F. A Beautiful day

Het is 17 maart 2023 en de lente is nabij. Overal in het park schieten de kleuren de grond uit. Voor rokjesdag, ‘die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen’, terugkerend thema in de columns van Martin Bril, is het nog te koud, maar de terrassen worden alweer druk bezocht.

Ik hield even stil op het Ledig Erf en liet alles op me inwerken. Het Erf wordt ingesloten door drie uitbaters, ieder met een eigen doelgroep.

Het Louis Hartloper Complex is een filmhuis, dus daar verblijven vooral gestudeerden en kunstminnende ouderen met een achterlijk goed pensioen. Het café met de naam van het plein wordt gefrequenteerd door jongeren van het type ‘doe er nog maar eentje, maar ik kan het vandaag niet al te laat maken’.

En er is een café/restaurant, de Poort genaamd, eentje met een mediterrane uitstraling. Overdag kalmpjes en tevreden onder het wakend oog van een stelletje grote bomen, maar ’s avonds de overtreffende trap, compleet met vrolijk gekleurde lampjes. Het terras van Vincent van Gogh is er niets bij. Maar dat kan aan mij liggen. Daar tref je, naast jongeren en gewone Utrechtse bewoners, types aan die in het trotse bezit zijn van een bulderende four-wheel-drive. Altijd oppassen met die lui.

Wanneer je op het plein stilstaat en alles goed in je opneemt word je vanzelf vrolijk van al die goedgemutste voorbijgangers, huppelende kinderen in hun spiderman uitdossingen en de vriendelijkheid der mensheid.

De vele talen die je er opvangt geven het geheel een internationale allure. Ik fantaseer me een slag in de rondte en zie me al zitten in een Middeleeuwse stadspoort. Reizigers lopen in en uit.

Ik hoorde op de radio dat U2 veertig van hun bekenste nummers in een nieuw jasje hebben gestoken.
Als voorbeeld draaiden ze op de radio de bekende hit ‘A beautiful day’, maar dan in een nieuw jasje.
Het origineel, dynamisch en heftig, beter kan eigenlijk niet. Maar daar denkt onze Bono anders over.
De ingetogen nieuwe versie, met nogal veel Bono is slaapverwekkend. Te veel Bono is voor niemand goed. In de verte deed het me denken aan het magistrale werk van Lou Reed. Die kan dat. Een langzame indrukwekkende stem, verzonken in grootse poëzie. Bono mag niet in z’n schaduw staan. Jammer, Bono is een geweldige zanger. Misschien heeft hij meer en nog meer en nog veel meer geld nodig, wie zal het zeggen.

Op deze prachtdag ook minder leuke berichten. Een gekantelde vrachtwagen. Op zijn route gestruikeld. Overal op de weg stukken slachtvee. Dat moet geen prettig gezicht geweest zijn. Hopelijk is er een dierenhemel waar het groene gras welig tiert en de modder heerlijk drassig is.

Het is ook de dag waarop de politieke partijen hun wonden likken vanwege de buitensporige proviciale verkiezingsoverwinning van BBB.

De letters doen mij terugdenken aan de buurman van zuster Klivia uit ‘Ja Zuster, Nee Zuster’, Boze Buurman Boordevol, B.B. Boordevol, maar dit geheel terzijde.

BBB is in alle provincies de grootste geworden. Een politieke aardverschuiving. Gefeliciteerd Caroline! Nu maar hopen dat je met wat water bij de wijn de weg naar werkzame oplossingen kunt vinden. We leven nu eenmaal in een kwetterend coalitielandje. Of het ook een deuk in het pakje boter zal slaan en dit ook het einde zal betekenen voor Mark en zijn kornuiten valt nog te bezien. Wopke loog dat hij het grote verlies van zijn CDA niet had zien aankomen. De jongeren in de partij betwijfelen zijn leiderschap. Hij niet, hij blijft, no matter what. Slechte beslissing. De man braakt mooie abstracte analyses, maar inhoudelijk heb ik hem nog nooit op een prikkelende uitspraak kunnen betrappen. Veiligheid voor alles lijkt vooralsnog geen goede aanpak. 

Ik zou het bijna vergeten, maar vandaag drie jaar geleden op 17 maart begon het vreselijke Corona geëmmer. Vandaag, op deze beautiful Caronline day beloof ik plechtig dat ik er de hele dag bij stil zal staan. Niet gelogen. Ik ben Wopke niet!