L. Irene Vesters

We werden om ongeveer half elf ’s avonds gebeld door iemand die zich presenteerde als medewerker van de KNAB bank. Er waren wat vreemde meldingen geweest en er zou een adreswijziging zijn doorgegeven naar Almere, dus hij wilde een en ander met ons overleggen.

Ik wist meteen dat dit geen zuivere koffie was en gooide direct de hoorn van mijn mobiele telefoon er op. Morgenochtend als eerste zelf de KNAB maar bellen.

De volgende ochtend werd ik echter al gebeld door Irene Vesters, medewerker security van de KNAB bank. Ze vroeg of er ongewone dingen waren gebeurd, want ze hadden een verdachte transactie onderschept van 1100 euro die zou worden overgemaakt naar Mohammed Akbar in Amsterdam en Irene vroeg me of die transactie wel terecht was.
Ik gaf aan dat dit zeker geen bedoelde transactie was. ‘Dat dacht ik al’, zei Irene, ‘Ze zijn erg geraffineerd’.
Ik vertelde haar wat de avond daarvoor was gebeurd en ik zag Irene aan de andere kant van de lijn knikken. ‘Die hoorde tot dezelfde organisatie’, zei ze. ‘Het is goed dat u het gesprek meteen heeft beëindigd.
De KNAB belt u namelijk niet’.
‘Maar hoe hebben ze dat dan voor elkaar gekregen?’, vroeg ik haar.
‘O, daar zijn zoveel methoden voor’, vertelde Irene, ‘Logt u bijvoorbeeld wel eens in op een openbaar netwerk?’ Ik dacht even na en kon beamen dat ik bij de Jumbo inlog op het netwerk van de winkel.
‘Die criminelen onderscheppen dat’, zei Irene, ‘En als u dan afrekent, doet u dat dan contactloos of met  de pin?’ Ik gaf aan dat ik altijd met de pin betaalde. ‘En dekt u dan wel goed uw pincode af?’, wilde Irene weten. Tja, dat wist ik eigenlijk niet. Ik pin al tientallen jaren en dan gaat er toch een zekere routine inzitten. ‘Ze gaan dan een paar meter van de kassa staan, zodat ze precies kunnen zien wat u intoetst’, zei Irene.
Het voelt toch wel wat angstig als criminelen zo gemakkelijk toegang kunnen krijgen tot je bankrekening. Het is in feite toch je kluisje waarin je je hele vermogen hebt liggen. Maar gelukkig hebben banken daar dan weer afdelingen voor waar mensen werken zoals Irene Vesters, dat is een behoorlijke geruststelling. Een groep mensen die nooit slaapt en 24/7 waakt over uw en mijn bezit. Hulde.

‘We moeten wel voorkomen dat zoiets nog een keer gebeurt’, zei Irene. ‘Want weet u wat ze gedaan hebben? Terwijl u bij de Jumbo aan het winkelen was, hebben ze uw telefoon geïnfecteerd met het ‘malware virus’. Daarmee weten ze toegang te verschaffen tot al uw bestanden en apps. En als ze dan de pincode hebben, dan kunnen ze overschrijvingen doen, zoals ze dat ook bij u probeerden en kennelijk met succes.’
‘Moet ik mijn pincode dan nu veranderen?’, vroeg ik haar.
‘Dat kan’, zei Irene, ‘Maar met dat virus kunnen ze ook je locatie traceren en dan volgen ze je gewoon tot je ergens betaalt en ze je nieuwe pincode weten. Je bent er pas echt van af als je het virus weer verwijdert uit je telefoon. Dan zijn uw bestanden en apps weer veilig te gebruiken en kan er niemand meer bij uw geld komen’.
Ik snapte het. Maar hoe verwijder je een virus uit je telefoon? Gelukkig wist Irene dat wel. Het is tenslotte haar beroep.
‘Ik loods u wel even door het traject’, zei ze behulpzaam. Ik mocht van haar achter de computer gaan zitten en ze verwees me naar een internetpagina van de KNAB. ‘U kunt nu met uw pincode inloggen’, zei Irene, ‘en dan zetten we de virusscanner aan.’

Op dat moment viel, eerst langzaam maar daarna met een donderende klap, het kwartje.
‘Je bent toch wel van de KNAB?’, vroeg ik Irene. Het was de eerste van veel vragen die ik voor haar had. Maar die hoefde ik niet meer te stellen. Irene Vesters had opgehangen.