Babbel en Snabbel

In de Appie achter 2 stokoude mensen in de wacht staan kan een verzoeking zijn, maar in dit geval ervoer ik het moment als puur cabaret. De scene vertoonde veel overeenkomsten met een sketch uit het Monty Python oeuvre. De vrouw stond lange tijd besluiteloos voor de geopende toetjesvriesdeur. Ze was op zoek naar vertrouwde nagerechten en leek deze niet te kunnen vinden. De man achter haar stond er met zijn karretje bewegingloos naar te kijken. Het was duidelijk niet de bedoeling dat hij zich er mee zou bemoeien. Hun samenzijn typeerde zich door strenge rollen en verantwoordelijkheden. Zij leverde de brains, oren en ogen, hij was de beschermheer, de bewaker van de kar. De vrouw bevoelde en bekneep de alternatieven, maar kon geen keuze maken. De man draaide z’n hoofd en zag mij achter zich staan. Hij leek zich niet druk te maken over mijn lange en geduldige wachten. Een voorbijganger suggereerde om de bel te laten klinken, maar ik had geen haast en vermaakte me kostelijk met die twee....

Een van de vele stopplaatsen tijdens mijn scoottripjes is de midgetgolfbaan op de grens van Bilthoven. Het biedt ruimte aan een vredelievende, maar enigszins onbenullige bezigheid, alleen leuk voor de allerkleinsten en voor hen die totaal geen fantasie of leven hebben.  De baan is omgetoverd tot een aards paradijs. Een andere verwoording zou onrecht doen aan deze fabuleuze plek op aarde. Hoge dennenbomen omringen het terrein, waar snaterende vogels het voor het zeggen hebben. Volgens mij is het hier na sluitingstijd een drukte van jewelste. Eekhoorntjes, konijnen, talloze vogelsoorten en een aantal verdwaalde reeën brengen het de eer die het toekomt. Koolmezen die als volleerde bestuurders op de bok zitten van een in der haast omgebouwde pompoen. Iedereen aan boord?! Nadat het JAHAAA! geklonken heeft sluiten ze de poortjes. Le tour du paradis kan beginnen. De nummers van het voorgeschreven parcours worden streng gevolgd. Je moet er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren wann...

In onze tuin hebben we een grote vijver en die wil ik mooi inrichten met visjes, kikkers, salamanders en alles wat er nog meer rondom een vijver leeft. Omdat ik geen verstand heb van vijvers, behalve dan dat er water in zit, kocht ik het boek dat mij door meerdere mensen was aangeraden, namelijk ‘kikkers en vijvers’ van Ada Hofman. Ik kan het u aanraden. Het is een erg interessant boek, met name als het gaat om kikkers. Het zijn zeer sociale dieren die mensen herkennen aan hun stem. Ze zijn erg schoon op zichzelf. En je kunt ze zelfs kunstjes leren! Het was even wachten, maar na verloop van tijd kwamen er kikkers in mijn vijver. Eentje daarvan had mijn speciale aandacht. Hij keek slim uit zijn ogen en leek me te begroeten als ik langs liep. Ik besloot om eens te proberen of het mij ook zou lukken om een kikker kunstjes te leren. Ik noemde hem Tjibbe. Dat is een mooie Friese naam en dat commandeert zo lekker. Ik ging elke dag naar de vijver toe met een bakje meelwormen en dan noemde ...

Het is niet bij wet verboden om gekke dingen te zeggen. Ook is het niet gek om in alle vrijheid naar gekke dingen te luisteren. Het is zelfs niet strafbaar om gedwongen naar gekke dingen te moeten luisteren. Intuïtief voel je aan dat dat laatste problematisch kan zijn en voor betrokkenen verregaande implicaties kan hebben. In een samenleving als de onze is het vrij normaal om via ouders, vriendjes en deugdelijk onderwijs overspoeld te worden door verhalen die tezamen de cultuur vormen. In het godsdienstonderwijs worden religieuze inzichten en morele overwegingen je met de paplepel ingegoten. Het zijn tot de verbeelding sprekende verhalen, het Protestantisme, het Hindoeisme, de Islam en wat er verder nog voor prachtsmaken voorhanden zijn. Het achterliggende idee is dat de verhalen je inspireren om het goede te doen en je af te keren van wat opborrelende driften je proberen wijs te maken. Zo houden we de boel op orde en worden uitwassen aan de kaak gesteld. Maar nu komt het, een enkele...

La douce France betekent letterlijk zoiets als het zoete Frankrijk. Het is een uitdrukking die de charme en de schoonheid van het Franse land en de cultuur wil benadrukken. Voor sommigen is het ook een zoektocht naar de ziel van Frankrijk, die verbonden schijnt te zijn met het vrouwelijke, Maria Magdalena, Marianna, Esmeralda, 'The Divine feminine'. Maar die lui zijn in de war. Heerlijk, dat bewieroken van de landsaard. Het wakkert fijne nationalistische gevoelens aan. Het zoete Nederland, dat slaat als kut op Dirk. We kijken dan ook vreemd op van het nostalgische nationalistische gezwijmel van een populist als Thierry Baudet. Al dagen zit ik gebiologeerd voor de buis. Het is weer tijd voor de Tour de France. De zonovergoten beelden trekken me de indrukwekkende berglandschappen in. Loodzware bergetappes scheiden de mannen van de jongens, de klimgeiten van de sprinters. Er zijn twee strijdperken om in de gaten te houden, de strijd om de dagzege en het secondengemierenneuk tu...

Ik loop een grote zaal in en tegen een wand zit op ooghoogte een dikke laag kalk. Ongeveer zes jongens zijn bezig om kalk van die laag af te schrapen. Ik vraag ze waarom ze dat doen. ‘Dat hebben we nodig voor de repetitie van vanmiddag’, zegt een van hen. Het zijn jongens uit mijn klas, maar ik heb geen flauw benul van een repetitie. Ik pak ook een lepel en help mee om de kalk af te schrapen. Tussen de middag gaan we naar huis om te eten. Er ligt een flinke berg kalk op de grond. Ik ben benieuwd wat dat voor repetitie is die middag. Wanneer ik ’s middags weer de zaal in loop, is de berg kalk weg en is er helemaal niemand te zien. Als ik niet meedoe met de repetitie, dan blijf ik zitten! Ik doorzoek het hele gebouw, maar het is helemaal verlaten. De paniek breekt uit. En dan word ik wakker. Het is een terugkerende droom. De droom komt in allerlei variaties en heeft als terugkerend thema dat ik een examen moet doen, maar geen flauw benul heb wat voor examen dat is. En als ik wel een fl...

Soms lees je iets, maar dringt dat wat beweerd wordt niet in zijn volle omvang tot je door. Het is als een linkse directe, waar je even een momentje van moet bijkomen. Je vervolgt de dag, maar je bent niet meer jezelf, volledig op drift geraakt. Wanneer iemand je aanspreekt voelt het alsof ze iemand anders bedoelen, alsof je niet meer bestaat, in rook bent opgegaan. ‘Afrikaantjes te koop’ stond er op het bordje te lezen. Wanneer de auteur van dit vlugschrift het hierbij had gelaten dan was er nog geen man overboord geweest, maar achter de mededeling stond tussen haakjes (Bloemetjes). Op dat moment bevestigt het wat het wilde voorkomen. Er worden geen tot slaaf gemaakten mee bedoeld, maar schattige bloemetjes. Dat extra commentaar (Bloemetjes) werpt een duister licht op wat vooraf ging en had de vernietigende uitwerking van een roddelende oudtante. ‘Weet je wat ze daar verkopen?’ Nog voor het Nou? geklonken had, verzuchtte ze: ‘Afrikaantjes! Geen schattig bloemetjes, maar ingeoliede g...

‘Marga Minco is dood’, zei M, ‘Ze is 103 geworden.’ ‘Dat is een respectabele leeftijd’, antwoordde ik. M heeft iets met de dood. Marga Minco kent hij verder niet en hij heeft waarschijnlijk nooit iets van haar gelezen. Ik ook niet, hoewel ik haar boek ‘Het bittere kruid’ wel op mijn boekenlijst had staan. Dat kwam omdat iedereen, maar dan ook iedereen, ‘Het bittere kruid’ op de boekenlijst had staan. Het was namelijk een heel dun boek (73 bladzijden). Grappig dat je je op deze manier een plek in de literatuur weet te verkrijgen. Bij mij stond het op de lijst vanuit de gedachte dat over dit boek niets gevraagd zou worden, omdat iedereen het immers op de lijst had staan. Dat werkte, er werd niets over haar gevraagd. Ik kreeg een voldoende. Het bittere kruid zou verplicht op elke boekenlijst moeten worden gezet. Het is het boekenlijstboek. M weet van alle VIPS uit de vorige eeuw of ze nog leven. Bij een herhaling van ‘Zeg eens A’ komt John Leddy in beeld. ‘Die is dood’, zegt M. En ...

Deze dag is misschien wel de heuglijkste dag van 2023. Het kabinet Rutte is gevallen en uiteindelijk heeft Rutte besloten de politiek te verlaten (nou ja, daarover zo meer…). Het kabinet viel over het asielzoekersprobleem. Ik moet zeggen dat ik dat totaal niet zag aankomen. Je liegt de kamer voor over achterkamertjespolitiek (Omtzigt functie elders) en je blijft zitten. Je sleurt honderden kinderen onterecht het ouderlijk huis uit (toeslagenaffaire) en je blijft zitten. Je vernietigt om financieel gewin de helft van de Groningse huizen en je blijft zitten. En dan is er vervolgens een klein asielzoekersprobleempje en daar struikel je dan over. Het is uiteraard heel fijn, maar onbegrijpelijk. Ik heb dit stukje dan ook later geschreven. Ik snapte het niet en moest het eerst eens op een rijtje zetten. Toen de berichten kwamen dat het kabinet mogelijk zou vallen over de asielzoekers, haalde ik mijn schouders op. Onzin, Rutte overleeft alles. Dit is voor de bühne, zodat hij later tegen de...

Ik wilde stoppen bij H, maar dat was moeilijker dan gedacht. Want ondanks dat H als spirituele leider steeds meer door het ijs zakte, had ik toch nog wel sympathieke gevoelens voor hem. Ik had intieme worstelingen in de groep gegooid en stoppen betekende toch ook wel een beetje uit de roedel stappen. Maar mijn irritaties bleven maar groeien. Op een gegeven moment ging ik bijvoorbeeld ‘op de stoel’ om een probleem te onderzoeken. In die tijd betaalde ik mijn rekeningen nog slechter dan nu en moest ik nogal eens boetes betalen en soms zelfs incassobureaus te woord staan. Ik wilde wel eens weten welk kindbesluit daar de oorzaak van was en hoe ik dat kon slechten. Toen ik dat op de stoel vertelde, was de reactie van H: ‘Je hebt ook al vier maanden achterstand bij mij’. Bedankt H, een hele steun. ‘Ik ga nu echt stoppen’, dacht ik toen. Maar op de één-na-laatste avond was een ander me weer voor. Die kreeg vervolgens de groep over zich heen en dat intimideerde dan weer zo dat ik, toen ik ...

 ‘Find your why and you will find your way’. Wat een mooie zin uit je stukje van gisteren, Fred. In mijn zoektocht naar het ‘why’ ben ik dergelijke kretologie maar al te vaak tegengekomen. Zoals die positief ingestelde alternatieve heler die het negatieve van de reguliere geneeskunde achter zich had gelaten en dus niet deed aan genezing, maar aan gejazing. Of die coach die drie conservenblikken op tafel zette: een ‘terugblik’ waarin je je verleden evalueerde en daar lering uit trok en een ‘vooruitblik’ waarin je je toekomstplannen kon stoppen en de daartoe te nemen stappen. En voor wie het niet helder zag was er een ‘ogenblik’ met papiertjes waar een vraag op stond die je hielp om het antwoord te vinden. Zonder vraag geen antwoord! Inmiddels heb ik mijn zoektocht achter de rug. Het waarom van alles weet ik nog steeds niet. Ik ben de weg voortdurend kwijt, maar ik vertrouw blindelings op mijn navigatiesysteem. Het einde van mijn zoektocht was bij H. H was een bejaarde gestaltt...

Er zijn momenten waarop je in stilte wilt genieten. Je voelt je even verbonden met een belangwekkend onpersoonlijk en superieure identiteit. Ik noem drie voorbeelden: de Katholieke hoogmis, uitzendingen van Ongehoord Nederland en het glossy tijdschrift Happinez. Van tevoren verkneukel je je op wat je te wachten staat. Zouden ze doorhebben dat ze onderdeel uitmaken van een verhaal, wat alleen maar waarde heeft voor verdwaalde geesten, mensen die de weg naar het warme nest zijn kwijtgeraakt? Wat moet je als gelukkig mens met al die gezongen, gesproken en beschreven bezweringen, de poppenkast waar Jan Klaasen en Katrijn zich vermomd hebben als discipelen van de waanzin en de leugen. Happinez, het blad lijkt in naam te willen suggereren dat door het lezen van het blad geluk geneigd zal zijn om een stapje in jouw richting te doen. En ik moet je zeggen, het stelt niet teleur. De mooie jongedame op de cover was voor mij eigenlijk al voldoende. Gehuld in een oranje T-shirt, de ogen gesloten,...