F. One moment in time

Het is 14 mei, 17:00 uur. Een memorabel moment. De stemlokalen in Turkije zijn gesloten en Feyenoord gaat voor de landstitel. Erdogan zal de uitslag met samengeknepen billen tegemoetzien. Zowel club als politiek leider staan opgelijnd voor een spannende gebeurtenis. Feyenoord moet GA Eagles bedwingen en Erdogan zijn politieke opponent, een 74-jarige man met een veel te moeilijke naam, Kemal Kilicdaroglu.

 

De gang van zaken verplicht me om aan de treurbuis vast te kleven, maar gegijzeld door het heerlijke weer blijf ik in de zon en buig me over de roman ‘De kaart en het gebied’ van de Franse schrijver met de ook al zo ingewikkelde naam Michel Houellebecq, die laatst in het nieuws kwam als porno acteur. Ik beschouw het als literaire leerstof, maar beleef er ook plezier aan. Kijk het kan wel, leren en plezier hebben!

 

Maar ook dat boek schuif ik terzijde. Alle aandacht gaat uit naar David Bowie. Zijn Montreux concert uit 2002 is verslavend. Ik heb er zelfs een koptelefoon bij opgezet en zit in de voortuin en geef als een gestoorde met armen en voeten de maat aan. Vanaf een afstandje bezien zal het er raar uit hebben gezien, zeker met die rolstoel. ‘Oppassen, die vent is niet lekker.’ Maar gelukkig denken de voorbijgangers dat alleen maar en hoef ik niet uit te leggen dat Bowie mijn grote held is en ik op de klanken van zijn muziek weer even in gedachten terugzweef naar de jaren 70 en 80.

 

Vanochtend een uitzending van WNL bekeken, waarin de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid opgetogen uit kwam leggen dat het vluchtelingenbeleid van alle kanten faalde, zowel de instroom, de (tijdelijke) opvang als ook de uitstroom. Het was allemaal totaal niet op orde, maar hij bleef met zijn enthousiaste kop er maar op hameren dat de sleutel in Europa lag en dat hij zijn best zou gaan doen om de politieke Europese leiders in beweging te krijgen. Doorsturen vanuit Nederland naar b.v. Denemarken is niet toegestaan met als reden dat het er in Denemarken nog beroerder voorstaat. Het is natuurlijk onbestaanbaar, maar een oplossing schuilt in het in elkaar laten donderen van wat we nu blijkbaar goed schijnen te doen.

 

Zou Erdogan het redden? De peilingen laten een lichte voorsprong voor de oppositie zien. Morgen, de uitslag. De aardbevingsramp en de uit de bocht vliegende inflatie zullen hem waarschijnlijk de das om doen. Enge man, met dictatoriale trekjes. Ik weet niets van die ander, je weet wel, die van die moeilijke naam. Misschien is dat ook wel een op macht beluste bejaarde, maar vanaf een afstandje bezien geniet hij toch de voorkeur. Hopelijk komt er een overtuigende overwinnaar uit de bus, met meer dan 50% van de stemmen, anders verwacht ik overal in Turkije, maar ook ver daarbuiten onrust en protesten. 

Dadelijk met een warm bord op schoot maar naar de wedstrijd kijken. De overwinningsschaal is al binnengebracht, Feyenoord heeft aan een 1-1 of winst genoeg, dus kat in het bakkie. Zou je zeggen. Maandag op de Coolsingel de inhuldiging. Dat zal wel weer een hoop opeengepakt dronken gedoe opleveren.

Zal trainer Slot met stemverheffing als een dronken van Gaal uitkramen ‘We zijn de beste! We zijn de sterkste! We zijn kampioen!’ Ik hoop voor hem dat zijn vrouw de opnameknop niet heeft indrukt. Dat soort beelden zijn achteraf toch wel een beetje gênant, zeker wanneer Slot op de goede afloop een flinke slok naar binnen heeft geklokt. Afijn, we zullen het wel zien. Toch goed van Feyenoord. Ze zijn de duidelijke winnaar. AJAX en PSV staan op ruime achterstand. Nu, Europa in. Ik meen gehoord te hebben dat Slot aanblijft. Maar dat weet je nooit in het voetbal. Spelers en trainers vallen bij bosjes voor het grote geld. Hij verdient nu zo’n slordige 2 miljoen per jaar, in Engeland het 5-voudige. 

Het verdriet om het Nederlandse struikelen in de 1^e halve finale van het songfestival is beperkt gebleven. Het stelde teleur, zowel het liedje, de uitvoering als beide artiesten. Dan leg je je er al snel bij neer. Het songfestival suggereert dat het om zingen zou gaan, maar het is verworden tot een angstdroom uit Dante’s Inferno. Duivelskoppen, zwoel kronkelende sirenes, freaks, weggelopen uit een instelling voor geestelijke gezondheidszorg, liggend opboksend tegen een imaginair geprojecteerd dak, gierende keelklanken, megalomaan kleurenspektakel, je hoeft echt geen MDMA te slikken om deze zaterdagavondnachtmerrie op juiste waarde te kunnen schatten.

 

Maar zoals gezegd eerst maar even een warm prakkie. Ik heb het eenvoudig gehouden, een Chineesje. Een combinatiegerecht met Nasi goreng, Foe Young Hai en Babi pangang. Vreemde woorden, maar na een aantal keren achter elkaar uitgesproken net zo vertrouwd als een broodje kaas.

 

Misschien een gouden tip voor het falende vluchtelingenbeleid. Wanneer je al dat falen maar vaak genoeg enthousiast blijft herhalen, voelt het vanzelf vertrouwd en verdampt het knellende gevoel van urgentie. Zo, ook weer opgelost.