F. De wanhoop nabij

Gisterenavond had ik me weer eens voor de kijkbuis geïnstalleerd. Pim Fortuyn zou gezegd hebben: ‘Ik heb er zin an’. Het Nederlands elftal zou weer eens opdraven, altijd leuk. We moesten het wel opnemen tegen misschien wel de beste spelers van de wereld, maar in je hoofd voel je je als Nederlander onoverwinnelijk, wie de tegenstanders ook mogen zijn. Ik verheugde me al op een fantastische Xavi Simons. Je ziet dat hij aan de bal slimme keuzes maakt. In de Nederlandse competitie heeft hij al vele mooie staaltjes voetbalvernuft laten zien. Kom maar op! We lusten jullie rauw!

De vlaggen van beide naties zijn uitgevoerd in dezelfde kleurenpracht, maar dan gekanteld. Ook rood wit en blauw, maar dan net weer even anders. Ook anders dan de geuzenvlag van onze stoere voederboeren. Je begint je zo langzamerhand wel af te vragen hoeveel variaties er op het thema oranje, blanje, bleu te maken zijn.

De 2^e minuut, klabang, 1-0. Voor de duidelijkheid, niet voor ons. Laat dat even op je inwerken. Je kon het zien aankomen. De verdediging, totaal geen vertrouwen. Dat inspiratieloze naar elkaar overtikken was gewoon tenenkrommend. We hadden echt geen schijn van kans. En dan had sterspeler Kylian Mbappé zich er nog niet eens mee bemoeid. Die vernedering kwam later. Een loopactie, een geweldige pass achter de verdediging en goal, 2-0. Daarna werd het ook nog 3- en 4-0. Als kers op de taart, de gemiste penalty van Memphis Depay. Ook debutant Xavi Simons kon het tij niet keren. Coachje Koeman had zich zijn rentree heel anders voorgesteld. Verschillende spelers waren door de griep geveld of stonden bloot aan blessureleed of hadden een schorsing aan hun broek. Er moest dus geïmproviseerd worden. Roeien met de riemen die je in luttele seconden uit handen worden geslagen. Hup, niet klagen, altijd positief blijven, het veld op, met rechte rug, het trotse hoofd geheven.

En dan kei- en keihard in de Franse messen lopen. Ik werd er mistroostig van en besloot om maar wat te gaan zappen en kwam uit bij een eerder opgenomen 2Doc uitzending over Groningse gaswinningsvelden en verzakt huizenleed. De conclusie van de enquêtecommissie was kraakhelder, de belangen van de Groningers waren compleet genegeerd. Winstbejag stond boven menselijk belang. Verzakkingslachtoffers deden een boekje open. Mijn maag draaide ervan om.

Een wat oudere man, voor de gelegenheid eens in zijn zondagse pak gestoken, vertelde emotioneel dat hij fantaseerde over bomen en een dik touw. Van hem hoefde het niet meer.

Een moeder die vertelde over haar dochtertje die van haar op haar bed moest slapen. Zelf sliep ze in de onveilige kinderkamer om te voorkomen dat de dikke balken het dochtertje zouden verpletteren.

Het wachten is op de eerste verzakkingsdode. Het is net Russisch roulette. Die lieve mensen kunnen nergens heen. En dat al jarenlang, dag in dag uit, nacht in nacht uit. De huizen zijn onverkoopbaar en rijp voor de sloop. Besturende schuldenaren plengen dikke krokodillentranen. Er worden toezeggingen gedaan, excuses gepreveld, maar daden, ho maar.

Er kwam een man aan het woord die vertelde dat hij bezoek had gehad van een stelletje Zuidas-advocaten. Ze hadden samen de scheuren en de enorme versterkingsbalken geïnspecteerd.

‘Weet u het wel zeker dat dit allemaal door de aardbevingen is gekomen? Misschien heeft u wel een blindganger uit WO-II in de kelder liggen, die tot ontploffing is gekomen.’

De man hapte naar adem en had er geen woorden voor. ‘Dat soort onverschilligheid maakt je razend’,
zei hij, terwijl hij toch bekend staat als een zachtmoedig en redelijk mens.

Kortom, een treurig treurbuisavondje. Samenvattend: de wanhoop nabij.

Vandaag, toch weer goedgemutst.

Het was me al eerder opgevallen dat, hoe vol een vuilniszak ook is, er altijd nog afval bij gepropt kan worden. Het lijkt wel oneindig.  Hetzelfde, maar dan omgekeerd, geldt voor een tube tandpasta. Eigenlijk al leeg, maar door er serieus aan te zuigen blijft de tandpasta maar tot ons komen. Hoelang zou je nog kunnen rijden op een lege accu? Heb je dat al eens geprobeerd?

En dan was er vanmorgen ook nog eens post van mijn pensioenclub. Oh, jee, wat nu weer?! Een verhoging van 12,5 %! Halleluja! Jezus leeft! Genoeg mag dan wel genoeg zijn, maar het kan altijd beter!

Ongeveer hetzelfde zullen de aandeelhouders van SHELL en ExxonMobile gedacht hebben