L. Vogelnestje

C. is een van onze bewoners. Ze heeft een eetprobleem, anorexia, maar dat heeft ze vrij goed onder controle. Ze is er nog niet helemaal en soms schiet ze in ons signaleringsplan weer van ‘groen’ naar ‘oranje’.

Zo stond ze laatst op de weegschaal en riep verschrikt: ‘Zo zwaar heb ik nog nooit gewogen’.
Ik probeerde de stemming er weer in te brengen met de mededeling dat ik dat wel herkende en dat ik ook regelmatig zo op de weegschaal stond. Ik kreeg een por van Inge. ‘In jouw geval is de verbijstering terecht’, siste ze me weer met beide benen op de grond.
Maar goed, C. schoot dus weer van ‘groen’ naar ‘oranje’. Dan gaat ze onder andere maaltijden en tussendoortjes overslaan. Wij zorgen dat we er op die momenten zijn en zien toe dat ze eet. Daarnaast brengen we haar met een strak schema weer in het gareel tot ze weer zo groen als gras is.

We hebben vijf krielkippen en één krielhaan (Foppe). Vanmorgen wilden mensen van de dagbesteding het kippenhok schoonmaken, maar twee kippen wilden het hok niet verlaten, want ze zaten op een ei. Pogingen tot uithuiszetting leidden tot hevig verzet en onze dagbesteders kwamen me vertellen dat het niet lukte. Nu weet ik dat het pikken van de kippen heel wat lijkt, maar heel weinig is, en dus liep ik mee naar het kippenhok. Ik sommeerde de bewoonsters om het hok te verlaten en dreigde met de poelier.
 Toen dat niet hielp tilde ik ze op en onder luid protest kakelden ze naar buiten. Ik nam de eieren in beslag. Nobody fucks with Leo Koenen!

Ik bemoei me niet zoveel met de maaltijden, maar als er gehaktballen worden gemaakt, dan doe ik dat.
Ik heb dat geleerd van mijn moeder. Het maken van de perfecte bal is al generaties lang onze missie en ik houd de familienaam in ere. Ook vandaag stond er weer een heerlijke bal op het menu. Met bietjes en aardappeltjes in de jus. De bietjes schrap ik fijn en ik doe er ui en appelmoes doorheen. Succes verzekerd.

Het is vandaag bijna dertig graden en u denkt nu waarschijnlijk dat ik bevangen ben door de hitte omdat ik nogal van de hak op de tak spring. Maar dat valt mee. Alles komt samen.

Ik stond in de keuken en legde de twee eieren van onze krielkippen bij de andere. Het begon een behoorlijke berg eieren te worden. Het werd tijd dat we er weer eens wat van gingen eten, anders konden we ze straks weggooien.
Vervolgens deed ik de kilo gehakt in een schaal, kneedde alle kruiden er doorheen en kreeg toen een geniale inval. Vogelnestjes! Dat zijn gehaktballen waar een eitje in zit. Onze kleine krielkipeitjes passen daar precies in. Ik zou onze bewoners eens goed verrassen.
Ik kookte de eieren en kneedde daar het gehakt om heen. Vervolgens voorzichtig op matig vuur gebraden (ook weer zo’n ouderwetse term, we hebben inductie). Het werden de perfecte ballen.
Tot Inge kwam kijken. ‘Jezus, wat een joekels van gehaktballen’, mopperde ze. ‘Wat doe je C. aan?
Je weet toch dat ze bijna niets door de keel krijgt.’

‘Dan geven we haar toch een halve’, opperde ik. Maar dat mocht niet. Bij code ‘oranje’ moest C. haar hele bord leegeten en mocht zij absoluut geen halve porties. Daar was het signaleringsplan strikt in.

En dus zat C. vanavond met veel moeite en met kleine hapjes een enorme bal gehakt met een ei weg te werken. Na afloop werd ze ruim gecomplimenteerd door iedereen.
‘Het was veel, maar hoe vond je de bal?’, vroeg ik. ‘Hij was wel lekker’, zei C.

‘Ik heb er nog ééntje over’, grapte ik. Ik kan het niet laten.