L. Tom

Tom Egbers zal zich 2023 niet herinneren als één van zijn gloriejaren. Integendeel, als hij later in het verzorgingshuis zijn albums met krantenartikelen nog eens zit door te bladeren, dan zal er danig worden gevloekt als hij 2023 passeert.

Tom was een bekend presentator van het sportprogramma van de NOS, maar is vorige week teruggetreden naar aanleiding van een krantenartikel.

Wat was er aan de hand? Een jaar of 15 geleden heeft Tom een affaire gehad met een stagiaire op zijn sportredactie. Naar verluid bleef het bij zoenen, maar ik was er niet bij. Zijn vrouw was er uiteraard ook niet bij, maar ze is er wel achter gekomen. En toen moest Tom het uitmaken.
De lezingen van het vervolg verschillen.

Volgens de stagiaire heeft Tom haar vervolgens net zo lang lopen pesten tot ze maar is weggegaan bij de sportredactie. Volgens Tom en zijn vrouw kon de stagiaire het niet verkroppen dat het uit was en is zij het gezin Egbers gaan stalken, op een zodanige manier dat op aanraden van de politie een jaar camerabeveiliging bij de deur heeft gehangen.

Wat de waarheid nu precies was, zullen we waarschijnlijk nooit weten. In ieder geval eindigde de relatie niet met een ‘happy ending’.

Het is allemaal 15 jaar geleden gebeurd. Het is toen ook in de pers geweest. Lastige periode voor iedereen. Zand erover, de rug rechten en weer doorgaan.

Maar toen werd het 2023, het jaar van de grote zuivering en het enorme doorschieten.
In 2022 waren er al krantenartikelen verschenen over grensoverschrijdend gedrag bij ‘The Voice’ en vervolgens bij ‘De wereld draait door’.
En toen besloot een journalist van de Volkskrant een artikel te schrijven over grensoverschrijdend gedrag bij de sportredactie van de NOS en werd Toms oude koe ook weer uit de sloot gevist.
Het wonderlijke van 2023, het jaar van de grote zuivering en het enorme doorschieten, is dat vervolgens heel smullend Nederland zich op de berichtgeving stortte. En Tom werd massaal veroordeeld (‘heb je het al gehoord van Tom?’ ‘Ja, he too’). Wederhoor was niet nodig en ook niet gewenst. Tom heeft zich dus maar teruggetrokken. Op het moment dat ik dit schrijf voor tijdelijk, maar als u dit leest is het waarschijnlijk definitief, hoewel ik hoop van niet.

Begrijp me goed, ik ben geen verdediger van grensoverschrijdend gedrag. Maar de volksgerichten die nu aan de orde zijn, wanneer een journalist een balletje opgooit, is tegen de borst stuitend.
Wanneer ik naar mijn eigen verleden kijk, dan ben ik slachtoffer en dader geweest. Ik herinner me bijvoorbeeld dat een vriendin bij een etentje het bovenlijf ontblootte omdat zij trek had in meer.
Ik herinner me dat een andere vriendin in mijn kruis greep met de woorden ‘ja, daar zit wel wat’ (en gelijk had ze, maar op dat moment niet voor haar).
Maar ik heb zelf ook wel eens een grens overschreden, al bedoelde ik dat uiteraard goed. Zo dacht ik echt dat M. signalen had uitgezonden waaruit bleek dat zij wel wat wilde. Miscommunicatie.

2023 is een verwarrende tijd. Ik durf onderhand geen vrouw meer een hand te geven.

Ik las laatst in de krant dat vrouwen zich in sportscholen ook niet meer veilig voelen omdat ze daar worden aangestaard door mannen.

Tja, dan komt er een vrouw de sportschool binnen in een superstrakke roze sportlegging waarbij je, bij wijze van spreken, kunt liplezen. Onwillekeurig trekt dat toch je blik. Ik vlucht nu dan maar langs een muur naar de andere kant van de zaal, met gebogen hoofd en een hand tegen mijn gezicht. Ik wil niet provoceren.