L. Van Heino naar Elton John

Ik ben licht myoop. Nee, dat is geen nieuwe letter aan het LHBTI-alfabet. Het betekent dat ik licht bijziend ben. Dichtbij zie ik dus goed, maar verder weg wordt het wat onscherp.

Erg veel last heb ik er niet van, want het is maar een lichte vorm en het merendeel van mijn leven speelt zich niet ver van mij vandaan af. Het probleem speelt met name  bij het autorijden, televisiekijken en tijdens de rokjesdagen. Dan heb ik een bril nodig.
In huis stoort het weinig. Vaak loop ik zonder bril rond, af en toe heb ik hem op.
Maar daar zit bij mij nou net het probleem. Want als ik mijn bril op heb, dan zie ik dichtbij weer niet zo scherp. En omdat het merendeel van mijn leven vlak bij mij in de buurt is, geeft juist dat de problemen.

Zo zit ik nu achter mijn computer dit stukje te typen. Met mijn bril op worden de letters toch te wazig en daarom ligt de bril nu naast de computer te wachten tot het stukje af is. Misschien zet ik hem dan weer op, maar het kan ook heel goed zo zijn dat ik straks gewoon brilloos wegloop.
Vervolgens gebeurt het dat ik hem twee uur later pas mis en dan is het zoeken. Er zijn een paar vaste plekken, waar ik standaard zoek, bijvoorbeeld naast de computer of op de tafel (krant lezen). Verder ga ik vaak na wat ik de afgelopen uren heb gedaan en probeer op die manier mijn bril te localiseren.
Soms lukt dat en soms absoluut niet en vind ik veel later mijn bril terug op de meest gekke plaatsen.

Bril in de brievenbus. De post voor de bewoners gesorteerd en daarbij de bril even in de brievenbus neergelegd.
Bril in de koelkast. Even afgezet en neergelegd om de houdbaarheidsdatum van de salami te controleren.
Bril in het rozenperkje in de tuin. Bij het snoeien gekeken of er onder de blaadjes luizen zaten.
Bril in de schroevenbak. Ik zocht een specifiek schroefje.

Het is dus een kwestie van tijd, maar er komt een moment dat mijn bril zich op een dermate onlogische locatie bevindt dat hij niet meer is terug te vinden. Om dat voor te zijn heb ik drie (!) reservebrillen gekocht. Maar daarmee koop ik alleen wat tijd, want er gaat vervolgens weer een moment komen dat alle vier de brillen zoek zijn. Verder heb ik me ook een zonnebril op sterkte aangeschaft en dan ook meteen maar een reserve. Tot slot is er een nightview bril aan de verzameling toegevoegd voor het autorijden ’s nachts. Die hoeft geen reserve, want hij ligt gewoon altijd in de auto. Daarmee bestaat mijn brillencollectie uit zeven brillen.

Een paar weken geleden was er dan toch het fatale moment. Ik moest ergens met de auto heen en alle vier de brillen waren zoek. ‘Zet een zonnebril op’, suggereerde Inge. Nu ben ik niet de vriendelijkste als ik iets moet zoeken en dus snauwde ik terug: ‘Ja, en dan neem ik meteen een blindenstok mee.’
Uiteindelijk was de nightviewbril het enige redelijke alternatief, maar daarmee voelde ik me toch een beetje de Duitse schlagerzanger Heino die bij optredens een gekleurde bril droeg. Ik was in de veronderstelling  dat hij een oogziekte had, maar het blijkt een schildklieraandoening te zijn geweest waardoor zijn rechteroog uitpuilde.
Ik was het helemaal zat, reed boos naar de opticien en schafte mij drie nieuwe brillen aan.
Toen ik weer thuis kwam, had Inge nog eens goed gezocht en lagen er zes brillen op tafel. Ik legde mijn nightview-bril er maar bij.

Gisteren heb ik mijn drie nieuwe brillen opgehaald. We hebben een speciaal brillenlaatje gemaakt en afgesproken dat alle gevonden brillen daar worden teruggelegd zodat we altijd weten waar ze zijn.
Het brillenleed is over, ik kan zelfs kiezen welke kleur ik vandaag eens aan zal doen. Ik ben geen Heino meer, maar de Nederlandse Elton John!