F. Waar woorden tekortschieten

Ik hoorde dat de Rolling Stones weer een nieuw album uitbrengen, ergens in Oktober geloof ik, het zoveelste. Niets houdt de mannen tegen, zo lijkt het.

Mick, inmiddels 80 jaar oud, zijn maatjes Keith en Ron iets jonger, maar toch ook al dik in de 70. Ze maken er weer een feestje van. De single ‘Angry’ is nu al beschikbaar, dus snel opgezocht en beluisterd. En bekeken. De videoclip toont een bevallige blondine, het wellustig lijf kronkelend op een rode 560 SL Mercedes-Benz cabriolet.
Op de achtergrond, geprojecteerd op billboards, oude beelden van optredens van de fameuze rock en bluesband uit eerdere fris en fruitig jaren. Het nummer begint met rustig aftellen, maar wanneer de riff eenmaal inzet, ongelooflijk maar waar, dan waan je je weer twintig, op vakantie ergens op een ver strand, geen vuiltje aan de lucht, alleen maar genieten geblazen. Wat een levensenergie barst er uit dat nummer! En dan moeten de andere nummers van dat album nog uitkomen! Ik kan m’n geluk niet op! Dat hebben ze toch goed voor elkaar. Een hype creëren, je smoel even laten zien bij de Amerikaanse TV host Jimmy Fallon, ook op YouTube beschikbaar, een releasedatum in de nabije toekomst vastleggen en klaar is mijn kunstgebit. Een geheide hit. En terecht. Het nummer ‘Angry’ beweegt zich als een heuse earworm op plekken waar je eerder het auditieve geheugen zou verwachten. Helemaal fantastisch. Ik kan me niet bedwingen het nummer keer op keer aan te klikken en niet alleen vanwege die heerlijke dame, hoewel haar wapperende blonde haren toch zeker als een factor van belang genoemd mogen worden.        

Tot zover de uitbundigheid en de niet te stuiten levensenergie.

Ik zag een aantal dagen geleden de 2Doc documentaire ‘Mijn grote broer’. Het doet verslag van het verdriet van zijn kleine broer, vader en moeder. De grote broer had zelfmoord gepleegd door zich aan het balkon van het ouderlijk huis te verhangen. De moeder was naar de keuken gelopen om haar sigaretten te pakken en had hem daar zien hangen. Gruwelijk! Ze had een kreet geslaakt die de jonge broer niet kon thuisbrengen, laat staan de oude broer.

De vader had eerder een ongeluk gehad, was door een golf gegrepen en was zodanig terecht gekomen dat hij daardoor zoveel had gebroken, gekneusd en gescheurd, ook op vitale plekken, dat hij door een dwarslaesie niet meer kon bewegen. De kleine broer was volgens eigen zeggen een ‘prematuurtje’, waardoor hij slecht ter been was. ‘Some families have all the luck’.

De oude broer bleek een afscheidsbrief op zijn computer te hebben achtergelaten. Hij had periodes gekend van diepe depressies, naast periodes van opgewektheid. Het begrip bipolaire stoornis schoot me te binnen. Niemand wist van zijn donkere periodes.

De documentaire is authentiek, zonder melodrama, weergevend hoe het in het echt kan gaan en hoe moeilijk het verwerkingsproces is wanneer een dergelijk onheil je levenspad kruist. Ik ben er dagenlang van slag van geweest. Toch raad ik je aan om de documentaire eens te gaan bekijken. 

Resumé, ik zit dit stukje te typen onder invloed van twee verschillende emoties. De één, het leven omarmend, vrolijk stemmend en het andere, een stomp in de maag. Beide zijn van belang. Om voort te gaan in deze soms gekmakende wereld is het goed om je zowel over te geven aan de overkokende vrolijkheid en levensenergie alsook notie te nemen van de eindigheid der dingen als ook de treurige omstandigheden waaronder de eindigheid zich wenst te voltrekken.

Wat een eenzaamheid en angst, dat gevecht van die oude broer. Niemand had hij in vertrouwen genomen, misschien bang dat ze hem op andere gedachten zouden willen brengen.

De documentaire volgt het gezin een aantal jaar na het overlijden. Mij raakte de opmerking van de vader, die na jaren kon uitbrengen: ‘Ga maar, jongen’, het eigen verdriet niet meer als het belangrijkste op aarde te beschouwen.

Nu maar weer eens dat bewuste Stones nummer opzetten. Je moet toch door en zo’n bak oudjeugdig optimisme kan daar enorm behulpzaam bij zijn.