L. Aansprakelijkheidswaardevaststellingsveranderingen

Gisteren was het een bijzondere dag. Twaalf juni is uitgeroepen tot de knoopcelbatterijbewustwordingsdag. Het is echt zo! Want er is een drama gaande. Elk jaar sterven er 2000 kinderen als gevolg van de knoopcelbatterij. Ze slikken hem in en dan blijft hij in de slokdarm steken bij een vernauwing, daar waar de grote lichaamsslagader de slokdarm kruist. Als gevolg van het vocht ontstaat er kortsluiting in de batterij die vervolgens stroom gaat leveren. Dat geeft weer warmte en dan kan de slokdarm doorbranden, vervolgens de grote lichaamsslagader en dan bloed je morsdood.

Ik hoorde het in de auto op de radio. Direct mijn auto langs de kant gezet en in een papieren zakje zitten hyperventileren. Tot ik hoorde dat het niet ging om 2000 kinderen in Nederland, maar om kinderen wereldwijd. Dat scheelt weer. De Nederlandse bevolking is 0,2% van de wereldbevolking, dus het gaat in Nederland ‘slechts’ om vier kinderen. Tenminste, als de getallen wereldwijd één op één van toepassing zijn op de Nederlandse situatie. Want zo sterven er bijvoorbeeld elk jaar 10 miljoen kinderen als gevolg van ondervoeding. Omgerekend zouden er dan in Nederland jaarlijks 20.000 kinderen van de honger sterven en dat is gelukkig niet zo.

Ik heb even gekeken of de knoopcelbatterij staat vermeld in het lijstje van kindersterfte in Nederland.
Dat is gelukkig ook niet zo. Er sterven jaarlijks in Nederland ongeveer 1000 kinderen (van 0 tot 20 jaar). Hiervan zijn er 600 onder de één. Die hebben uiteraard geen knoopcelbatterij ingeslikt, tenminste als de ouders er niet eentje ingepropt hebben. De daaropvolgende groep zijn de jongeren tussen de 15 en 20, waarbij het voornamelijk gaat om zelfdoding en verkeersongevallen. Knoopcelbatterijdoden zijn niet meer aannemelijk op die leeftijd.
In het verkeer overlijden in Nederland overigens jaarlijks 35 kinderen onder de 15 jaar. Dat is negen keer het vermeende aantal knoopcelbatterijdoden (4). Verder verdrinken er nog eens 80 kinderen per jaar in Nederland en gaan er jaarlijks 1000 dood aan kanker.
Het is niet dat ik het knoopcelbatterijdrama wil bagatelliseren, maar we moeten de zaken wel in het juiste perspectief zetten.

In Groningen (waar anders) hebben ze een oplossing gevonden en dat is om elke batterij te gaan voorzien van een zekering. Als de batterij dan vochtig wordt en stroom gaat produceren, dan brandt de zekering door en stopt de stroom weer. Het ei van Columbus, alleen wordt de batterij dan wel een stuk duurder.
En willen we extra betalen om het batterijdrama op te lossen?
Is het misschien niet goedkoper en effectiever om geld te investeren in zwemlessen, of stoplichten op gevaarlijke plaatsen bij scholen?

Tja, wat hebben we aan een knoopcelbatterijbewustwordingsdag? Eigenlijk heb ik dit stukje alleen geschreven omdat ik het zo’n bijzonder woord vond. Maar het is zelfs geen goed scrabble-woord, want het past niet meer op het bord.
En het is ook niet eens het langste Nederlandse woord. Dat heb ik ook even opgezocht.
Het officieel langste Nederlandse woord is: aansprakelijkheidswaardevaststellingsveranderingen.