L. Tot in de eeuwigheid

Het is zomer en voor de televisie betekent dat niet veel goeds. De Nederlandse omroepen komen in deze maanden niet verder dan het uitzenden van herhalingen. Buiten de zomermaanden zit je ook al constant naar herhalingen te kijken, maar in de zomer herhalen ze dat allemaal dus opnieuw en de volgende dag herhalen ze dan de herhalingen van gisteren.

Een vriend van ons heeft een bijna-doodervaring gehad. Hij had nogal slecht geleefd en mocht even in de hel kijken. Hij vertelde ons dat de hel een zaaltje is met een klapstoel en een tv waarop de zomerprogrammering van het Nederlands omroepbestel is te zien en daar moet je dan tot in den eeuwigheid naar kijken.
Gelukkig mocht hij nog even terug en hij is nu een kaalgeschoren boeddhistische monnik.

Maar vandaag was het anders, want er waren twee ‘live’ uitzendingen, te weten de ‘Gay Pride’ in Amsterdam, oftewel het jaarlijkse festijn waarbij extravagante homo’s zich massaal exhibitioneren op bootjes door de Amsterdamse grachten, en het WK vrouwenvoetbal waarin Nederland het vandaag opnam tegen Zuid-Afrika. Nu was dat laatste eigenlijk stiekem ook een beetje een herhaling, want de wedstrijd werd om vier uur ’s nachts gespeeld, en we keken hem dus pas de volgende morgen.
Het is me een raadsel waarom ze in Sydney om 14:00 gaan voetballen, zodat wij het om 04:00 zien en niet om 19:30 (voor ons 9:30). Maar goed.

In eerste instantie keek ik naar de Gay Pride. Overdreven mensen overdreven vrolijk op overdreven volle bootjes. De regisseur nam het publiek in beeld en daar zag ik juichende BN-ers van de publieke en commerciële  omroep (in de zomer hebben ze toch niets te doen) enthousiast met de queers meeleven. Ik denk dat er een paar een oortje in hadden en werden getipt dat ze in beeld waren. Jongens, nu juichen. Ze droegen uit dat ze het geweldig vonden wat zich hier afspeelde. Weliswaar waren ze dan wel hetero’s, maar als ze geen hetero waren geweest, dan waren ze ook queer geweest. Fantastisch vonden ze het en ze waren al zo vol bewustwording dat ze queers behandelen net zoals ze normale mensen behandelen!
Presentator Splinter Chabot (uiteraard) interviewde iemand die vertelde dat queers op veel plekken in de wereld nog als derderangs burgers werden gezien en dat ze zich ’s avonds op straat nog steeds niet veilig voelden.
Ik hoopte dat achter de botenparade aan nog een klein roeibootje zou varen met wat heteroseksuele bejaarden, want daar geldt hetzelfde voor. Maar dat was niet zo, want bejaarden stellen zich wat bescheidener op.

Ik zette de tv uit. Eerst even met de honden wandelen en dan met Inge naar het voetballen kijken.
Ik wandel ’s ochtends altijd met onze bewoner M. ‘Zo meteen ga ik naar het vrouwenelftal kijken’, zei ik tegen hem, ‘Niet zeggen wat de uitslag is, want dan is er niets meer aan’.
‘Ze hebben gewonnen’, zei M.
Bedankt. Nou ja, in ieder geval wist ik nog niet met hoeveel ze gewonnen hadden.
‘2-0’, voegde M er aan toe. Nogmaals bedankt. Ik heb het niet tegen Inge verteld en die heeft vandaag wel een spannende wedstrijd gezien. 

‘s Avonds zaten we opnieuw voor de tv. ‘Er is weer niets op’, verzuchtte Inge.
Ze gaf me de afstandsbediening, ‘kies jij maar, mij maakt het niet uit’.
Ik zapte naar ‘Lachen om home-video’s’. ‘We gaan niet naar die infantiele filmpjes kijken waarbij we moeten gaan zitten lachen omdat iemand zich een ongeluk valt’, zei Inge.
Ik zapte door naar ‘Spongebob squarepants’. ‘Jezus’, zei Inge, ‘Daar gaan we ook niet naar kijken, ik ben uit de kleine kinderen. Althans, dat dacht ik’.
Ik zapte door naar ‘Aircrash Investigations’. ‘Geef die afstandsbediening maar weer aan mij’, zei Inge.

Een vriendin van ons heeft ook een bijna-doodervaring gehad. Ze had heel netjes geleefd en mocht even in de hemel kijken. Ze vertelde ons dat de hemel een zaaltje is met twee luxueuze fauteuils en een levensgrote tv. Op die tv zijn alle zenders van de wereld te zien, met uitzondering van die van het Nederlandse omroepbestel. Je krijgt een afstandsbediening en dan mag je zappen wat je wilt en niemand, maar dan ook helemaal niemand, mag daar iets van vinden. En als je iets hebt opgezet dan komt God in de fauteuil naast je zitten. God is een prachtige Godin. Ze schatert met je mee om de avonturen van Spongebob. En dat tot in de eeuwigheid!