Babbel en Snabbel

We werden om ongeveer half elf ’s avonds gebeld door iemand die zich presenteerde als medewerker van de KNAB bank. Er waren wat vreemde meldingen geweest en er zou een adreswijziging zijn doorgegeven naar Almere, dus hij wilde een en ander met ons overleggen. Ik wist meteen dat dit geen zuivere koffie was en gooide direct de hoorn van mijn mobiele telefoon er op. Morgenochtend als eerste zelf de KNAB maar bellen. De volgende ochtend werd ik echter al gebeld door Irene Vesters, medewerker security van de KNAB bank. Ze vroeg of er ongewone dingen waren gebeurd, want ze hadden een verdachte transactie onderschept van 1100 euro die zou worden overgemaakt naar Mohammed Akbar in Amsterdam en Irene vroeg me of die transactie wel terecht was. Ik gaf aan dat dit zeker geen bedoelde transactie was. ‘Dat dacht ik al’, zei Irene, ‘Ze zijn erg geraffineerd’. Ik vertelde haar wat de avond daarvoor was gebeurd en ik zag Irene aan de andere kant van de lijn knikken. ‘Die hoorde tot dezelfde organ...

Morgen is een bijzondere dag, want het is de honderdste geboortedag van mijn moeder. Althans, dat denk ik. Ik bel voor de zekerheid met mijn broer. ‘Ze was 12 jaar jonger dan pa’, zegt hij, ‘en die is geboren in 1912. Dus zou ze morgen 99 geworden zijn.’ ‘Het was toch 11 jaar en nog wat?’, antwoord ik. We komen er niet uit. Mijn vader en moeder hadden een huwelijk dat eigenlijk niet kon. Hij was Rooms-Katholiek en zij Protestants. Hij woonde in het Utrechtse wijk-C (Willemstraat), een volksbuurt, en zij in Oog in Al (Mendelsohnstraat), waar de beteren resideerden. Maar wat het ergste was: hij was haar leraar en zij zijn leerlinge. Dat verklaarde ook het leeftijdsverschil. De verschillen maakten overigens niets uit. Het was een goed huwelijk. Maar ja, nu weet ik nog niet hoe oud mijn moeder morgen gaat worden. En dan te bedenken dat ik mijn hele voorgeslacht in kaart heb gebracht. Het spoor leidt naar Düren in Duitsland waar mijn vermoedelijke voorouders rijke lakenfabrikanten war...

‘Niet doen wat je echt wilt’ en ‘om de hete brij heen draaien’, een kleine greep uit mijn favoriete overlevingsstrategieën. Ik besef meestal wel dat ik het anders zou willen doen, maar wanneer je je omringd voelt door de inerte nevelen van besluiteloosheid, dan lijkt op de plaats rust een alternatief waar goed mee te leven valt.   Om werkelijk te veranderen is iets heftigs of onverwachts nodig. Niet iedere onverwachte gebeurtenis heeft echter de kracht in zich om je op je grondvesten te doen schudden. Dat Prigozjin, baas van de Wagnergroep en lange tijd nauwe bondgenoot van de Russische president Vladimir Poetin, met 25.000 van zijn moorddadige lieverdjes richting Moskou opstoomde, was zeker onverwacht, maar voor mij nog geen life-changing-moment.   Een nare man, die baas van dat stelletje ongeregeld. Nog net op tijd trok hij zijn muitende keutel in. Zo’n ploert heeft er geen moeite mee om te doen wat hij echt wil. Misschien moet ik maar eens bij hem in de leer.   I...

Hallo, mag ik u iets vragen? Het is 09:00 uur, het raam naar de voortuin staat wagenwijd open. Door het raam, naar binnen geleund, een haveloze man, die een verhaal opdist van dakloos door het leven moeten en vannacht door muggen volkomen te zijn lek geprikt. Om zijn verhaal kracht bij te zetten toonde hij zijn gehavende nek. En inderdaad overal akelig rode bulten. Hij krabde er even aan. Of ik wat geld kon missen. Ik kijk naar de rode plekken op mijn eigen arm en vertel hem dat ik geen geld wil geven, waarna de man in een boze verontwaardiging uitbarst. Wat hij allemaal riep, dat verstond ik niet zo goed, maar het betrof waarschijnlijk iets als een aanklacht, niet eens zozeer tegen iets of iemand in het bijzonder, maar tegen onrecht in het algemeen dat naadloos samenviel met zijn eigen betreurenswaardige lot. En natuurlijk tegen al die gluiperige burgermannetjes die in naam wel met al het onrecht in de wereld begaan zijn, maar je als een blok laten vallen wanneer je ze echt nodig hebt...

Ik had nooit verwacht dat mijn vorig stukje zoveel zou losmaken. Gisteren dromden tientallen mensen zich samen rond mijn mini-bieb in een poging om het boek van Walsch te bemachtigen. Er ontstond zelfs een handgemeen. Nutteloos, want het boek was niet meer in de mini-bieb. Veel negatieve reacties ontving ik: Dat het einde van het stukje een anticlimax was omdat de openbaring niet openbaar werd gemaakt. Er waren mensen die me bedreigden als ik dat niet alsnog zou doen. Ze wisten waar ik woonde! Maar ik kreeg ook positieve reacties. Zo deelde de uitgever van het boek, Kosmos-uitgevers, mee dat een nieuwe druk in voorbereiding was en dat de koers van de uitgeverij omhoog was gevlogen. Ook ontving ik een email vanuit het Vaticaan waarin stond dat de Paus graag met mij in conclaaf wilde over de manier waarop de openbaring wereldkundig zou kunnen worden gemaakt. Want het was belangrijk hoe de kerk op de openbaring kon inspelen en dat het goede zou winnen van het kwade. ‘Jezus’, zei ik...

We hebben een klein mini-biblioteekje (een dubbel pleonasme) waar mensen gratis boeken uit mogen meenemen. Soms komen mensen weer boeken brengen. Zo ververst zich de verzameling. Iemand heeft wat boeken gebracht en ik kijk vluchtig of er nog wat interessants bij zit. Mijn blik valt op het boek ‘De nieuwe openbaringen’ van Neale Donald Walsch. Ik pak het boek en blader het wat door. En dan ontdek ik tussen bladzijde 156 en 157 een boekenlegger.   Nu wordt het interessant, want waarom zit daar een boekenlegger? De eerste logische gedachte is dat de boekenlegger geplaatst werd zodat de gebruiker dan de volgende keer wist waar hij gebleven was. Meestal is dat ook het geval, maar hier ligt het wat anders, want het heeft weinig zin om een boekenlegger te plaatsen en het boek dan vervolgens weg te doen. Je dekt de tafel niet om vervolgens je eten in de kliko te gooien. Er moet iets anders zijn. Het zou natuurlijk kunnen dat het boek zo verschrikkelijk saai was dat de gebruiker he...

C. is een van onze bewoners. Ze heeft een eetprobleem, anorexia, maar dat heeft ze vrij goed onder controle. Ze is er nog niet helemaal en soms schiet ze in ons signaleringsplan weer van ‘groen’ naar ‘oranje’. Zo stond ze laatst op de weegschaal en riep verschrikt: ‘Zo zwaar heb ik nog nooit gewogen’. Ik probeerde de stemming er weer in te brengen met de mededeling dat ik dat wel herkende en dat ik ook regelmatig zo op de weegschaal stond. Ik kreeg een por van Inge. ‘In jouw geval is de verbijstering terecht’, siste ze me weer met beide benen op de grond. Maar goed, C. schoot dus weer van ‘groen’ naar ‘oranje’. Dan gaat ze onder andere maaltijden en tussendoortjes overslaan. Wij zorgen dat we er op die momenten zijn en zien toe dat ze eet. Daarnaast brengen we haar met een strak schema weer in het gareel tot ze weer zo groen als gras is. We hebben vijf krielkippen en één krielhaan (Foppe). Vanmorgen wilden mensen van de dagbesteding het kippenhok schoonmaken, maar twee kippen wild...

Onzinnig handelen staat in geen enkel handboek van een zichzelf respecterende traditie en er is dan ook geen enkele vaandeldrager op aarde te vinden die ondersteunende leuzen op speciale feestdagen ten gehore brengt ter meerdere eer en glorie van koning ‘Onzin’. Toch wordt met onzinnig handelen iets belangwekkends aangereikt. Besef eens dat er nog nooit iemand overspannen van geworden is, dingen doen, waarbij nut en noodzaak niet direct voorhanden zijn. Als kind noemde je zoiets gewoon ‘spelen’. Komt Freddy buiten spelen? als verkorte weergave voor.  ‘Komt Freddy buiten spelen om zomaar wat onzinnig lol te trappen?’   Mijn eerste kennismaking met onzinnig handelen stamt uit de tijd waarin vissen nog mijn hobby was. Ik had schrik van spartelende, naar adem snakkende zilverlingen, maar vond rust bij het zomaar verloren langs de waterkant staan. Ik bedacht een list. Zonder hengel uren in de vrije natuur staan is natuurlijk verdacht, dus werd er een compromis gevonden, vissen zo...

Onze tuin heeft een alcoholvrije horeca. De gemeente gaf geen toestemming voor een alcoholische horeca, dus doen we maar net of we ‘bewust bezig zijn’ door geen alcohol te schenken, zoals we ook bewust bezig zijn door ‘boerderijs’ te verkopen. Dat is biologisch ijs dat tal van keurmerken heeft (SKAL, EKO-keurmerk en UTZ Certificaat). Het houdt in dat de melk van ‘Boerderijs’ afkomstig is van koeien die geen antibiotica en hormonen krijgen, maar wel genoeg tijd om lekker in de wei te grazen. Het biologische fruit smaakt zoals de natuur het heeft bedoeld en is vrij van insecticiden. Kortom, een smakelijk en gezond ijsje voor een warme dag. Zoals we ook bewust bezig zijn door Clipper thee te verkopen. Deze thee is biologisch gecertificeerd en wordt gemaakt zonder het gebruik van chemicaliën vanuit het idee dat dit zorgt voor een betere thee die ook beter is voor het milieu. Daarnaast was Clipper het eerste fairtrade-theebedrijf van Groot-Brittannië. Clipper is tegenwoordig de grootste ...

Gisteren was het een bijzondere dag. Twaalf juni is uitgeroepen tot de knoopcelbatterijbewustwordingsdag. Het is echt zo! Want er is een drama gaande. Elk jaar sterven er 2000 kinderen als gevolg van de knoopcelbatterij. Ze slikken hem in en dan blijft hij in de slokdarm steken bij een vernauwing, daar waar de grote lichaamsslagader de slokdarm kruist. Als gevolg van het vocht ontstaat er kortsluiting in de batterij die vervolgens stroom gaat leveren. Dat geeft weer warmte en dan kan de slokdarm doorbranden, vervolgens de grote lichaamsslagader en dan bloed je morsdood. Ik hoorde het in de auto op de radio. Direct mijn auto langs de kant gezet en in een papieren zakje zitten hyperventileren. Tot ik hoorde dat het niet ging om 2000 kinderen in Nederland, maar om kinderen wereldwijd. Dat scheelt weer. De Nederlandse bevolking is 0,2% van de wereldbevolking, dus het gaat in Nederland ‘slechts’ om vier kinderen. Tenminste, als de getallen wereldwijd één op één van toepassing zijn op de N...

Ik ben licht myoop. Nee, dat is geen nieuwe letter aan het LHBTI-alfabet. Het betekent dat ik licht bijziend ben. Dichtbij zie ik dus goed, maar verder weg wordt het wat onscherp. Erg veel last heb ik er niet van, want het is maar een lichte vorm en het merendeel van mijn leven speelt zich niet ver van mij vandaan af. Het probleem speelt met name  bij het autorijden, televisiekijken en tijdens de rokjesdagen. Dan heb ik een bril nodig. In huis stoort het weinig. Vaak loop ik zonder bril rond, af en toe heb ik hem op. Maar daar zit bij mij nou net het probleem. Want als ik mijn bril op heb, dan zie ik dichtbij weer niet zo scherp. En omdat het merendeel van mijn leven vlak bij mij in de buurt is, geeft juist dat de problemen. Zo zit ik nu achter mijn computer dit stukje te typen. Met mijn bril op worden de letters toch te wazig en daarom ligt de bril nu naast de computer te wachten tot het stukje af is. Misschien zet ik hem dan weer op, maar het kan ook heel goed zo zijn dat ik...

Sorry Fred, maar het moet weer even. Dit is helaas ook 2023. Honderden miljarden euro’s heeft Nederland aan Groningen verdiend dankzij het aardgas. Geld was altijd belangrijker dan het welzijn van de Groningers. Een paar maanden geleden is daar een helder en vernietigend rapport over uitgebracht. Ik wist toen al dat dit echt niet zou betekenen dat Rutte zou aftreden. Daar hoef je geen profeet voor te zijn, dat doe hij namelijk nooit bij de puinhopen die hij achterlaat. Nederland heeft een ‘ereschuld’ aan Groningen, daar is iedereen het wel over eens. De Groningers becijferden dat zelf op dertig miljard euro. Het kabinet was bereid tot 22 miljard. Zo, de eerste acht miljard was weer teruggepakt. Van die 22 miljard die er overblijft, is een kleine 15 miljard bestemd voor het repareren van de schade en het laten uitvoeren van de broodnodige versterkingen. Want het blijft nog wel even beven in het noorden. Maar dat mag je dan geen ereschuld noemen, dat is gewoon de schade betalen di...

Het was op de lagere school, ik heette nog Freddy en mijn vriendje Ronnie. Of het ook een echt vriendje was, dat weet ik niet meer. Ik vierde m’n 8 e verjaardag en ik wilde hem er niet bij hebben. Waarom ik dat zo sterk voelde, geen idee, maar ik was daar heel duidelijk over. Tijdens het feestje, de taart was net aangesneden, kwam zijn moeder aan de deur met de vraag of Ronnie alsnog zou mogen deelnemen, want hij bleek ontroostbaar. Ik hield echter voet bij stuk, ik wilde hem er echt niet bij hebben. Nu nog, ruim 50 jaar later, voel ik zijn verdriet en voel me slecht over mijn toenmalige hartvochtige afwijzen. Wat had Ronnie in hemelsnaam verkeerd gedaan om dit lot over zich af te roepen?   De mens is ten diepste een sociaal wezen. Afwijzen of zelf afgewezen worden is een nare sociale uiting, die er diep kan inhakken. In de grote boze buitenwereld, de wereld van volwassenen zeg maar, is uitsluiting of zelf uitgesloten worden een regelmatig terugkerend thema. Op individueel nivea...

Voor ons huis, ik was 10 jaar oud, lag een, in mijn ogen onmetelijk, korenveld. Samen met mijn vriendje vertrapten we ons een doorgang, totdat we bij onze hut aankwamen, een in het rond platgetrapt stuk boerenland, midden in het goudgele koren. De boer zal wel blij met ons geweest zijn, maar als kind zat ik niet op een warm boerenwelkom te wachten, maar op grootse avonturen vol met wilde beesten, knapzakken en een trots Zwitsers zakmes.  Na gedane zaken gingen we tussen het koren op de grond liggen en keken naar de lucht waar wolken gestaag aan ons voorbijtrokken. Zonder daar moeite voor te doen, zagen we in de wolkenflarden paarden, zeeroverhoofdmannen en allerhande dieren, niet noodzakelijkerwijs heel enge met grote slagtanden, maar eigenlijk altijd wel types van het gevaarlijke soort. Het mooie van het schouwspel was dat het steeds veranderde. Een zeilboot kon in luttele seconden overgaan in een scheetjes producerende baviaan. Let wel, we waren tien.  Psychiaters, kuns...