L. Die eet

Vroeger was ik broodmager. Mijn moeder maakte zich daar wel eens zorgen over, als ik weer niet wilde eten. ‘Heb je dan nooit honger?’, vroeg ze. ‘Honger is maar een gevoel’, antwoordde ik. Vroegwijs ventje. Ik sportte graag en speelde graag buiten. Ik had geen tijd om te eten.

In de loop van de jaren veranderde dat. Ik ging een zittend bestaan leiden en nam steeds meer de tijd om te eten. En mijn hongergevoel veranderde naar een opdringerig, overheersend bevelend en duivels gevoel.
Ik veranderde van een broodmager mannetje naar een normale puber naar een twent met een klein buikje naar een dertiger met een redelijke buik naar een veertiger met een onredelijke buik naar een vijftiger met obesitas naar een zestigjarige walrus.
Als ik naakt op de weegschaal ging staan en ik keek naar beneden, dan zag ik vroeger kleine Leo. Later moest ik mijn buik inhouden om hem te kunnen begroeten en daarna zag ik hem nooit meer.

Uiteindelijk was ik dat zo zat dat ik een dieet ging volgen. Ik ging calorieën tellen. ’s Ochtends nam ik twee boterhammen (samen 140 kcal) met beleg (geschat samen 200 kcal). ’s Middags nam ik hetzelfde zodat lunch en ontbijt zo’n 700 kcal besloegen. Het avondeten was normaal en daar rekende ik 800 kcal voor. Tezamen dus 1500 kcal. En verder helemaal niets. Calorievrije limonade en dus ook geen alcohol
’s avonds. Dat scheelt toch ook behoorlijk wat calorieën. Niet dat ik een probleemdrinker was, integendeel. Ik heb in mijn leven meer alcohol gedronken dan water, geen enkel probleem. Maar het zet dus wel aan. En dan natuurlijk ’s avonds niet de koelkast plunderen en de gekookte worst en hompen kaas met rust laten.
Daarnaast ging ik elke dag een half uur fanatiek hometrainen, dat leverde weer 200 kcal op.
Mijn lichaam moest het doen met 1300 kcal en als je dan rekent op een verbruik van 2000-2500 kcal dan zit je 1000 kcal in de min. Dat is 7000 kcal/week en dat is weer een kilo vet.

Ik woog mezelf elke dag drie keer. Dat was voor het slapen gaan, bij het opstaan en na het hometrainen.
De meest gunstige meting is bij het opstaan, zeker als je de temperatuur in de slaapkamer laag houdt. Je ademt namelijk met water verzadigde lucht van 37⁰ uit. Als je dan lucht van 17⁰ inademt, dan bevat die heel wat minder water en dat scheelt je zo een pond op een nacht en zelfs meer als je ook nog eens een plas doet. Na het hometrainen was ik ook een kilo lichter, maar dat was met name zweet en dat dronk ik er meteen weer bij (water! uiteraard).
Het dieet werkte. Ik verloor een kilo per week. In omgekeerde volgorde zag ik de kleine Leo weer terug bij het inhouden van de buik en daarna weer gewoon. Na drie maanden was ik 15 kilo kwijt en had ik mijn streefgewicht bereikt. Complimenten van mijn omgeving. Nieuwe garderobe aangeschaft en ik zag er ook weer 15 jaar jonger uit. Verbeelde ik het me nu of veranderde ook mijn haar weer van grijs naar blond?

Maar ja, met het bereiken van het streefgewicht mochten de teugels wel weer wat worden gevierd. Een wijntje mocht nu ook wel weer en een lekkerbekkie was ook geen probleem, mits met mate.
Ik leerde wat jojo-en was en ik zit nu weer op mijn droevige oude gewicht. Kleine Leo al lang niet meer gezien, die hangt ergens als een klein ventieltje onder een enorme skippybal.
Maar om nu weer te gaan diëten, pfff…

En vandaag las ik jouw stukje van gisteren, Fred. Yes, dat is de spirit. Je bevlogenheid sloeg over.
Ik ga weer diëten en wel direct! Morgen!