F. Van mijn hand

Als jongeling verkeerde ik zo nu en dan met de poëzie. Van concreet naar abstract, van specifiek naar universeel. Het waaierde werkelijk alle kanten op, als een koele bries op een warme zomerdag of als een broeierig vette walm op een schone frisse lentedag. 

Er moest wel wat aan de hand zijn wilde mijn dichtader van zich doen spreken. Eindeloos gepuzzel van een woordje hier en een zuchtje daar.  Ik ben eens door wat oude schriftjes gegaan. In het sleepnet doken 3 gedichten op die ik rond 1980 aan het papier heb toevertrouwd.

Samen de zon zien ondergaan   Verbinden de avond met de nacht en het tevreden avondrood   Vier brandende ogen en een hond kwispelend rondom de oude vijver

Matte vogel vlieg gebroken vleugels nu niet meer   Een open oceaan een rots om uit te rusten

Zonder meer te willen als vanzelfsprekend de liefde Te ver nabij   Vertel me niets liever lieve buik dan je knorrende geluidjes

Een aantal jaren geleden alweer liet ik wat gedichten van mijn hand aan Jody lezen. Door haar verbaasde enthousiasme gestreeld heb ik haar over een periode van enkele weken elke dag een poëtisch stukje toegestuurd, soms een gedicht, soms een fraai verwoorde gedachte. Dat was het startsein voor langere stukjes die ik op dit moment verwerk tot een lang verhaal, de exercitie waar ik waarschijnlijk tot aan mijn pensioen mee bezig zal zijn. En dan ook nog ons schrijfproject. Waar gaat het toch allemaal naar toe! Op het revalidatiecentrum word ik al als ‘de schrijver’ aangesproken. Nou, als zij dat zo zien dan zal het wel zo zijn. Fred, de schrijver, wie had dat kunnen bevroeden!