Babbel en Snabbel

Het lijkt me leuk om de Week van de Poëzie af te sluiten met het ultieme gedicht. Zeker, er zijn veel hele goede dichters, en Fred trommelt in dat orkest best wel aardig mee, maar het gaat nu om het ultieme gedicht. Het gedicht dat alles omvat en alles zegt, waardoor geen andere gedichten meer nodig zijn. Ik schrijf haar vandaag, want uiteraard is het ultieme gedicht vrouwelijk. Het allerbelangrijkste is het onderwerp en daarover kan geen discussie zijn: Dat is ‘liefde’. Liefde is de energie van het universum, de energie waar alles om draait. Ieder mens wordt blanco en met liefde geboren. Sommigen hebben de pech dat dat ze in omstandigheden opgroeien waardoor liefde voor hen een lastig begrip is. Anderen missen een stofje in de hersens waardoor de liefde niet helemaal lekker functioneert. Er zijn dus mensen die worstelen met liefde. We moeten liefdevol zijn naar deze pechvogels. Als je de verkrachter van je dochter en de moordenaar van je vader in liefde kunt vergeven, dan ben j...

Eén van mijn favoriete dichters vroeger was en is Lévi Weemoedt. Vooral ook vanwege de humor die hij in zijn gedichten weeft. In een emotionele bui, omdat ik wist dat zij onbereikbaar ver weg was, imiteerde ik hem waarbij ik de titel opdroeg aan mijn voorbeeld. Lévi Weemoedt                                                              Leo Koenen Vlaardingsroem                                                              Weemoed in spijkerbroek Geen haringbuis, geen kotter en geen botter                 Wenend liep ik over de minigolfbaan geen logger en geen stoomfiets, ach! geen fluit             Stromen...

Als jongeling verkeerde ik zo nu en dan met de poëzie. Van concreet naar abstract, van specifiek naar universeel. Het waaierde werkelijk alle kanten op, als een koele bries op een warme zomerdag of als een broeierig vette walm op een schone frisse lentedag.   Er moest wel wat aan de hand zijn wilde mijn dichtader van zich doen spreken. Eindeloos gepuzzel van een woordje hier en een zuchtje daar.  Ik ben eens door wat oude schriftjes gegaan. In het sleepnet doken 3 gedichten op die ik rond 1980 aan het papier heb toevertrouwd. Samen de zon zien ondergaan   Verbinden de avond met de nacht en het tevreden avondrood   Vier brandende ogen en een hond kwispelend rondom de oude vijver Matte vogel vlieg gebroken vleugels nu niet meer   Een open oceaan een rots om uit te rusten   Zonder meer te willen als vanzelfsprekend de liefde Te ver nabij   V...

Ik kan niet zeggen dat 2023 het meest rustige jaar van mijn bestaan is. En dan doet deze periode daar nog eens een schepje bovenop. In het persoonlijke vlak zijn er donkere wolken, maar ook weer spannende en leuke uitdagingen. Als ik naar mijn provincie Groningen kijk dan zie ik het leed van de ongecompenseerde aardbevingsschade-slachtoffers en de mateloze arrogantie van de landelijke politiek. De schaamte voorbij. Kijk ik wat verder weg, dan zie ik een wereld op drift. Miljoenen mensen proberen asiel te zoeken, geef ze eens ongelijk. Volslagen geestelijk gestoorden zijn aan de macht en schieten complete steden plat. Maar ook op andere manieren wordt er oorlog gevoerd, bijvoorbeeld door het verspreiden van desinformatie en artificiële intelligentie die ons (helaas) uitstekend kan manipuleren. En als ik dan verder uitzoem en in een satelliet rond de aarde zweef, dan zie ik hoe de mensheid als een soort schimmel deze aarde en zichzelf naar de verdommenis helpt. Diersoorten sterven ...

‘ Als je een vel wit papier hebt en kleurpotloden en je doet niks, dan kan het altijd nog een mooie tekening worden.’ Mooie uitspraak van Theo Maassen. Schrijvers kunnen blokkeren van een wit vel papier. Dat zal waarschijnlijk iets te maken hebben met overspannen verwachtingen. En met de confrontatie met de realiteit. De verwoestende teleurstelling na het initiële creatieve enthousiasme kan pijnlijk zijn, zo pijnlijk zelfs dat je in de spiegel kijkt en je je oprecht de vraag stelt ‘Waarom toch?’ en daar dan geen goed antwoord op weten. Je kunt op zulke momenten maar beter iets anders gaan doen en het is aan te raden om het grootse meesterwerk dan maar even met rust te laten. De broertjes teleurstelling en zwartgalligheid zijn onaangekondigd binnen komen vallen en nemen zonder iets te vragen naast je plaats aan de bar om je te omhelzen als ware het je grootste vrienden. Nee, natuurlijk bak je er weer niets van, wat heb je toch in je hoofd gehaald! Mijn moeder voegde me ooit...

Gisteren was het een mooie dag. Volop zon, een goed humeur en een lunchafspraak met een aardige Libanese vriend, die ik al zo’n 30 jaar ken. Het was ongeveer 12 uur. We hadden afgesproken in Amelisweerd. De weg er naar toe was al een feest. Ik genoot van de fraaie architectuur van de majestueuze huizen rond het Wilhelmina park. Parken zijn sowieso mijn favoriete plekken op aarde, waar rustig genieten en verdraagzaamheid de boventoon voeren. In de zon rond het watertje overal mensen op het gras, alleen of in groepjes. Ook stelletjes die elkaar lieve woordjes in verwachtingvolle oren fluisteren. Midden in het kleine watertje staat een fontein meters hoog water naar boven te spuiten. Ik parkeerde de scoot en liet alles op me inwerken. Die fontein lijkt in al zijn pracht echt te bestaan, maar je beseft dat wat je ziet en als fontein aanmerkt niet concreet vastgepakt kan worden. Dat is nou net het wezen van een fontein, die continue verandering. Net als een bergbeekje, maar dan niet naa...

We hebben afgesproken dat we schrijven over de dingen die ons bezighouden. Dat kan van alles zijn. Bij mij is er op dit moment helaas maar één ding. Verleden week meldde mijn broer zich met vreselijk nieuws. Bij zijn vrouw is uitgezaaide longkanker vastgesteld. Ze zitten nog midden in de fase dat er allerlei onderzoeken worden gedaan om de aard van de tumor vast te stellen. Misschien is er nog een gerichte behandeling mogelijk. Maar het ziet er toch somber uit. Het is verbijsterend snel gegaan. Twee weken geleden wisten ze nog van niets en maakten ze plannen voor hun komende vakantie. Hoe kan het leven zich opeens draaien. Ik zit met machteloosheid omdat ik een paar honderd kilometer ver weg woon en niet even naar mijn broer kan rijden om een arm om hem heen te slaan. Ik zit ook met een schaamte, want op het moment dat mijn broer de meest asgrauwe periode van zijn leven doormaakt, breekt hier eindelijk na maanden de zon door. De planten schieten groen uit de grond. De vissen in...

Afgelopen woensdag was er de klassieker Feyenoord-Ajax. Deze verliep nogal rumoerig. De wedstrijd moest al stilgelegd worden in de eerste minuten door een gigantische rookbom en na een uur was er een incident tussen spelers op het veld. Daarbij werd de Ajacied Klaassen aan het hoofd geraakt door een aansteker die uit het publiek was gegooid. De wedstrijden tussen Ajax en Feyenoord zijn mijn hele leven al ‘klassiekers’ geweest. In vroeger dagen zag ik de zwart-wit samenvattingen. Het publiek stond juichend langs de zijlijn en op het veld werd de eeuwige strijd tussen beide clubs uitgevochten. Feyenoord had bijvoorbeeld het bikkelharde verdedigingsduo Rinus Israël (IJzeren Rinus) en Theo Laseroms (Theo de tank) en die kwam je niet zomaar voorbij. Er werd uitgedeeld en er werd geïncasseerd, dat was sport en zo werd het gespeeld. Ajax zette daar dan weer ‘de Nees’ tegenover (Johan Neeskens), een even bikkelharde middenvelder en had ook de beschikking over Wim Suurbier die eens met een ‘...