Babbel en Snabbel

Eerder beschreef ik mijn poepincident met een buurvrouw. Daar heb ik de afgelopen dagen toch wel mee rondgelopen. Het gebeurt niet vaak dat je een ‘vuile aso’ wordt genoemd. Stof tot nadenken. Eigenlijk zie je jezelf in je omgeving. Zo liep ik eens rond in de Albert Heijn. Mensen met norse gezichten en haast kwamen op mijn pad en blokkeerden mijn weg. Ze stonden   voor en achter me in de langste rij. Toen ik weer thuis kwam, deed ik mijn beklag bij Inge over al dit chagrijn en ze antwoordde: ‘Goh, ik zag vanmorgen een moeder en haar dochter voorbij fietsen. Ze hadden de grootste lol samen en ik werd daar zelf vrolijk van’. Bedankt voor de spiegel, Inge, de rest van de dag was nu ook verpest. Ik nam me voor om me te focussen op vrolijkheid, maar de moeder en dochter waren inmiddels weggefietst. Als je aso bent, dan zie je overal om je heen aso, zelfs als het geen aso is. Je beoordeelt namelijk alles vanuit aso. En oordelen, dat kunnen we. Dat zit in onze natuur en zo hebben w...

De Germaanse horde moest het tijdens gevechten meestal afleggen tegen de goed geoliede Romeinse vechtmachine. We kunnen ervan uitgaan dat een woeste Germaan op zichzelf niet onderdoet voor een gemiddelde legionair, maar in georganiseerd verband hebben de woestelingen niets in de melk te brokkelen. Het zat hem vooral in de strategie van het gecoördineerd samenwerken, vechten met beleid. Niet zoals barbaren, als dolle honden maar wild op de vijand afrennen, knotsen en schilden hoog opgeheven, de roodomrande ogen verwilderd in de oogkassen draaiend, vanwege de gisterenavond inderhaast naar binnen geklokte mede, een alcoholische drank die gemaakt wordt door honing en water te vergisten.   Ik woon tegenover een lagere school, dus ik hoor dagelijks groepjes kinderen druk met elkaar praten over wie, wat, wanneer, bij wie, waar en waarom het spel op die manier gespeeld dient te worden. Van een formeeldemocratisch besluitvormingstraject is geen sprake. Wel is duidelijk dat er zi...

Mijn honden hebben een eigen ontlastingspatroon. Wanneer ik met ze ga wandelen, dan kromt Femke binnen enkele minuten haar rug en is dan van haar last af. Voor Alex ligt het heel anders. Hij moet het juiste plekje vinden en dat is zoeken, hoe nodig hij ook moet. Het is snuffelen, hier dan, nee toch maar niet, een metertje verder dan, ja hier, eerst zeven keer draaien, toch nog maar een metertje verder, draaien weer, echt hier? nou vooruit, weer zeven keer draaien en dumpen maar. De handeling is overigens volstrekt nutteloos, want alles verdwijnt direct in het hondenpoepzakje dat baasje bij zich heeft. Maar vandaag was het anders. Femke ging, als gebruikelijk, weer direct in de houding, maar toen ik met mijn poepzakje kwam, lag er niets. Dat was vreemd. We liepen door en na een tijdje nam Femke haar houding weer aan. Poepzakje bij de hand. Weer niets. Doorlopen, houding aannemen en baasje foppen. Geen poep. Toen ze voor de vierde keer ging zitten en ik vergeefs in het gras zocht of e...

Een rukwind en daar ligt de gerimpelde graftak naast de tot op de grond overhellende bruingele varens, ergens diep in het grote enge bos. Hoog in de lucht, zware zwart wiekende vleugels, krak-krak-krak. De zon is aan het schemeren en de maan is op zoek naar het schitterende gouden jasje dat terloops om de halve sikkel wordt geslagen zodat de kou van de donkere nacht haar nu niet deren kan. De hangwang marmotten spoeden zich een weg naar het veilige hol, vossen vervolgen likkebaardend hun weg op zoek naar de nog nietsvermoedende lekkernijen.   Zo zal het gaan, zo is het altijd gegaan. De wolken ijlen naar het einde der tijden. Door het open raam, nerveuze jazzklanken, de puber die de haren recht legt en het puistenlandschap inspecteert. Een schoon shirt om de schouders en met lekker luchtje op frank en vrij de belofte van de donkere nacht tegemoet. Eerst nog zelfverzekerd, maar die bij het horen van de eerste klanken van ‘ Sex Machine ’ toch de moed in de gepoetste schoenen voelt ...

Mijn schoonzusje is na een kort, maar zeer intens ziekbed overleden. Een paar dagen na de crematie ga ik weer terug naar huis, want het leven gaat door. Niet voor mijn schoonzusje, en zeker ook niet voor mijn broer, die zijn leven eveneens catastrofaal tot stilstand heeft zien komen. Alsof je tegen een boom rijdt, zeg maar. Maar ja, het leven gaat door. Ook mijn broer zal zich moeten herpakken, en krakend en steunend weer op gang moeten komen. Op dit moment weet hij absoluut niet hoe hij dat moet doen, want zijn leven is een groot zwart gat. Maar hij heeft er drie jaar voor om er achter te komen en het te doen. Dat heet een rouwproces. Ik rijd op de A28 naar huis. Als ik inhaal, zie ik in mijn spiegel een Audi groter worden en zich aan mijn bumper vastkleven. Bij sommige mensen gaat het leven niet snel genoeg door. Zij willen als een bezetene naar hun eindbestemming toe. Mijn schoonzusje had dat niet, maar bereikte, onthaast, toch eerder dan de Audi-rijder haar eindbestemming. Helaas...

Het is 14 mei, 17:00 uur. Een memorabel moment. De stemlokalen in Turkije zijn gesloten en Feyenoord gaat voor de landstitel. Erdogan zal de uitslag met samengeknepen billen tegemoetzien. Zowel club als politiek leider staan opgelijnd voor een spannende gebeurtenis. Feyenoord moet GA Eagles bedwingen en Erdogan zijn politieke opponent, een 74-jarige man met een veel te moeilijke naam, Kemal Kilicdaroglu.   De gang van zaken verplicht me om aan de treurbuis vast te kleven, maar gegijzeld door het heerlijke weer blijf ik in de zon en buig me over de roman ‘De kaart en het gebied’ van de Franse schrijver met de ook al zo ingewikkelde naam Michel Houellebecq, die laatst in het nieuws kwam als porno acteur. Ik beschouw het als literaire leerstof, maar beleef er ook plezier aan. Kijk het kan wel, leren en plezier hebben!   Maar ook dat boek schuif ik terzijde. Alle aandacht gaat uit naar David Bowie. Zijn Montreux concert uit 2002 is verslavend. Ik heb er zelfs een koptelefoon b...

Een goede buur is beter dan een verre vriend. Sorry Leo, maar dat is nu eenmaal de uitdrukking. Maar wat is een goede buur eigenlijk en waarom vinden we dat toch zo belangrijk? Als eerste moet ik de ontwikkeling in de maatschappij noemen waarbij autonomie van het individu hoog in het vaandel staat. Dat gaat soms ver. Mensen voelen zich verloren, losgeslagen van de eens zo sterke collectieve verbondenheid, ondersteund door godsdienst en politieke verzuiling. Mensen gebruiken niet zelden een psychologisch schild tegen al het vermeende kwaad in de maatschappij en leunen op vertrouwelingen, zij die door de tijd heen hebben aangetoond niets kwaads in de zin te hebben. Van de onbekenden in de buurt ontwikkel je een voorlopige indruk die, hoewel niet in beton gegoten, dienstdoet als instrument om ruwweg te classificeren en te rangschikken voordat er overgegaan kan worden tot verder gaande hartelijkheid.   De bereidheid om je van je meer sociale kant te laten zien, de kant van verbonde...