L. Het geheim van oma Hofman

Elke zaterdag en zondag is er op TV Noord, onze Groningse televisiezender, het programma ‘expeditie Grunnen’. Daarbij gaat een reporter door de provincie heen op zoek naar leuke evenementen, bijzondere mensen en andere aardigheidjes. Mensen kunnen ook tips geven en dan rijdt het bekende oranje busje er trouw heen.

We kijken er geregeld naar. Het is leuk om te zien wat mensen beweegt en je krijgt soms een grappig kijkje ‘achter de voordeur’. Het is verrassend welke hobby’s of eigenaardigheden je provinciegenoten hebben.
Vanavond keken we ook weer. Op een gegeven moment reed het busje naar ‘opa en oma Hofman’.
Oma Hofman was tachtig jaar geworden en bovendien zestig jaar getrouwd (voor de goede orde, uitsluitend met opa Hofman!), dus dat was vandaag dubbel feest. Alle reden voor kinderen en kleinkinderen om het busje te tippen over dit heugelijke feit. En zo mochten we allemaal een beetje meegenieten.

Ik heb altijd een beetje hekel aan dit soort items in het programma. Dan gaan ze weer naar zo’n 100 jarige die dan verweesd aan een tafel zit met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen die hij allemaal niet meer kent en die hij ook eigenlijk helemaal niet meer wil kennen. Hij beseft dat hij het middelpunt is en dat is hem, sinds zijn pensionering 35 jaar geleden, nooit meer overkomen. Hij snapt ook niet waarom dit allemaal gebeurt. Het is hem wel verteld, maar hij is het inmiddels weer vergeten.
En dan komt er opeens een man met een microfoon en een andere man met een camera en die gaan dan met je praten. Maar eigenlijk heb je helemaal niets te vertellen. En dan komt er altijd weer die onvermijdelijke vraag…

De man met de microfoon buigt zich voorover. Helaas praat hij een beetje nat. En vervolgens stelt hij DE vraag: Wat is het geheim?
Tja, wat is het geheim van een honderdjarige. De man weet het ook niet en de reporter moet er toch iets uit trekken. Uiteindelijk is het ‘geheim’ dan bijvoorbeeld dat hij elke ochtend Brinta heeft gegeten en chocolademelk met slagroom drinkt. Nutteloze geheimen.
Ik hoop dat iemand ooit eens zegt: ‘Het geheim is dat ik mijn hele leven als een ketter heb gerookt, als een ketellapper heb gedronken en dat ik alle hoeren van Groningen alle hoeken van alle bordelen heb laten zien. Jullie wilden weten wat mijn geheim was? Nou, hier heb je het. Oprotten nu!’

Maar goed, oma en opa Hofman zaten aan de tafel tussen alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en toen kwam uiteraard ook hier de onvermijdelijke vraag: Wat is uw geheim?
Oma Hofman aarzelde niet: ‘Dat je elkaar accepteert’, zei ze. Het moest even landen, maar toen drong het tot me door. Ze had gelijk. Dat is het geheim! Dat je elkaar accepteert. Dat je de gekke en negatieve dingen van je partner voor lief neemt en accepteert. Zo haal je de zestig jaar!

Wat jammer dat het zo’n goed bewaard geheim is. Wat zou de wereld er anders uitzien als iedereen de ander zou accepteren. Als homofoben konden accepteren dat er mensen zijn die verliefd kunnen worden op iemand van het eigen geslacht.
Als Israël kon accepteren dat Palestijnen ook eersterangs burgers en mensen zijn.
Als Palestijnen konden accepteren dat Israël nu eenmaal bestaat en nooit meer weggaat.
Als Poetin kon accepteren dat Oekraïne een souvereine staat is en als Oekraïne kon accepteren dat Poetin daar wat moeite mee heeft.
Als we onze buren kunnen accepteren zoals ze zijn en als we onze partners zouden kunnen accepteren zoals ze zijn, wat zou het leven dan anders zijn.
Oma Hofman kent het geheim. Ik wens haar nog tachtig jaar leven en zestig tachtig jaar huwelijk toe!