L. De entartete kunst van Groen Links

Langs de A7 staat het kunstwerk ‘het gasmolecuul’ en Groen Links wil dat verwijderen vanwege het leed dat het gas de Groningers heeft aangedaan.

Nu heb ik het toch al niet zo op Groen Links omdat ik het een belerend clubje vind, maar daarnaast heb ik er een hekel aan wanneer kunst wordt vernietigd of verwijderd op basis van ideologische motieven.

Ik had daarom besloten dat ik ze vandaag in dit stukje wel eens even zou scheren.

Om te beginnen zou ik een vergelijking maken met Nazi-Duitsland. Dat doet het altijd wel goed. De Duitsers hadden in de oorlog zelfs een naam voor kunst die ze niet aanstond: entartete kunst. Deze werd eerst tentoongesteld om vervolgens vernietigd te worden. En ook zou ik een vergelijking maken met Islamitische Staat (IS) en de vernietiging van historische gebouwen, zoals bijvoorbeeld de Tempel van Bel in Palmyra. Om nog maar te zwijgen over de vernietigde kunst in het communistisch Rusland.

Het werd een leuk rijtje waar ik GL in kon plaatsen.

Maar toen sloeg ik door. Ik ging op google zoeken naar kunst die was vernietigd. Dat is teveel om op te noemen, eigenlijk is het een wonder dat er nog kunst bestaat.
Uiteraard speelde het geloof weer een hoofdrol in de vernietiging van kunst, in de achtste en negende eeuw woedde er al een beeldenstorm in het byzantijnse rijk en in 1566 deden de protestanten het hier nog eens dunnetjes over.
Na de val van het communisme werd het gigantische beeld van Lenin op de Leninplatz (nu Platz der Vereinigten Nationen) vernietigd.
Wist u dat de Rokeby Venus van Velazquez in de National Gallery in het begin vorige eeuw beschadigd werd door suffragettes die wilden protesteren tegen de sociale achterstelling van de vrouw.
Het rijtje werd langer en langer. Ik zou nog wel pagina’s door kunnen gaan. Ik schoot mijn doel volkomen voorbij. Wat GL wilde was eigenlijk heel doodnormaal. Het zou gek zijn als ze het gasmolecuul wilden laten staan.
Maar het werd nog erger. Zelfs kunstenaars vernietigden kunst!  Zo spoot de kunstenaar Alexander Brener in Amsterdam een groen dollarteken op een schilderij van Malevich. En Bangsky vernietigde zijn schilderij ‘Girl with a balloon’ tijdens de veiling daarvan door een papierversnipperaar in de lijst aan te zetten.
Daniel Hirst maakte 10.000 ‘kunstwerken’ van stippen die hij virtueel verkocht voor €2000,- per stuk. Deze werken hadden een uniek digitaal certificaat waarmee de koper kon bewijzen dat hij de eigenaar van het digitale kunstwerk was. De kopers konden vervolgens kiezen of ze het digitale kunstwerk wilden inruilen voor het traditionele canvas-werk. Uiteindelijk kozen 4851 mensen voor het virtuele kunstwerk, waarop Hirst de originelen verbrandde.
Jasper Johns en Stanley Brown vernietigden hun vroeg werk omdat ze dat achteraf eigenlijk gewoon waardeloos vonden. En Monet vernietigde tientallen schilderijen omdat hij door latere generaties op een bepaalde manier wilde worden herinnerd.

Toch heb ik mijn bedenkingen. Daarom mijn stelling: Kunst is een onderdeel van de geschiedenis. Kunst moet maatschappelijk bezit zijn. Dat mag je niet zomaar vernietigen. Op het vernietigen van kunst moet een lange gevangenisstraf staan, zelfs als het vroeg werk betreft dat de kunstenaar nu waardeloos vindt.

En de vraag van vandaag is: Wat vind jij er van, Fred. Mag een kunstenaar zijn eigen werk vernietigen?