Babbel en Snabbel

Ze waren met z’n viertjes. Ze stonden in het gras langs de kant van de weg. Drie omringden die ene, de meest gulzige, die zich vooroverboog en zich tegoed deed aan het net nog niet vergeelde Septembergras. Ganzen. Ik noem ze zo omdat ik geen benul heb van geslacht en soort. Ganzen dus. Drie stonden er rechtop, hun zwemvliezen tot het uiterste dwingend, de snavel opgeheven, snuivend in de wind. Die drie stonden op de uitkijk en deden hun uiterste best om opdoemend gevaar te detecteren. De grootste van het stel deed wel heel erg zijn best om er boven uit te toornen. Uitslover! Volgens mij hield hij gespannen de adem in. Wat dat betreft zijn het net mensen. Tijdens het laatste beoordelingsgesprek waren er woorden gevallen, over zijn inborst en iets over een te slappe houding. Hij zou zich te veel hebben verlaten op zijn gakkende kornuiten. Dat moest maar eens afgelopen zijn, vonden ze. Je kon zien dat hij, ondanks zijn innerlijk verzet, toch zijn uiterste best deed. In het voorbijgaan...

Ik ben een voorstander van open vragen, maar soms gaat het te ver. Ik reed vanmiddag door de stad en hoorde iemand de volgende vraag opwerpen: ‘Alles goed?’ Het is het type vraag dat niet op een inhoudelijk antwoord zit te wachten. Het vraag- en antwoordspel vormt de magische lijm in het sociale verband. Blije mensen die getuigenis doen van een opgeruimd karakter en daarbij de ander in een golf van tevreden energie willen meenemen. De vraag wordt gesteld maar wenst inhoudelijk onbeantwoord te blijven. Wat wordt verstaan met dat ‘alles’ en wat kan gelabeld worden als ‘goed’? Strikt genomen, op die manier gesteld, moet de vraag ten alle tijde, logischerwijs, met ‘nee’ beantwoord worden. De vraag maakt echter deel uit van een complex sociaal ritueel. In de vraag zit het gewenste antwoord retorisch verpakt. ‘Ja, alles flex hier! Wat een heerlijk zonnetje hè? De zwembroek kan weer uit de kast. En dat voor September, bizar! Nou de groeten dan maar weer. Prettige dag verder.’   Wat ge...

Ken je dat? Net nog goed van voornemen, nu al de fout ingegaan. In de spiegel, de steeds dikker wordende kop bovenop de gretig uit zijn voegen dijende buik, gestaag de verkeerde kant op. Dat gulzige, dat gretige, dat moet maar eens afgelopen zijn. Ik zei het net nog tegen de spiegel, nog geen minuut geleden. In de la, een niet te versmaden, niet al te verse appelbeignet, of misschien is het iets anders, iets wat ooit een blozende appel is geweest, met rondom suiker. Voor ik het doorhad helde mijn hand voorover en verdween de lekkernij in mijn keelgat. Wat is dat toch? Goede voornemens maken zonder er gevolg aan te geven, wat is dat voor een rare kronkel? En dan te beseffen dat ik er eigenlijk helemaal geen woorden aan vuil wilde maken! De smulpaperij drong het eigenlijke onderwerp brutaal naar de achtergrond. Eenmaal op papier neergedaald kan de dwingende onmatigheid eindelijk tot rust komen en maakt plaats voor het eigenlijke onderwerp, insecten en in het bijzonder de vraag, waar z...

De mol was in heel 2023 nog niet boven de grond geweest. In de vorige jaren moest hij, als gevolg van de klimaatverandering en bijbehorende droge zomers, regelmatig naar boven om drinken te halen en ook moest hij extra diep graven om wormen te vinden. Dit jaar was het echter, ook weer door de klimaatverandering, extreem nat en dreven de wormen bijna zijn mond in. Maar nu besloot hij toch om even bovengronds te gaan. Hij groef zich naar boven en stak zijn hoofd uit de molshoop. Hij moest even wennen aan het licht en zag toen iets wits bewegen. Het beeld werd helderder en hij zag dat het een kip was. ‘Excuus’, zei de mol, ’ik zag u niet direct, ik ben wat kippig’, ‘Grappig dat u dat zo zegt’, antwoordde de kip, ‘want ik ben juist weer mollig. Ik ben namelijk een plofkip’. De mol had geen flauw benul wat een plofkip was. Hij aarzelde om te vragen wat dit dan was. ‘Ik was op weg naar het slachthuis, maar de deur van de vrachtwagen zat niet goed dicht en ik viel er met een plof uit’, zei de...

Over de ruit van mijn opengeslagen tuindeur rept zich een beestje in veiligheid. Het is geen hyena, maar ook geen bacterie, iets er tussenin. Ik vermoed een lieveheersbeestje dat op zijn laatste beentjes loopt. Maar wat weet je ervan. Het beestje zal ook wel gedacht hebben, 19:20 uur en dan al donker? Het moet zich verlaten op wat het voelt en ruikt. Voor hem bestaat er geen tijd, noch kalender. 21 September is aanstaande, de dag dat herfst zijn verfrissende, edoch duistere intrede zal doen, als voorbode voor het winterkoninkje . De donkerende dagen die eenieder toch wat neerslachtig maken, niet alleen degenen die behept zijn met een toch al duistere blik op het bestaan.   De zomer is gereserveerd voor de pretletters, uitgelaten volk, dat zich te buiten gaat aan spetterend zwemgerief dat steeds minder om het lijf lijkt te hebben en proost op het leven, zich ophoudt in louche cocktailbars met felgekleurde drankjes, in openlucht discotheken en op andere plekken waar gelukkigen zi...

Ik hoorde dat de Rolling Stones weer een nieuw album uitbrengen, ergens in Oktober geloof ik, het zoveelste. Niets houdt de mannen tegen, zo lijkt het. Mick, inmiddels 80 jaar oud, zijn maatjes Keith en Ron iets jonger, maar toch ook al dik in de 70. Ze maken er weer een feestje van. De single ‘ Angry ’ is nu al beschikbaar, dus snel opgezocht en beluisterd. En bekeken. De videoclip toont een bevallige blondine, het wellustig lijf kronkelend op een rode 560 SL Mercedes-Benz cabriolet. Op de achtergrond, geprojecteerd op billboards, oude beelden van optredens van de fameuze rock en bluesband uit eerdere fris en fruitig jaren. Het nummer begint met rustig aftellen, maar wanneer de riff eenmaal inzet, ongelooflijk maar waar, dan waan je je weer twintig, op vakantie ergens op een ver strand, geen vuiltje aan de lucht, alleen maar genieten geblazen. Wat een levensenergie barst er uit dat nummer! En dan moeten de andere nummers van dat album nog uitkomen! Ik kan m’n geluk niet op! Dat hebb...

Op zolder stond een doos en daarin zaten oude familiefoto’s en documenten van voorouders, zoals het diploma van mijn opa en het identiteitsbewijs van oma. Papieren die er niet meer toe doen. En ook foto’s die er niet meer toe doen. Vrouwen in lange zwarte jurken die streng de camera in kijken. Ik weet niet wie het zijn, waarschijnlijk zussen van mijn oma of zo. Maar ik kan het niet weg doen. Ik ben met deze doos de hoeder van de familiegeschiedenis. Aan de andere kant kijk ik er nooit in. Meerdere verhuizingen is de doos meegegaan zonder geopend te worden. Ooit ga ik dood en dan gaat de doos naar mijn zoon Erik. Hij zal hem bij ontvangst weer openen, na tientallen jaren, en de foto’s bekijken. Hij zal onbekende verre familieleden zien en vervolgens de doos op zijn zolder zetten. Bij de eerste verhuizing plakt hij de doos dicht en gaat de doos naar een nieuwe zolder. Tot Erik doodgaat en de doos overgaat naar mijn toekomstige kleinzoon. Dan herhaalt het zich weer. Het is de cyclus va...

Jij bent ook een mooie! Zit ik net lekker op m’n terras, verheug me op de leegheid van het bestaan, en dan kom jij met de vraag of het de kunstenaar vrij staat om zijn eigen werk te vernietigen! Ja, dan slaan bij mij alle stoppen door. De ene inval na het andere. Het korte antwoord is, ja natuurlijk mag dat. Maar wat betekent het voor de kunstenaar zelf en voor al degene die belang hechten aan alles wat de kunstenaar heeft voortgebracht. Ik zou me niet kunnen bedwingen iets te zeggen over Joseph Beuys die kunst maakte die vergankelijkheid hoog in het vaandel heeft staat, kunstwerken gemaakt van vet en vilt, de museumdirecteuren tot wanhoop drijvend. Ik zou iets kunnen zeggen over wat kunst onderscheidt van de alledaagsheid, door te memoreren dat ware kunst het persoonlijke overstijgt en iets representeert dat groter is, een gedachtegoed, een landsaard, een tijdsgeest, kortom, ik zou aangeven dat het in de kunst om identiteit gaat. Tegenstanders die kunst vernietigen, hebben het niet...

Langs de A7 staat het kunstwerk ‘het gasmolecuul’ en Groen Links wil dat verwijderen vanwege het leed dat het gas de Groningers heeft aangedaan. Nu heb ik het toch al niet zo op Groen Links omdat ik het een belerend clubje vind, maar daarnaast heb ik er een hekel aan wanneer kunst wordt vernietigd of verwijderd op basis van ideologische motieven. Ik had daarom besloten dat ik ze vandaag in dit stukje wel eens even zou scheren. Om te beginnen zou ik een vergelijking maken met Nazi-Duitsland. Dat doet het altijd wel goed. De Duitsers hadden in de oorlog zelfs een naam voor kunst die ze niet aanstond: entartete kunst. Deze werd eerst tentoongesteld om vervolgens vernietigd te worden. En ook zou ik een vergelijking maken met Islamitische Staat (IS) en de vernietiging van historische gebouwen, zoals bijvoorbeeld de Tempel van Bel in Palmyra. Om nog maar te zwijgen over de vernietigde kunst in het communistisch Rusland. Het werd een leuk rijtje waar ik GL in kon plaatsen. Maar toen sloeg ...