L. De week van de poëzie

Ik kan niet zeggen dat 2023 het meest rustige jaar van mijn bestaan is. En dan doet deze periode daar nog eens een schepje bovenop.

In het persoonlijke vlak zijn er donkere wolken, maar ook weer spannende en leuke uitdagingen.
Als ik naar mijn provincie Groningen kijk dan zie ik het leed van de ongecompenseerde
aardbevingsschade-slachtoffers en de mateloze arrogantie van de landelijke politiek. De schaamte voorbij.
Kijk ik wat verder weg, dan zie ik een wereld op drift. Miljoenen mensen proberen asiel te zoeken, geef ze eens ongelijk. Volslagen geestelijk gestoorden zijn aan de macht en schieten complete steden plat.
Maar ook op andere manieren wordt er oorlog gevoerd, bijvoorbeeld door het verspreiden van desinformatie en artificiële intelligentie die ons (helaas) uitstekend kan manipuleren.
En als ik dan verder uitzoem en in een satelliet rond de aarde zweef, dan zie ik hoe de mensheid als een soort schimmel deze aarde en zichzelf naar de verdommenis helpt. Diersoorten sterven uit en klimaten warmen op. Het is alsof ik er draaiend midden in sta en dingen zie die ik niet wil, waar ik ook kijk.

In deze draaikolk van emoties krijg ik dan de neiging om een gedicht te maken.
Nu is er één probleem. Ik kan namelijk helemaal niet dichten. Ik heb het vroeger wel geprobeerd en er zitten zelfs nog wel gedichten van mij in de lichtbruine multomap, maar als ik die doorblader dan brengen die niet het wow-gevoel dat een gedicht je kan bezorgen.  Het is meer een au-gevoel.
Ik heb vroeger mijn gedichten zelfs nog eens gestuurd naar de bekende schrijver Simon Carmiggelt.
Op zich was dat niet vreemd, want we waren collega’s. Ik was krantenbezorger bij Het Parool waar hij zijn dagelijkse column in schreef. Hij reageerde mild en vond sommige gedichtjes wel wat humoristisch. Maar daar bleef het bij. Hij heeft zich niet ingespannen voor een mij toekomende beurs op dat gebied.

Maar we moeten wat. We moeten tegenwicht brengen tegen al het emotionele geweld dat ons omringt.
Ik heb daarom Fred gebeld en voorgesteld om ‘de week van de poëzie’ te maken.
Na wat aarzelingen (‘nee, je hoeft niet zelf gedichten te gaan schrijven, je kunt ook over gedichten schrijven’) ging hij akkoord en dus kunnen we los.
Bij dichten draait het om gevoel. Ik ben een schrijver en dan draait het om het verhaal.
En als een schrijver gaat dichten, dan krijg je zoiets:

Soms knijp ik in mijn arm
Om te voelen of het echt is
Ik voel niets
Het is echt
Een hersenbloeding