F. Van de dingen die voorbijgaan

Afgelopen zondag leek het me een goed idee om er eens op uit te trekken, een heerlijk dagje in de buitenlucht. Ik had me voor de gelegenheid goed ingepakt. Het zonnetje scheen, geen regen, dus wat kon me gebeuren. Na een half uurtje op de scoot was ik, hoe ze dat in het Zuiden des lands zo mooi omschrijven, ‘compleet doorrild’. Wij zeggen gewoon ‘tot op het bot verkleumd’. 

Halverwege de rit heb je geen keus, je moet door.

Thuisgekomen kreeg ik visioenen van me in de radiator van de verwarming nestelen. ’s Nachts begon het koortsig rillen en ik overwoog om de afspraken van maandag wegens ziekte maar af te zeggen.
Dinsdag stond er ook nog een coronaprik op het programma. Ook die afspraak liep gevaar.
Ik had me er bij neergelegd. Zo gaan die dingen nou eenmaal.

De volgende morgen was ik echter weer zo fit als een hoentje, althans, zo fit als het hoentje met een progressieve ziekte zijn kan. We moeten niet overdrijven. Dat is voor niemand leuk.

Dinsdag met argusogen de weersomstandigheden bestudeerd. Zo’n bevroren avontuur wil je niet nog eens meemaken. Ik had eerder de prikafspraak al eens verzet. Toen wegens al te onstuimige weersomstandigheden. Vandaag leek er geen vuiltje aan de lucht. Maar ik was gewaarschuwd om dit niet voetstoots voor waar aan te nemen. Toch waagde ik het erop. Ik had op Google-maps de route verkend,
34 minuten. Er was geen indicatie voor de scoot als vervoersmiddel, dus nam ik voor de gelegenheid maar het teken van de fiets.

Na zo’n 40 minuten rustig doorkachelen doemde in relatief gunstige weersomstandigheden de
GGD-locatie op. Het bleek tot mijn verbazing bekend terrein. Niet vanwege de ooit zo roemruchte hoerenstandplaats of de locatie van de Praxis, maar vanwege de zgn. MAXX-flats, waar Karim ooit een woning huurde. Heden ten dage vind je er geen schroeven en hamers meer, noch rumoer van enig hoerenbezoek. Wat blijkt, de hoerenstandplaats hebben ze al in 2021 opgedoekt en de Praxis heeft dit jaar haar deuren moeten sluiten. Ik las dat voor de hoeren naarstig naar een nieuwe locatie wordt gezocht, maar het lijkt erop dat ze achter het net vissen. Voor hen geen nieuwe locatie. Protesten van omwonenden, je kent dat wel.

Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt. Is het nou de 4^e of de 5^e prik? De dag van de eerste coronaprik staat me nog helder voor de geest. Het was een koude donkere morgen in Januari 2021. De schrik onder de bevolking zat er goed in. Eindelijk zouden we van het levensbedreigende virus verlost zijn. Dachten we.
Via het vaccin zouden we volgens Jaap van Dissel van het RIVM groepsimmuniteit kunnen gaan opbouwen. Goedgelovig schaarden we ons achter de bebaarde wetenschapper. Wie weet nu nog wie Jaap van Dissel is? Zou de man nog in leven zijn?
Hij blijkt nog springlevend. Daar stond het, Prof. Dr. J.T. van Dissel, Hoogleraar Inwendige Geneeskunde, in het bijzonder de infectieziekten. Zo’n belangrijk man mag je niet in hetzelfde rijtje scharen als
Praxis-klussers en hoerenmadammen. Onkruid vergaat niet. Wat waren we opgelucht dat er een werkend vaccin beschikbaar was. Aan de oproep om je te laten vaccineren werd dan ook massaal gehoor gegeven.
De volgorde, eerst de ouderen en mensen met een onderliggend lijden, dan de fitten en vitalen, van oud naar jong.

In 2021 heerste er op de priklocatie een intense en serieuze sfeer. Er had zich buiten in de vrieskou een rij gevormd. Vanwege de zielig ogende rolstoel mocht ik midden in de rij plaatsnemen. Gelukkig bestaan er nog mensen die de voorrangregels aan hun laars lappen.

Hoe anders was de sfeer vandaag. Er heerste een rustige, nonchalante en opgeruimde sfeer. Geen spoortje intensiteit of ongerustheid te bekennen. In lange rijen zaten ouderen, en zij die behept zijn met een onderliggend lijden, rustig op hun beurt te wachten. Ik voelde me omringd door soortgenoten. Aan de verkeerde kant van de zestig, dan wel gebukt onder een onderliggend lijden of een combinatie van beide. Het viel me op dat er niet gesproken werd. Voor mij in de wachtrij een bejaarde kakmadam en voor haar een dove oude man, die niet meer zo goed begreep hoe de dingen allemaal werkten. Een vriendelijke vrijwilliger sprak hem rustig toe. Na het verplichte kwartiertje weer opgelucht huiswaarts gekeerd.
Nu een dag later gelukkig geen last van vervelende bijwerkingen, zoals toen na die eerste keer in 2021.

Dadelijk een welverdiende warme kibbeling met saus. Alles wijst op een zorgeloze dag.
Maar net als met het weer, het blijft natuurlijk oppassen geblazen.