F. De elfde van de elfde

Wat doe je op een zaterdagavond in het jaar 2023, wanneer zowel de maand als ook de dag geoormerkt zijn met het gekkengetal 11. De elfde van de elfde, 11:11 uur, het startsein voor dubbelzinnige carnavaleske lulligheid, bierwinden, vette hamburgers, patat, heel veel bier en dan uiteindelijk de laatste ronde waarna de kots braaf in het bakkie verdwijnt.

Allemaal ter ondersteuning van het fabeltje dat deze dag zou draaien om prins Carnaval en helemaal niets van doen heeft met de lange benen van Nelly, de dochter van de keurslager, wiens rode lippen er in jouw dronken waas steeds spectaculairder uit beginnen te zien.

De elfde is ook de dag die nog 11 nachtjes slapen verwijderd is van de dag waarop er weer eens landelijke verkiezingen zijn. Naast de uitverkiezing van de echte prins dus ook de verkiezing van de prins of prinses die zijn of haar opwachting in het befaamde torentje mag gaan maken. Spannend! Ik heb een vaag idee op welke partij ik dit keer zal gaan stemmen, maar toch eens kijken wat het stemwijzerorakel hierover te melden heeft. Ik hoop maar dat ik niet door de mand zal vallen. Ik wil bevestigd worden in het idee dat ik politiek gezien over een loepzuivere intuïtie beschik en dus als belangrijk politieke duider wel degelijk een knip voor de neus waard ben, geen karakterloze draaikont, iemand die op maandag het ene beweert en op woensdag weer het andere van stal haalt. En ja hoor, de partij die ik al in gedachte had komt trots met 65% als overwinnaar uit de bus.  Toch een hele opluchting. Bevestiging is een heerlijk gevoel. Vannacht weer tevreden onder de klamme lappen.

Even verderop in de wereld gaat het maar door met onzinnig bloedvergieten. Hier en daar, met tussenpozen, tussen alle gevechten door als Mozes door de Rode Zee, een humanitaire corridor. Mensen uit Gaza, jazeker we hebben het nog steeds over mensen, mogen op gezette tijden vanuit het noorden naar het zuiden vluchten, weg van alle bommen en granaten. Echte bommen en granaten, geen kapitein Haddock bommen en granaten. Ook op deze 11^e van de 11^e, gaat het geweld gewoon door, maar dan zonder vaten bier en zonder de lange benen van Nelly van de keurslager. Wel met bloed, zweet en tranen, maar weer geheel anders dan wat onze dronken Hazes senior ooit voor ogen stond. Hoewel de woorden enige paralellen kunnen oproepen, staat dat wat daar aan de hand is mijlen ver af van de snik in de keel van de beroemde volkszanger.

Was er maar een bloemetjesgordijn waarachter ze zich voor even veilig konden wanen. Met een heerlijk helder koel glas bier in de hand, in gezamenlijkheid die hele pleuriszooi luidkeels van je af blèren.

Het blijft moeilijk. Hier, domme vrijblijvende ongein, door vele kelen het onbenullige bloed zweet en tranen horen zingen, terwijl elders op de wereld het echte bloed vloeit, het echte zweet en de echte tranen stromen. Vanavond vloeit hier alleen het bier en daarmee ook de goede bedoelingen en de o zo gekoesterde hoop op een betere wereld.

Onze betere wereld bestaat uit het afval netjes scheiden en met een verschrikkelijke kater in het stemhokje het verkozen democratische rondje roodkleuren. En dan door de regen weer gauw naar huis, naar dat heerlijke warme kopje koffie, dit keer eens zonder appeltaart. Het kan niet alle dagen feest zijn.

Maar het is nog helemaal geen 22 November. Het is nog steeds zaterdagavond, de 11^e van de 11^e, inmiddels 21:28 uur. 

23:11 uur klinkt, wanneer je het hardop uitspreekt, net als 11:11 uur maar het voelt toch net even anders. Vannacht komt het moment waarop prins carnaval allang gekozen is, de meeste feestvierders inmiddels in bed aan hun dronken roes zijn begonnen en Nelly van de keurslager in geen velde of wegen meer te bekennen is. Misschien hebben haar lange benen het hazenpad gekozen en ligt ze ergens op de hei soezerig van haar prins op het witte paard te dromen. Voor haar geen Palestijnse prins, laat staan een bloedend, in elkaar gebeukt machtig wit paard. Als je goed luistert kun je haar zachtjes horen neuriën:  

‘En Adam sleug Eva met de sukerbieten voor de kont, Holla-diee, Holla-dioo. Maar dat geft allemaal niks, want wie holt van mekaar.’