F. Pijn

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Van de week zat het tegen. Wat was er aan de hand? Ik had al een week last van pijn in de onderrug. Bij iedere beweging, een vervelende, zeurende pijn in de lagere regionen van de rug. Na een week besloot ik om de fysiotherapeut in te schakelen. Ik kon gelijk terecht en met een blij gemoed stoomde ik op naar de praktijk, gevestigd in de Jan van Galenstraat.

Ik reed met de scoot door de zich automatisch openende deuren en betrad de ruimte die op mij totaal overspannen overkwam. Er loeide luide muziek door de speakers. Een aantal ouderen beulden zich af in de hoop ooit weer fit te geraken. Ik werd verwelkomd door een nogal opgefokte man in trainingspak.
Het was niet alleen zijn blijmoedigheid die me irriteerde, de popi-Jopie walm die om hem heen hing maakte me ronduit misselijk. Ik keerde me vol afschuw van hem af. Het was alsof ik in een slechte film was beland. Je zal hier maar moeten werken!

De man waarmee ik telefonisch een afspraak had gemaakt begeleidde me naar een rustig plekje.
Door de dunne muren sijpelden druppeltjes waanzin. ‘Zo, vertel eens, wat is er aan de hand?’
’Ik heb pijn in de onderrug’ zei ik ‘en het gaat maar niet over.’ Hij hoorde me aan en leek het allemaal wel te kunnen plaatsen. Hij gaf me wat oefeningen mee en sprak af om me maandag met een bezoek aan huis te komen vereren. Gerustgesteld verliet ik deze hel op aarde.

Omdat het mooi weer was besloot ik een tochtje te maken en tijdens de rit gelijk maar met de oefeningen te beginnen. Maar de pijn werd alleen maar erger. Iedere keer wanneer ik een hobbeltje raakte ging er een pijnlijke scheut door mij heen. Thuisgekomen was de pijn niet meer te harden. De huisarts gebeld. Ik vroeg om stevige pijnstillers. Binnen een half uur kwam een lieftallige jongedame op de fiets die me aanreikte wat door mij verlangd werd. De eerste pil hield de pijn enigszins op afstand, maar na de 2^e pil was de pijn dan toch echt verdwenen. Dat was een bizar moment.

Ho, ik ga te snel. De nacht voor de dag van het drogeren, probeerde ik het eerst nog zonder poeders en pillen. Die nacht bewegingloos op mijn rug op de bank wakker gelegen, terwijl ik slapen in gedachten had. Ik denk dat ik een klein uurtje onder zeil ben geweest.

De volgende morgen niet meer in staat om op te staan en kon me ook niet meer in de rolstoel hijsen. Het was een serieus probleem. Ik voelde aandrang tot ontlasten en zat gevangen in een pijnlijf. Ik belde een vriend. We hadden die dag afgesproken om samen te lunchen. Ik vroeg hem om iets eerder te komen. Dan zou hij me naar de wc kunnen begeleiden. Ik wist eventjes niet meer hoe het allemaal moest en vreesde het ergste. Lang verhaal kort, hij kwam op tijd. Toen pas arriveerden de pijnstillers. Zo nu klopt het weer.
Die dag kwam de halve familie langs. Ze hebben me heerlijk in de watten gelegd. Volgende week komen er twee gepensioneerde vrienden langs om te helpen, lieden met een zee aan vrije tijd. Altijd handig.

Ontroerend om zoveel steun te mogen ontvangen. De kuur met zware pijnstillers is slechts voor 3 dagen.
Ik weet niet wat er morgen afgesproken wordt, nog een kuurtje of afbouwen geblazen. Je wilt natuurlijk niet verslaafd raken aan dat spul. Hoewel nu een uitkomst, het blijft natuurlijk rommel. De dosering is laag en kan volgens de arts voor kortdurend gebruik geen kwaad. Wanneer de pijnmedicatie niet had gewerkt dan doemde het scenario op van ondersteund worden door de wijkverpleging en wanneer dat niet voldeed, een kortdurende opname in een verzorgingstehuis. Ik prijs me gelukkig daar op dit moment geen gebruik van te hoeven maken. Nu ik, ondersteund door pillen, vrienden en familie, mijn normale routine weer kan oppakken, kijk ik toch een beetje vreemd terug op de afgelopen dagen. Eerst diep in crisis en nu weer ‘gewoon’ gezellig wat zitten babbelen.

Maar niet te vroeg gejuicht. Uiteindelijk zal ik het toch zonder medicatie moeten stellen en wat nou wanneer de pijn weer terugkomt? Nou ja, dat zien we dan wel weer. Met zoveel hulp en support zal dat vast wel lukken.