L. Tjibbe

In onze tuin hebben we een grote vijver en die wil ik mooi inrichten met visjes, kikkers, salamanders en alles wat er nog meer rondom een vijver leeft. Omdat ik geen verstand heb van vijvers, behalve dan dat er water in zit, kocht ik het boek dat mij door meerdere mensen was aangeraden, namelijk ‘kikkers en vijvers’ van Ada Hofman. Ik kan het u aanraden. Het is een erg interessant boek, met name als het gaat om kikkers. Het zijn zeer sociale dieren die mensen herkennen aan hun stem. Ze zijn erg schoon op zichzelf. En je kunt ze zelfs kunstjes leren!

Het was even wachten, maar na verloop van tijd kwamen er kikkers in mijn vijver. Eentje daarvan had mijn speciale aandacht. Hij keek slim uit zijn ogen en leek me te begroeten als ik langs liep. Ik besloot om eens te proberen of het mij ook zou lukken om een kikker kunstjes te leren. Ik noemde hem Tjibbe. Dat is een mooie Friese naam en dat commandeert zo lekker.
Ik ging elke dag naar de vijver toe met een bakje meelwormen en dan noemde ik Tjibbe bij zijn naam.
Het duurde niet lang voor hij dat doorhad en als ik de tuin in liep, zijn naam noemend, dan sprong hij al op het tuinpad. Ik beloonde hem met meelwormen en hij beloonde mij dan weer met een ‘kwak’.
Tjibbe leek er plezier in te hebben en wilde graag spelen. Door een meelworm boven hem te houden en naar achteren te bewegen als hij er naar hapte, leerde ik hem een salto achterover maken. Omdat ik daarbij steeds ‘salto’ riep, begreep hij na verloop van tijd wat de bedoeling was en maakte hij op het commando ‘salto’ een keurige salto achterover, waarna ik hem beloonde met meelwormen en hij mij met een ‘kwak’.
We kregen er steeds meer plezier in en na heel veel oefenen had ik Tjibbe geleerd om de ‘kozakkendans’ te doen. U weet wel, die gehurkte dans met de armen over elkaar.
En toen gingen we helemaal los. Ik leerde Tjibbe ‘ja’ (éénmaal kwaken) en ‘nee’ (tweemaal kwaken) zeggen, en vervolgens ook nog eens om eenvoudige rekensommen op te lossen (2 + 3 = vijfmaal kwaken).

Het is fantastisch wat je een kikker allemaal kunt leren! Het probleem was echter dat niemand me geloofde als ik het vertelde, net zoals u dit nu waarschijnlijk ook met ongeloof leest.
Tjibbe en ik besloten daarom om al die ongelovigen voor eens en voor altijd de mond te snoeren en een voorstelling te organiseren. Tjibbe vertelde me dat hij zich al langere tijd ergerde aan mensen die dachten dat kikkers maar domme dieren waren.

Op een zonnige zaterdag had ik langs de vijver twee palen geslagen en daartussen een roede met een rood gordijn gemaakt. Ik had klapstoelen gehuurd en op het grasveld twee rijen gemaakt voor het publiek.
Als iedereen zat, dan zou onder tromgeroffel het doek opengaan. Tjibbe zou op een steen bij de vijver zitten en we zouden ons verpletterende optreden maken.
Die zaterdag stroomde de tuin vol met bekenden die wat lacherig op de klapstoelen gingen zitten.
Dat lachen zou ze nog wel vergaan. Toen iedereen zat startte ik het bandje met tromgeroffel en trok zwierig het gordijn open.

We zagen een verbaasde reiger die ons aankeek met Tjibbe in zijn bek. En voor onze verbouwereerde ogen vloog hij langzaam en statig op. ‘Kwak’, hoorde ik Tjibbe nog zeggen en terwijl ze wegvlogen leek het alsof Tjibbe nog naar me zwaaide, maar dat kan schijn geweest zijn.

Het vervelende is dat nu nog steeds niemand me gelooft als ik vertel wat voor kunstjes je een kikker allemaal kunt leren. Dat zit me dwars en daarom ben ik nu een nieuwe kikker aan het trainen.
Hij heet Hielke. U zult nog van ons horen.