L. Oordelen (1)

Mijn honden hebben een eigen ontlastingspatroon. Wanneer ik met ze ga wandelen, dan kromt Femke binnen enkele minuten haar rug en is dan van haar last af. Voor Alex ligt het heel anders. Hij moet het juiste plekje vinden en dat is zoeken, hoe nodig hij ook moet. Het is snuffelen, hier dan, nee toch maar niet, een metertje verder dan, ja hier, eerst zeven keer draaien, toch nog maar een metertje verder, draaien weer, echt hier? nou vooruit, weer zeven keer draaien en dumpen maar.

De handeling is overigens volstrekt nutteloos, want alles verdwijnt direct in het hondenpoepzakje dat baasje bij zich heeft.
Maar vandaag was het anders. Femke ging, als gebruikelijk, weer direct in de houding, maar toen ik met mijn poepzakje kwam, lag er niets. Dat was vreemd. We liepen door en na een tijdje nam Femke haar houding weer aan. Poepzakje bij de hand. Weer niets. Doorlopen, houding aannemen en baasje foppen. Geen poep.
Toen ze voor de vierde keer ging zitten en ik vergeefs in het gras zocht of er misschien toch iets lag, kwam er een vrouw haar huis uit toen ik weer wegliep. ‘Hé, opruimen’, beval ze. Ik kreeg een tirade over me heen. Dat daar kinderen speelden, dat het gras gemaaid werd en er dan drollen in het rond vlogen, dat het bij wet verboden was om je hond buiten te laten poepen, dat het een enorme milieuverontreiniging was, dat je je hond kon leren om het in je eigen tuin te doen.
Ik stond haar even aan te horen en probeerde vergeefs uit te leggen hoe het zat, maar ze luisterde niet. Ik wenste haar daarom ‘ook een prettige dag’ en liep door. ‘Vuile aso’, kreeg ik in mijn rug geschreeuwd.

De rest van de wandeling speelde dat door mijn hoofd. De vrouw had gemeend iets te zien en daar een conclusie aan verbonden. In haar ogen was ik echt een aso. En dat terwijl ik de meest fanatieke poepruimer van het dorp ben.
Ze zou het tegen haar vriendinnen vertellen: die man met die herdershond en dat vuilnisbakkenras. Die laat altijd zijn honden hier voor de deur schijten. Vervolgens staat hij te lachen als je er iets van zegt. En laatst was er een bankstel in het bos gedumpt. Wel heel erg toevallig dat net de volgende dag Ikea bij hun nieuwe meubels stond uit te laden. En die vaten met chemisch afval die vorige maand waren gevonden? Ik zeg niets, maar voordat zij hier kwamen wonen was er niets aan de hand.
En vervolgens zou ik het hele dorp tegen me krijgen. Uiteindelijk moesten we gedwongen weer terugverhuizen naar het westen!

Ik liep te bedenken wat ik nu moest doen als ik daar weer door de straat zou lopen en één van de honden zou die plek kiezen voor de grote boodschap. Wanneer ik het zou opruimen, dan had ik verloren en dan zou zij denken dat het uitschelden van mensen een effectief middel was om ze op andere gedachten te brengen. Wanneer ik het niet zou opruimen, dan was ik inderdaad een aso. Maar ja, dat was ik toch al. En zij zat voor straf dan wel met de poep. Eigen schuld.
En vervolgens liep ik me weer te bedenken dat het natuurlijk bizar zou zijn als ik mijn gedrag zou laten beïnvloeden door een vrouw met een negatieve energie. Ik ruim altijd de poep van mijn honden op, waarom zou ik dat dan niet meer doen omdat een boze buurvrouw een verkeerde conclusie trekt. Dan ging ik mee in haar energie.

En nu maar hopen dat ze echt ‘vuile aso’ riep toen ik haar een prettige dag wenste en niet een of andere klankenreeks in Gronings dialect die daar erg op lijkt en die ‘u ook een fantastische dag’ betekent. Want dat zou betekenen dat ik een verkeerde conclusie had getrokken.