F. Hosanna

Vroeger had ik geen reden, laat staan meerdere, om het Bijbelse geloof in twijfel te trekken. Erger nog, ik speelde serieus met de gedachte om theologie te gaan studeren. Daarvoor was het nodig om in de vakantiemaanden Grieks en Latijn bij te spijkeren. Ik had een hekel aan talen, dus ik had er een hard hoofd in. Het bleek uiteindelijk een te grote hindernis. In die tijd sloop er iets in mijn geloofswereld, geen agressie, maar een kalme vanzelfsprekendheid. Het geloof druppelde als olie uit een lekkend vat, totdat er geen geloofsdruppeltje meer over was. Achteraf beschouwd best wel een opvallend proces.

In mijn laatste geloofsjaar zag ik de film Jesus Christ Superstar. Ik was er compleet van in de wolken. Hippiedom gecombineerd met een vleugje Goddelijke dan wel vleselijke liefde stuwde mijn jeugdige fantasie op tot grote hoogte en vulden de nauwste haarvaten met het bloed van Christus. Dus je zult begrijpen dat de film en de bijbehorende muziek diepe voren in mijn jeugdige ziel hebben getrokken.

Er was een tijd waarin ik deze muziek bijna dagelijks beluisterde. Die dagen liggen nu ver achter me. Ik leef al 40 jaar zonder de Heer der Heerscharen, zijn Anarchistische Zoon en de Geilige Geest, de Hans Klok onder de 3-eenheid, degene die met zijn wapperende manen de maagd Maria onbevlekt wist te bezwangeren. Je blijft je toch afvragen, hoe doet hij dat toch?

Inmiddels ben ik op het punt in mijn leven aanbeland dat ik om het even welk dogma betwijfel en de neiging heb om alle verzinselen tot in de kern af te breken. Niet omdat er een beter alternatief bestaat, maar om te doorzien dat het maar om een verhaaltje gaat.

Brave navolging kan leiden tot geoorloofd geweld, het slechtste wat de mensheid tot nu toe heeft voortgebracht. Navolging wordt al sinds mensenheugenis gezien als instrument tot verlossing. In mijn ogen schuilt in dit principe juist de kern van alle ellende. Navolging is als de dood. Herhalen wat al eerder herhaald is, in een poging om aan het werkelijke leven te ontsnappen. Wat overblijft is de zucht naar controle en veiligheid, zonder kleur op de wangen.

Vandaag had ik opeens zin om JCS weer eens van stal te halen. Het tweede nummer galmde door de kamer. Buiten in mijn voortuin stond een vrouw met een brief. Ik was aan de afwas en kon haar niet gelijk te woord staan. 

Dat bleek ook niet de bedoeling, maar ik had er wel oren naar. De vriendelijke vrouw straalde en zwaaide me van buiten vrolijk toe. Ik was benieuwd naar haar post. Ondertussen stond de muziek nog steeds hard te blèren. Ik twijfelde even. Een kermende Jesus Christ op de achtergrond wanneer je de deur opendoet is misschien a bit too much. Ik zag door het raam dat de vrouw alweer haar pad vervolgde. Onder een lawine van heftige klanken reed ik naar de brievenbus. Daar vond ik een handgeschreven envelop. Het maakte me nieuwsgierig. Wat kan het zijn? Ik opende de envelop. Er zat een brief in en een folder die me attendeerde op de wonderen van de Heer, de kracht van Bijbel en repte over de Heerlijkheden van de Zoon en vermeldde de zalige werken van zijn 12 discipelen, de hele boevenbende zeg maar, gelardeerd met een onvermijdelijke Bijbelspreuk. Ik las: ‘Wellicht vraagt u zich af wat de toekomst brenge moge? De zachtmoedigen zullen de aarde beërven.’ Vroeger maakte ik daar in stilte ‘bederven’ van, maar dat was vroeger. Het zette me echter wel aan het denken. Wat is de kans dat je in een zweem van Jesus Christ Superstar opeens geconfronteerd wordt met een gelovige die je de reddende engelenhand wil aanreiken? Dit soort gelijktijdige, niet oorzakelijk met elkaar verknoopte synchroniciteit verrast me iedere keer weer wanneer het op mijn levenspad komt. Onwillekeurig zie je er toch een belangrijke aanwijzing in. Het magisch denken is nog lang niet ten grave gedragen.

Ik heb nog even getwijfeld. Op de brief stond een e-mailadres. Nadere bestudering van de brief leerde me echter dat we met een aanhanger van de Jehova’s getuigen te maken hebben. Ik kan veel hebben, maar in je hart plaats inruimen voor najagers van het grote gelijk, in naam van de weg, de waarheid en het leven? Dat kun je vergeten. Hun weg, hun waarheid en hun leven!

Zonde. Het leek me een lieve vrouw.