F. De krantenbezorger

Het moet ongeveer een jaar geleden zijn. Ik had er genoeg van om de ochtendkrant ongelezen in de prullenbak te mieteren. Zonde van het geld en zonde van het nodeloze afval. Ik kon me er niet meer toe zetten om al het nieuws iedere dag weer tot me te nemen.

Ik heb een geschiedenis met de Volkskrant. Naast het ontbijtbord steevast de V-ochtendkrant.
De herinnering stamt uit het pre-internet tijdperk. We waren voor onze nieuwsgaring afhankelijk van het
8 uurjournaal en van de kwaliteitskrant, zoals kranten als de Volkskrant zich wensen te afficheren.

De Volkskrant is politiek gesproken voor het type mens dat zich solidair voelt met de minder bedeelden, dus dat zit wel snor.

In mijn studententijd woonde ik op een studentenflat, samen met nog 14 andere universitaire en hbo-wijsneuzen. Door mijn levensstijl die ik als bohemien zou willen omschrijven stond ik ’s morgens veel later op dan mijn mede-IBB-genoten waardoor ik in alle rust van m’n krantje kon genieten.
Een term als ’nietsnut’ gaat wat mij betreft te ver, hoewel de gedachte aan de oppervlakte kan komen gezien de toenmalige drankinname en ledigheid des levens.

Het was een week geleden, op een avond. Ik kreeg opeens heimwee naar de tijd die ik samen met de Volkskrant had doorgebracht. Het voelde alsof ik een familielid de deur had gewezen. In een impuls heb ik me toen aangemeld. Wanneer ik ’s ochtends de krant in de brievenbus zie hangen kan ik een moment van ontroering dan ook nauwelijks onderdrukken.

De krant wordt om 4:45 uur bezorgd, door een donkere man. Ik schat dat hij zo’n 40 jaar oud is.
Nu moet je niet denken dat ik om 4:45 uur voor de ramen sta om te zien wie de krant bezorgt.
Ik weet wie hij is omdat hij me, jaar in jaar uit, vergast op een nieuwjaarsgroet, een vodje papier met daarop: ‘Gelukkig nieuwjaar gewenst namens uw bezorger’. Het is de bedoeling dat je hem een gepast bedragje toestopt, als dank voor zijn vroege bezorgdiensten. Ik keek hem wat bedremmeld aan en stamelde: ‘Ik heb geen contant geld in huis. Volgende keer beter’. Met ‘volgende keer’ had ik ‘volgend jaar’ in gedachten, dus was verbaasd hem de volgende dag weer op mijn stoep te zien. En wederom moest ik hem teleurstellen. Het jaar daarop heb ik hem ter compensatie maar wat extra’s toegestopt.

De man vervult al jaren de rol van krantenbezorger. Ik was nieuwsgierig geworden en zocht op hoeveel een krantenbezorger verdient. Dat hangt af van de grootte van de wijk, maar gemiddeld zo’n €400 per maand. Daarvoor moet hij iedere dag om 3 uur zijn bed uit, om 4 uur bij het verdeelpunt zijn om de kranten op te halen om ze daarna bij de abonnees te bezorgen. Ik hoor het krant-door-de brievenbus-geluid wel, maar draai me dan nog eens lekker om, om 5 uur later uitgeslapen naast mijn bed te staan.

Ik heb hem ook wel eens overdag bezig gezien. Dan met reclamefolders. Misschien heeft hij daarnaast ook nog ander bronnen om zijn bestaanszekerheid te garanderen, maar een vetpot zal het niet zijn.

Ik vermoed dat hij alleen is. Misschien heeft hij ergens op de wereld vrouw, familie of verre vrienden, maar op de een of andere manier lijkt het alsof hij zich alleen door het leven slaat. Hij spreekt nauwelijks Nederlands en beweegt zich als een mol in het vroege aardedonker, tijd en plaats waarop geen beroep wordt gedaan op andere kwaliteiten die hij ongetwijfeld ook in huis zal hebben. Iedereen kan meer dan krantjes in brievenbussen stoppen. Het is een harde werker, iemand met een migratieachtergrond die zich door onverdroten doorzetten een plek heeft weten te veroveren in de Nederlandse samenleving.
Ik zou niet met hem willen ruilen. Zoveel inzet en dan zo weinig perspectief en inkomen. Geen energie meer om kennis en vaardigheden te ontwikkelen, laat staan sociale contacten op te bouwen.
Voor hem geen lepe kruiwagens die hem op een buitenkansje wijzen.

Misschien zie ik het allemaal te somber en vindt hij het prima zo. We mogen dit niet uitsluiten.
Wat doet het met hem wanneer hij mensen hoort roepen dat Nederland weer aan de Nederlanders zal toebehoren? Al jaren in Nederland, zich ijverig kwijtend van zijn taak, een persoon die iedereen in zijn waarde laat en dan dat boze geluid dat als een giftige slang door de Nederlandse samenleving kronkelt, waardoor je je heel alleen en opeens niet meer zo veilig voelt.