Babbel en Snabbel

Het moet ongeveer een jaar geleden zijn. Ik had er genoeg van om de ochtendkrant ongelezen in de prullenbak te mieteren. Zonde van het geld en zonde van het nodeloze afval. Ik kon me er niet meer toe zetten om al het nieuws iedere dag weer tot me te nemen. Ik heb een geschiedenis met de Volkskrant. Naast het ontbijtbord steevast de V-ochtendkrant. De herinnering stamt uit het pre-internet tijdperk. We waren voor onze nieuwsgaring afhankelijk van het 8 uurjournaal en van de kwaliteitskrant, zoals kranten als de Volkskrant zich wensen te afficheren. De Volkskrant is politiek gesproken voor het type mens dat zich solidair voelt met de minder bedeelden, dus dat zit wel snor. In mijn studententijd woonde ik op een studentenflat, samen met nog 14 andere universitaire en hbo-wijsneuzen. Door mijn levensstijl die ik als bohemien zou willen omschrijven stond ik ’s morgens veel later op dan mijn mede-IBB-genoten waardoor ik in alle rust van m’n krantje kon genieten. Een term als ’niets...

Vanochtend vroeg de kou getrotseerd, terwijl de duisternis met tegenzin het nachtelijk uur de rug toe keerde. In mijn warme binnenzak drie stembiljetten, waarvan twee met volmacht. Ik hobbelde in de elektrische rolstoel naar het dichtstbijzijnde stemlokaal dat in de lagere school haar zitting had genomen, alwaar een vriendelijke man de deur voor me openhield. Na even wat drempel-gehots knots zoefde ik de gewijde ruimte in. Achter de tafel, drie serieus kijkende mannen. Om de sfeer te breken deed ik een poging om zo nonchalant mogelijk over te komen en net te doen alsof drie stemmen uitbrengen de gewoonste zaak van de wereld was. Na het checken van de geloofsbrieven mocht ik gewapend met drie enorme vellen papier en een rood potlood naar het stemhokje rollen dat door de verlaagde desk toegankelijk was gemaakt voor kleine mensen, kreupelen en invaliden. Het invullen was een koud kunstje, het ordentelijk opvouwen van die enorme stemvellen papier bleek godzijdank ook mee te vallen. Kortom...

Afgelopen zondag leek het me een goed idee om er eens op uit te trekken, een heerlijk dagje in de buitenlucht. Ik had me voor de gelegenheid goed ingepakt. Het zonnetje scheen, geen regen, dus wat kon me gebeuren. Na een half uurtje op de scoot was ik, hoe ze dat in het Zuiden des lands zo mooi omschrijven, ‘compleet doorrild’. Wij zeggen gewoon ‘tot op het bot verkleumd’.  Halverwege de rit heb je geen keus, je moet door. Thuisgekomen kreeg ik visioenen van me in de radiator van de verwarming nestelen. ’s Nachts begon het koortsig rillen en ik overwoog om de afspraken van maandag wegens ziekte maar af te zeggen. Dinsdag stond er ook nog een coronaprik op het programma. Ook die afspraak liep gevaar. Ik had me er bij neergelegd. Zo gaan die dingen nou eenmaal. De volgende morgen was ik echter weer zo fit als een hoentje, althans, zo fit als het hoentje met een progressieve ziekte zijn kan. We moeten niet overdrijven. Dat is voor niemand leuk. Dinsdag met argusogen de weersom...

In mijn vroegere stadstuintje in Voordorp  had ik een piepklein vijvertje. Het was eigenlijk een speciekuip waar ik wat waterplanten in had gedaan en vier goudvissen. Het is volstrekt duidelijk dat in deze ‘vijver’ geen natuurlijk evenwicht tot stand kon komen en de vijver en haar bewoners (er kwamen zelfs kikkers bij!) waren afhankelijk van mijn interventies. Als de vijver troebel werd, dan ging ik naar het tuincentrum en druppelde dan wat verhelderend werkende chemicaliën in de vijver. Ik voerde de vissen ook een piepklein beetje bij zodat ze niet zouden verhongeren. Eigenlijk was ik God en deze vijver was mijn schepping. Ik stelde me voor dat de vissen daar ook over spraken. Als ik me voorover boog om wat snippers voer aan mijn schepselen te schenken, dan zag ik wel eens een vis die omhoog keek. Als ik weer weg was en hij naar beneden zwom, dan zou hij zeggen:  ‘Ik heb God gezien. Er is een hogere macht die ons lief heeft en voor ons zorgt.’ ‘Larie’, zei de vis die altijd b...

Wat doe je op een zaterdagavond in het jaar 2023, wanneer zowel de maand als ook de dag geoormerkt zijn met het gekkengetal 11. De elfde van de elfde, 11:11 uur, het startsein voor dubbelzinnige carnavaleske lulligheid, bierwinden, vette hamburgers, patat, heel veel bier en dan uiteindelijk de laatste ronde waarna de kots braaf in het bakkie verdwijnt. Allemaal ter ondersteuning van het fabeltje dat deze dag zou draaien om prins Carnaval en helemaal niets van doen heeft met de lange benen van Nelly, de dochter van de keurslager, wiens rode lippen er in jouw dronken waas steeds spectaculairder uit beginnen te zien. De elfde is ook de dag die nog 11 nachtjes slapen verwijderd is van de dag waarop er weer eens landelijke verkiezingen zijn. Naast de uitverkiezing van de echte prins dus ook de verkiezing van de prins of prinses die zijn of haar opwachting in het befaamde torentje mag gaan maken. Spannend! Ik heb een vaag idee op welke partij ik dit keer zal gaan stemmen, maar toch eens ...

Vandaag was er een filmpje te zien over Mohammed. Het filmpje heeft me diep geraakt en ik heb er enkele screenshots van gemaakt. Mohammed is één van de kinderen die in Gaza woont. Hij is daar geboren en kan daar niet weg. Hij woonde daar met zijn ouders en kwam in een vreselijke hel terecht. Daar waar hij woonde bombardeerde Israël de boel plat. In het puin gingen Mohammed en zijn moeder zoeken naar hun vader en man. Het eerste screenshot laat Mohammed zien aan het begin van de zoektocht. Hij is vreselijk bang en vreest voor het lot van zijn vader. Maar hij moet zoeken, dat is het enige dat hij voor zijn vader kan doen. Moedige Mohammed. De zoektocht heeft resultaat, maar geen goed resultaat. Het lichaam van de vader van Mohammed wordt gevonden. Het leven van Mohammed stort in, zoals eerder de gebouwen rondom hem. Het tweede screenshot laat Mohammed zien in zijn diepe verdriet. Kon ik je maar troosten, Mohammed, maar ik kan het niet. Wie is hier verantwoordelijk voor? Is het Hama...

Op mijn bovenbeen trilt een spiertje, waardoor het net lijkt alsof ik steeds appjes ontvang, maar dit geheel terzijde. Gelukkig leven we in een tijd waarin nog plaats is voor onschuldige gewoontes en rituelen. Niet alles gaat vreselijk mis of anders dan je het gewild zou hebben. Op een bepaald moment in het jaar, liefst in het duister, samen met een aantal ingewijden, heerlijk griezelen, als skelet of als duivel verkleed, langs de huizen gaan en snoep aftroggelen van beminnelijke buurtbewoners. Ik heb er ook dit jaar weer niets van gemerkt en dat is maar goed ook, want ik heb geen snoep in huis. Eigenlijk nooit. Het uit Amerika overgewaaide Halloweengedoe (31 Oktober) is in Nederland nog niet echt ingedaald. Dit in tegenstelling tot alle feestelijkheden rond zoiets onschuldigs als St-Maarten (11 November). Dan sta ik steevast met kloppend hart, gewapend met een bak speciaal daarvoor aangeschafte zoete Haribo lekkernijen achter de voordeur te wachten op aanbellend kleuter- en dre...