L. Een goed gesprek

Ongeveer één keer per jaar overbrugt Fred de afstand van Utrecht naar Oost-Groningen en dat was dit weekeind. Hij kwam afgelopen vrijdag en hij is nu net weer vertrokken.

Het was het weekend van het goede gesprek, zoals eigenlijk altijd als Fred komt.
Dat begon al op vrijdagmiddag. Die gesprekken gaan dan over van alles. We spraken bijvoorbeeld over geluidsoverlast van buren. Fred had daar geen last van. ‘Dat hadden de buren vroeger eerder van mij’, zei hij, ‘als ik weer eens onder de douche stond te zingen’. Mijn herinneringen gingen vervolgens tientallen jaren terug toen ik eens aanbelde bij Fred. Er was verder niemand thuis en er werd niet open gedaan. Het raam van de badkamer, boven de voordeur, stond op een kier en daar klonk een luide, maar ook welluidende, zangstem uit. Ik werd er vrolijk van, iemand te horen die het zo naar zijn zin had. Later heb ik ook wel eens geprobeerd om onder de douche te zingen, maar dat lukte niet. Je moet zoiets ook niet nadoen. 

Fred at vrijdagavond met ons en een paar bewoners mee. We aten griekse pasta met gyros en tsatsiki.
Vrijdagavond keken we tv. Het is nu zondagmiddag en ik probeer te bedenken waar we naar keken. Het was
‘2 voor 12’ en daarna ‘de geknipte gast’ waarin ‘Eus’ Kees van der Spek interviewde.

Zaterdag sliepen we uit. Nou ja, Fred dus vooral, en we ontbeten daarna met lekkere broodjes. We hebben op het terras van ‘onze horeca’ gezeten en weer over van alles gesproken. Natuurlijk ook over ons boek. Fred heeft het definitief gemaakt: het boek gaat ‘2023’ heten en meer niet. Ik ben het helemaal met hem eens, maar we moeten nog wel nadenken over de verdere vormgeving van de cover.
Een mooi Vonk-schilderij? We zien nog wel.

Deze zaterdag (7 oktober 2023) was ook de rampzalige zaterdag dat Hamas de aanval inzette op Israël die dit vervolgens weer met groot geweld beantwoordde. Het ging in eerste instantie langs ons heen, we hadden de radio en tv niet aan staan. Wel hebben we het er over gehad dat al dat slechte nieuws dat binnenkwam (klimaat, oekraïne, aardbevingen en ga zo maar door) ons blasé maakt en dat het ons allemaal niet zoveel meer deed. Afgestompt door gewenning.
Die avond aten we in ‘Het Hotel’ bij ons in het dorp. Fred had een steak barbecue en wij een kalfsoester. Fred stond er op om te betalen. Nou, vooruit dan maar. Het was lekker.
Toen we weer thuiskwamen en de tv werd aangezet, kwam het drama in het Midden-Oosten de huiskamer binnen. Het waren droevige beelden. Een vrouw die werd ontvoerd. Uit een auto gesleurd, in een andere gesleurd. Het was zichtbaar dat ze van angst in haar broek had gepoept. We zagen de reactie van Israël met gebombardeerde en compleet instortende flatgebouwen. We zagen hoe de raketten werden afgevuurd. We keken er zwijgend naar. Blasé, dus.

Vanochtend zou Fred weer om 12:00 worden opgehaald door het busje. We hadden nog eventjes en we spraken weer over ons boek. Fred vroeg of ik mijn jeugdwerk echt had verbrand, zoals ik had geschreven in een stukje. Ik ga hier nu niet vertellen wat mijn antwoord was, maar Fred vertelde vervolgens over Marina Abramovic en haar performance art. Hij vertelde mij een prachtig verhaal over haar, waarbij zij dagen achtereen zwijgend steeds een minuut lang iemand van het publiek aankeek die in een stoel tegenover haar zat.

Haar voormalig partner Ulay, die haar 20 jaar niet had gezien,  ging stiekem tegenover haar zitten en toen zij haar ogen opsloeg was er een heel ontroerende ontmoeting. Dat moet je echt nog even zien, zei Fred. We keken en op het meest ontroerende moment dat Marina haar handen uitstak,
Ulay dat beantwoordde, en zij elkaar na twintig jaar weer aanraakten,
ging de telefoon en zei een gedigitaliseerde stem dat het busje binnen vijf minuten zou arriveren om Fred naar huis te brengen.
Zo, weer terug in de werkelijkheid.

Het busje kwam te snel en Fred verdween weer naar Utrecht.
Mag ik zeggen dat het een fijn weekend was, ondanks dat gedoe in het Midden-Oosten? Als het niet mag, dan doe ik het toch.

 Marina & Ulay