L. Voor vermiste solisten

-

Eén van mijn favoriete dichters vroeger was en is Lévi Weemoedt. Vooral ook vanwege de humor die hij in zijn gedichten weeft. In een emotionele bui, omdat ik wist dat zij onbereikbaar ver weg was, imiteerde ik hem waarbij ik de titel opdroeg aan mijn voorbeeld.

Lévi Weemoedt                                                              Leo Koenen

Vlaardingsroem                                                              Weemoed in spijkerbroek

Geen haringbuis, geen kotter en geen botter                 Wenend liep ik over de minigolfbaan
geen logger en geen stoomfiets, ach! geen fluit             Stromen tranen over mijn wangen
zag ik vanavond op de stroom                                        Om jouw, Marijke, en het wilde verlangen
                                                                                        Om eindelijk een hole-in-one te slaan
'k Zat aan de Doodsrivier. Slechts een condoom
dreef goedgemutst het zeegat uit.

Dichten gaat bij mij over emoties. Ik studeerde Geneeskunde, maar het was eigenlijk niet de studie van mijn passie. Het vele saaie leerwerk, het rijtjes stampen was niets voor mij. En zo kwam het dat ik op de avond vóór een examen boven het boek hing en wist dat ik dat examen nooit, maar dan ook helemaal nooit, zou gaan halen. Toen besloot ik definitief om met de studie te stoppen.
Ik heb de studie uiteindelijk wel afgemaakt en ook door dat examen heb ik me geworsteld, maar op die avond was ik echt gestopt en schreef ik onderstaand gedicht in die emotie. Het is een sonnet!!

                                                    Voor vermiste solisten

                                                    Ik heb me heel stil afgewend
                                                    Maar niemand heeft door
                                                    Dat ik met zingen gestopt ben
                                                    Een eenling in het koor

                                                    Er is niemand die naar me wijst
                                                    En roept: Hij verdomt het
                                                    Waarom doet de dirigent niets
                                                    Schiet op, straks verstomd het

                                                    Ze zitten in hun zwarte jasjes
                                                    En vinden het een mooi gehoor
                                                    In de pauze doen ze hun plasjes

                                                    Of staan voor koffie te dringen
                                                    Ik ben stil, ik weet dat ik stoor
                                                    Als ik nu ineens ga zingen

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

L. Selena

-
Op de parkeerplaats laat ik wat verstrooid mijn honden uit de auto. Ik ben met mijn gedachten nog bij Selena, die prachtige Godin uit het boek van Fred. Zojuist heeft ze een triootje gehad met twee vrouwen en dat zit nog in mijn hoofd. Ik lijn de honden vast en loop naar het landgoed van de Ennemaborg. Maar mijn gedachten zijn niet in het prachtige oost-Groningen. Ze zijn bij Selena. In de verte zie ik een vage vrouwelijke gedaante in mijn richting lopen. Ik fantaseer dat het Selena is. Ik loop haar tegemoet. ‘Dit mag niet’, zegt mijn linkerhersenhelft, ‘Selena is het idee van Fred en niet die van jou’. ‘Onzin’, antwoordt mijn rechterhersenhelft, ‘Fred heeft haar bedacht, maar haar vervolgens gepubliceerd. Daarmee heeft hij haar publiek gemaakt en nu mag onze fantasie al onze lusten op haar botvieren’. De vrouwelijke gedaante komt dichterbij. Haar zwarte haar golft zachtjes in de wind. Mijn rechterhersenhelft heeft gelijk en ik besluit om mijn fantasie de vrije teugel te geven....
Meer lezen

F. Op weg naar de berg Olympus

-
Afbeelding
Sommige dingen weet je gewoon. Ik had me gewassen, geschoren en mijn tanden gepoetst. De aandrang om op reis te gaan kwam van diep van binnenuit. Er was geen sprake van concrete woorden, noch een duidelijke stem. Het was een besef, waarin geen andere keuze overbleef. Ik was vroeg opgestaan, dus tijd genoeg om op het station wat eten en drinken in te slaan. In de haast was ik thuis vergeten om de krant mee te nemen. Met een creditcard op zak stapte ik monter de bus in. Snel hoeft het wat mij betreft niet te gaan als het me maar richting het Centraal Station van Utrecht brengt. Er was op dat moment nog geen sprake van onenigheid tussen mij en het Olympisch gezag.  In de verte zag ik een opvliegende witte zwaan. Mijn innerlijk weten had het bij het juiste eind gehad. De natuur, de zon, de blauwe lucht en de witte wolken voelden aan als een bemoedigend klopje op de schouder. Het is nergens voor nodig om je waar dan ook zorgen over te maken. Ik kon me verlaten op m...
Meer lezen