten. Met een zwaai begroette ik het enorme paard. Ik opende mijn hand. Hij kwam op me afgelopen. Het edele dier stond vlak voor me. Hij keek me met grote ogen aan en zei op fluistertoon: ‘Ik ben Pieter. Ga maar op m’n rug zitten.’ Ik deinsde achteruit. ‘Een sprekend paard! Waarom? Hoezo? ‘Doe nou maar’, spoorde hij me aan. Ik klom op het hek en zwaaide met één been over de rug van het machtige dier. En daar gingen we. ‘Hou me maar vast aan m’n manen!’ ‘Waar breng je me naar toe?’ riep ik benauwd. ‘Even geduld hebben mannetje. Maar ik beloof je dat je er geen spijt van zult krij...

Ik snap het wel, Fred, dat je de schone evangeliste hebt laten passeren, maar aan de andere kant ben ik benieuwd hoe het gegaan zou zijn als je wel op haar was ingegaan. Ik heb het nu dus weer zelf moeten bedenken. Het einde heb ik nog niet helemaal, je kunt kiezen uit een aantal mogelijkheden. Het verhaal gaat zo: Fred had een evangeliste aan zijn deur, net toen hij Jesus Christ Superstar had opgezet. Dat kon geen toeval zijn. Normaal zou hij vriendelijk bedanken, maar nu bleef hij achter met haar folder en telefoonnummer en besloot toch om nader kennis te maken. Een paar weken later belde hij me enthousiast op. ‘We hebben fantastische gesprekken’, zei hij, ‘en we zijn ook naar de schouwburg geweest. Ik voel me zoveel energieker.’ Wie gunt dat Fred nu niet. Maar zijn stukjes kwamen onregelmatiger binnen en uiteindelijk helemaal niet meer. Tegen beter weten in checkte ik soms mijn mailbox. Ik belde hem. ‘Ja, die stukjes’, zei hij, ‘die gaan toch helemaal nergens over. Bekijk het e...

Vroeger had ik geen reden, laat staan meerdere, om het Bijbelse geloof in twijfel te trekken. Erger nog, ik speelde serieus met de gedachte om theologie te gaan studeren. Daarvoor was het nodig om in de vakantiemaanden Grieks en Latijn bij te spijkeren. Ik had een hekel aan talen, dus ik had er een hard hoofd in. Het bleek uiteindelijk een te grote hindernis. In die tijd sloop er iets in mijn geloofswereld, geen agressie, maar een kalme vanzelfsprekendheid. Het geloof druppelde als olie uit een lekkend vat, totdat er geen geloofsdruppeltje meer over was. Achteraf beschouwd best wel een opvallend proces. In mijn laatste geloofsjaar zag ik de film Jesus Christ Superstar. Ik was er compleet van in de wolken. Hippiedom gecombineerd met een vleugje Goddelijke dan wel vleselijke liefde stuwde mijn jeugdige fantasie op tot grote hoogte en vulden de nauwste haarvaten met het bloed van Christus. Dus je zult begrijpen dat de film en de bijbehorende muziek diepe voren in mijn jeugdige ziel hebb...

We hebben geluk. In het naburige dorp bij ons (in Oost-Groningen) is nog een huisarts en daar konden we destijds terecht. Nu niet meer, de praktijk zit vol. In het dorp aan de andere kant hebben ze minder geluk. De huisarts is er mee gestopt en een opvolger is er niet. Wat nu? Er is een ‘oplossing’. Men werkt daar nu met een basisarts. Die is weliswaar niet bevoegd, maar kan via videobellen een huisarts consulteren, die dan eventueel op afstand kan meekijken en advies kan geven. Tja, het is niet anders. Hoe heeft dit anno 2023 kunnen gebeuren? Toen ik afstudeerde, diep in de vorige eeuw, was er een overschot aan artsen. Dat rechtvaardigde een ‘studentenstop’. Dit hield in dat je niet zomaar geneeskunde kon gaan studeren. Er was maar een beperkt aantal plaatsen en er moest geloot worden wie de gelukkige was en een plek kreeg. Zelf wist ik na de middelbare school totaal niet wat ik wilde studeren. Ik twijfelde tussen psychologie (meer leren over mijn eigen frustraties), rechten (ik w...

Het is 17 maart 2023 en de lente is nabij. Overal in het park schieten de kleuren de grond uit. Voor rokjesdag, ‘ die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen’ , terugkerend thema in de columns van Martin Bril, is het nog te koud, maar de terrassen worden alweer druk bezocht. Ik hield even stil op het Ledig Erf en liet alles op me inwerken. Het Erf wordt ingesloten door drie uitbaters, ieder met een eigen doelgroep. Het Louis Hartloper Complex is een filmhuis, dus daar verblijven vooral gestudeerden en kunstminnende ouderen met een achterlijk goed pensioen. Het café met de naam van het plein wordt gefrequenteerd door jongeren van het type ‘doe er nog maar eentje, maar ik kan het vandaag niet al te laat maken’. En er is een café/restaurant, de Poort genaamd, eentje met een mediterrane uitstraling. Overdag kalmpjes en tevreden onder het wakend oog van een stelletje grote bomen, maar ’s avonds de overtreffende trap, co...

De verkiezingen hebben we weer gehad en het is dit keer een verpletterende overwinning geworden voor de BBB, de BoerenBurgerBeweging. Een volkomen nieuwkomer in de politiek. En dan waren er nog twee andere volkomen nieuwkomers in de politiek (Ja21 en Volt) die wat zetels wonnen. Alle gevestigde partijen verloren. Behalve dan de Partij Voor de Dieren, maar dat is dan ook een buitenbeentje in de politiek. En behalve Groen Links en de PvdA. Die waren euforisch omdat ze ongeveer gelijk waren gebleven. Dat is ook zo’n grappig gegeven, dat een oppositiepartij blij is dat ze niet hebben verloren bij verkiezingen waar een volkomen mislukt beleid moet worden beoordeeld.   Nu is het niet zo dat veel Nederlanders voor de nieuwkomers heeft gestemd. Van de kiezers geeft namelijk 46% aan dat zij niet voor een partij hebben gestemd, maar tegen deze coalitie en tegen Rutte. Een dergelijk signaal gaven zij al eerder af. Vier jaar geleden won Forum voor Democratie met glans de verkiezingen. Maar ...

Er bestaat een verlaten gebied ergens in een groot bos, waar geen mens zich durft te vertonen. Aan de ene kant woont een kabouter met de nogal ingewikkelde naam ‘Informatie ter lering ende vermeak’, en aan de ander kant, een beetje verscholen in het bos, een oude dwerg met een stevige mopsneus en een enorme baard genaamd ‘Iets ongelofelijks ter ore brengen’. Het zijn al jaren dikke vrienden, die samen leuke dingen doen. Vandaag ontvouwde de dwerg zijn plan om eens een debat te voeren. K: Een debat? Waarover dan? D: Wat denk je van een verkiezingsdebat? K: Verkiezingen? D: Ja, verkiezingen, is dat zo gek? K: Maar er zijn hier in het bos toch nooit verkiezingen? D: Net alsof er wel kabouters zijn! Maakt niet uit man! We doen net alsof. Leuk toch! Dan speel jij gewoon iemand die iets belooft en dat ga ik dan afkraken en zeggen dat het onrealistisch is en dat er helemaal geen geld voor is en dat het hele plan sowieso de prullenbak in kan vanwege staande wet- en regelgeving op N...

Tom Egbers zal zich 2023 niet herinneren als één van zijn gloriejaren. Integendeel, als hij later in het verzorgingshuis zijn albums met krantenartikelen nog eens zit door te bladeren, dan zal er danig worden gevloekt als hij 2023 passeert. Tom was een bekend presentator van het sportprogramma van de NOS, maar is vorige week teruggetreden naar aanleiding van een krantenartikel. Wat was er aan de hand? Een jaar of 15 geleden heeft Tom een affaire gehad met een stagiaire op zijn sportredactie. Naar verluid bleef het bij zoenen, maar ik was er niet bij. Zijn vrouw was er uiteraard ook niet bij, maar ze is er wel achter gekomen. En toen moest Tom het uitmaken. De lezingen van het vervolg verschillen. Volgens de stagiaire heeft Tom haar vervolgens net zo lang lopen pesten tot ze maar is weggegaan bij de sportredactie. Volgens Tom en zijn vrouw kon de stagiaire het niet verkroppen dat het uit was en is zij het gezin Egbers gaan stalken, op een zodanige manier dat op aanraden van de poli...

Een mensenleven balanceert in sociale zin tussen zelfexpressie en volgzaamheid. De balans kan doorslaan, soms naar het licht, soms naar de duisternis. Ik had me ten doel gesteld op zoek te gaan naar een onderwerp voor deze column door alles gewoon maar op me af te laten komen, zodat het onderwerp zich als vanzelf zou aandienen. Dat viel tegen. Ik trof alleen maar alledaagsheid op mijn pad, geen opstootjes, geen oogstrelende dames, zoals laatst die ene in haar witte truitje zittend in een zonovergoten vensterbank. Ik had overwogen om het idyllische beeld op de gevoelige plaat vast te leggen, maar was bang voor haar verontwaardigd onbegrip en bijbehorende vocale repercussie. Er diende zich vandaag niets aan van enige importantie, geen rellende buschauffeurs, geen in blauw, wit of rood gestoken boeren, burgers of buitenlui. Kalmte en tevredenheid is niet ideaal wanneer je op inspiratiejacht bent. Misschien, bedacht ik, ben ik toch iets te gefocust, terwijl mijn oprechte intentie toch...

Vroeger was ik broodmager. Mijn moeder maakte zich daar wel eens zorgen over, als ik weer niet wilde eten. ‘Heb je dan nooit honger?’, vroeg ze. ‘Honger is maar een gevoel’, antwoordde ik. Vroegwijs ventje. Ik sportte graag en speelde graag buiten. Ik had geen tijd om te eten. In de loop van de jaren veranderde dat. Ik ging een zittend bestaan leiden en nam steeds meer de tijd om te eten. En mijn hongergevoel veranderde naar een opdringerig, overheersend bevelend en duivels gevoel. Ik veranderde van een broodmager mannetje naar een normale puber naar een twent met een klein buikje naar een dertiger met een redelijke buik naar een veertiger met een onredelijke buik naar een vijftiger met obesitas naar een zestigjarige walrus. Als ik naakt op de weegschaal ging staan en ik keek naar beneden, dan zag ik vroeger kleine Leo. Later moest ik mijn buik inhouden om hem te kunnen begroeten en daarna zag ik hem nooit meer. Uiteindelijk was ik dat zo zat dat ik een dieet ging volgen. Ik ging ...

Ik twijfel eraan om je dit te vertellen. Eenmaal A uitgesproken is het moeilijk om bij B te stoppen. Even door de zure appel heen bijten nou, de pleister er in 1 keer aftrekken. Kom op, je kan het! Normaal gesproken heb ik er toch geen moeite mee om iets op te biechten of de wereld te belagen met praalwagens vol met wijsneuzerige inzichten of melodramatische zielenroerselen, dus wat is het probleem? Misschien eerst maar even een kopje thee. Zo, heerlijk. Een kopje warme thee met een chocoladekoekje erbij. Knus en huiselijk. Thee en waanzin staan op gespannen voet met elkaar, dus eigenlijk is er niks aan de hand. Alles pais en vree. Misschien voor de gelegenheid ook maar eens wat kaarsen aansteken. Zo, de kaarsen branden. Gelijk sfeer. Gezellig. Eerst nog een slokje thee. Oei, blazen geblazen! Wat is het toch een smerig goedje! Zonder koekje erbij is het sowieso niet te doen. En dan heb ik het alleen nog maar over de heel normale groene pickwick variant. Kruidenthee of ander...

Het thema van de Boekenweek dit jaar is ‘ik ben alles’ en dat is helemaal het thema naar mijn hart. Want ik ben namelijk alles. En al het andere bestaat niet. Ik zal dat bewijzen, Fred. Er zijn mensen die denken dat alles stopt met de dood en dat er dan niets meer is en nooit meer zal zijn. Een droevig toekomstperspectief. Het is echter heel anders: alles stopt met mijn dood, behalve ik (dus houdt mij in leven!). Omdat je nu de draad al dreigt te verliezen, moet ik je meenemen naar het moment na mijn dood. Ik word wakker in een ziekenhuisbed. Naast het bed zit mijn moeder. Ze legt mij uit wat er is gebeurd. Een vrachtwagen is uit de bocht gevlogen en op het schoolplein terechtgekomen tijdens het speelkwartier. Daarbij heb ik een serieus letsel opgelopen en om te herstellen ben ik in slaap gehouden. Maar nu ben ik weer voldoende hersteld en kan ik wakker worden gemaakt. Nog wat slaperig vertel ik mijn moeder dat ik al die tijd heb doorgeleefd op een kleine planeet in een groot unive...