L. Genieten met een zwarte rand

We hebben afgesproken dat we schrijven over de dingen die ons bezighouden. Dat kan van alles zijn. Bij mij is er op dit moment helaas maar één ding.

Verleden week meldde mijn broer zich met vreselijk nieuws. Bij zijn vrouw is uitgezaaide longkanker vastgesteld. Ze zitten nog midden in de fase dat er allerlei onderzoeken worden gedaan om de aard van de tumor vast te stellen. Misschien is er nog een gerichte behandeling mogelijk. Maar het ziet er toch somber uit.

Het is verbijsterend snel gegaan. Twee weken geleden wisten ze nog van niets en maakten ze plannen voor hun komende vakantie. Hoe kan het leven zich opeens draaien.

Ik zit met machteloosheid omdat ik een paar honderd kilometer ver weg woon en niet even naar mijn broer kan rijden om een arm om hem heen te slaan.

Ik zit ook met een schaamte, want op het moment dat mijn broer de meest asgrauwe periode van zijn leven doormaakt, breekt hier eindelijk na maanden de zon door. De planten schieten groen uit de grond. De vissen in de vijver koesteren zich aan het warme oppervlak van het water. De kippen scharrelen tevreden in het gras hun kostje bij elkaar.
We zijn bezig met ons project om een dagbesteding met horeca op te zetten en dat is nu in een vergevorderd stadium. We genieten van het mooi maken van de tuin.
Alles is zonnig, vredig en mooi.
Maar hoe kun je genieten als je broer en schoonzus dit moeten meemaken. Mijn gedachten dwalen steeds af. Het is genieten met een zwarte rand.

En dan probeer ik het allemaal weg te rationaliseren, maar dat lukt niet goed.
Wat kan ik doen, anders dan mijn broer bellen en zeggen dat hij niet alleen is. Er is een draad van
200 km lang en die kan niet doorgeknipt worden.

Ik besef me dat dit ons allemaal kan overkomen. Inge heeft al enige tijd een hardnekkig hoestje.
Toch maar even naar de dokter. Ik word er hypochondrisch van en houd me voor dat het statistisch gezien eigenlijk niet mogelijk is om binnen een paar weken te horen dat zowel je schoonzus als je vrouw die gevreesde aandoening heeft.
Maar ja, houdt de natuur zich aan statistieken?

De eindigheid van alles komt ook onthutsend dichtbij. Voor mijn schoonzus en daarmee voor mijn broer, maar ook voor mij en voor iedereen.

Er telt eigenlijk maar één ding en dat is vandaag. Iedereen heeft alleen vandaag. Gisteren is voorbij en alleen nog maar geschiedenis. Een herinnering die langzaam zal vervagen en uiteindelijk voorgoed verdwenen zal zijn.
Morgen bestaat zelfs helemaal niet en zijn slechts plannen in je hoofd. Je weet pas wat daar van terecht komt als het vandaag is. En daarna is het gisteren en zal het alsnog vervagen.

Alleen vandaag telt. Voor mijn broer als hij aan het bed van zijn vrouw zit. Voor mij als ik geniet van het mooie om mij heen. Mijn genieten doet mijn broer niet tekort. Al is het genieten met een zwarte rand.

Alleen vandaag telt. Maak er wat van! Geniet.