F. De fontein

Gisteren was het een mooie dag. Volop zon, een goed humeur en een lunchafspraak met een aardige Libanese vriend, die ik al zo’n 30 jaar ken.

Het was ongeveer 12 uur. We hadden afgesproken in Amelisweerd. De weg er naar toe was al een feest. Ik genoot van de fraaie architectuur van de majestueuze huizen rond het Wilhelmina park. Parken zijn sowieso mijn favoriete plekken op aarde, waar rustig genieten en verdraagzaamheid de boventoon voeren.

In de zon rond het watertje overal mensen op het gras, alleen of in groepjes. Ook stelletjes die elkaar lieve woordjes in verwachtingvolle oren fluisteren. Midden in het kleine watertje staat een fontein meters hoog water naar boven te spuiten. Ik parkeerde de scoot en liet alles op me inwerken. Die fontein lijkt in al zijn pracht echt te bestaan, maar je beseft dat wat je ziet en als fontein aanmerkt niet concreet vastgepakt kan worden. Dat is nou net het wezen van een fontein, die continue verandering. Net als een bergbeekje, maar dan niet naar het laagste punt meanderend, maar in een stevige straal verticaal omhoog gericht.

Ook het geluksgevoel kan de hele dag om je heen hangen en de hoedanigheid aannemen van een continue aanwezigheid, maar net als de fontein, toch vliedend en onaanraakbaar. Ik zag het zonlicht weerkaatsen op het gras en een vader een klein kind met veel geduld de eerste kneepjes van het fietsen bijbrengen. En bomen, altijd weer die bomen.

Aangekomen bij het pannenkoekrestaurant Theehuis Rhijnauwen. Er was aan de rand van het water gelukkig nog een tafeltje vrij. Het waaide stevig, maar door de warmte van de zon was het toch heel goed te doen. Er stond een flinke stroming in de Kromme Rijn. Door de wind ontstonden er onrustige kopjes op het water. Gelukkig zaten we aan land en hoefden we niet in een kano tegen natuurkrachten op te boksen.

Het gesprek was zoals vanouds gezellig en we wisselden nieuwtjes uit over dit en over dat en over deze als ook over gene. Leuke weetjes maar ook minder leuke. We hadden het ook even over geluk. Hij vertelde dat hij het gelukkigst was op die momenten waarop zijn verwachtingen overtroffen werden. Hij memoreerde een dag met familie en vrienden, ook hier in Amelisweerd. ‘Alles viel toen op zijn plaats’ zei hij, ‘de mensen, de ontspannenheid, heerlijk koel biertje erbij en in de verte gezapige koeien in de wei.’
Hij heeft de gave om prachtig te kunnen vertellen. Ik heb hem meer dan eens aangemoedigd om eens wat op papier te zetten. Tot nu toe tevergeefs.

Ik was het niet van plan, maar toen hij een pannenkoek bestelde kon ik natuurlijk niet achterblijven.  Even later zaten we heerlijk te smullen. Ik wilde afrekenen, maar hij harkte de nota naar zich toe, met de opmerking dat hij me wilde trakteren omdat hij binnenkort jarig was. Oké, prima! Gefeliciteerd!

We toerden huiswaarts. Ik was van plan om voor het huis in de zon een boek te gaan lezen en hij ging nog wat werken in zijn volkstuintje. Thuisgekomen was er nog volop zon. De wind was gaan liggen. Ik had me met boek en drankje geïnstalleerd en begon te lezen. Maar na een paar bladzijden sloot ik mijn ogen en liet me koesteren door de warmte van de zon. Voor de zekerheid me toch even met factor 30 ingesmeerd.

Bij de buren brak de hel los van een kinderfeestje. Opgewonden kinderkeelklanken die samenbundelden in de voortuin om daarna ijl te vervliegen in de wijk.

‘s Avonds onderuitgezakt op de bank naar de Champions League wedstrijd tussen Bayern München en Manchester City gekeken. Niet erg spannend maar toch genieten geblazen.

Ik kon tevreden de binnenkant van mijn ogen gaan bekijken. Wat een topdag!