F. Vol verwachting klopt ons Nederlandsche hart

Vanochtend vroeg de kou getrotseerd, terwijl de duisternis met tegenzin het nachtelijk uur de rug toe keerde. In mijn warme binnenzak drie stembiljetten, waarvan twee met volmacht. Ik hobbelde in de elektrische rolstoel naar het dichtstbijzijnde stemlokaal dat in de lagere school haar zitting had genomen, alwaar een vriendelijke man de deur voor me openhield. Na even wat drempel-gehots knots zoefde ik de gewijde ruimte in. Achter de tafel, drie serieus kijkende mannen. Om de sfeer te breken deed ik een poging om zo nonchalant mogelijk over te komen en net te doen alsof drie stemmen uitbrengen de gewoonste zaak van de wereld was. Na het checken van de geloofsbrieven mocht ik gewapend met drie enorme vellen papier en een rood potlood naar het stemhokje rollen dat door de verlaagde desk toegankelijk was gemaakt voor kleine mensen, kreupelen en invaliden. Het invullen was een koud kunstje, het ordentelijk opvouwen van die enorme stemvellen papier bleek godzijdank ook mee te vallen.

Kortom niets aan het handje.

Het viel me op dat iedereen zijn beste sociale beentje voorzette, net als op een begrafenis, maar dan zonder nazit met cake, gesorteerde broodjes, koppen soep en dampende koffie. 

Er bekroop me een onaangenaam gevoel mee te werken aan een poppenkast waar Wilders de rol van Jan Klaassen voor zich had weten op te eisen. De ruk naar rechts was aanstaande. Je kon het zien aan de vertwijfelende blik van Timmermans, die wel wilde, maar niet overtuigde. Je kon aan hem merken dat hij ook besefte dat het niet meer zoveel zou uitmaken wat hij er inhoudelijk allemaal van vond.
De strijd was gestreden.

Of we het nu leuk vinden, verstandig of niet, logisch of irrationeel, het wordt naar alle waarschijnlijkheid een kabinet over rechts, met Ome Wilders of Tante Yesilgöz aan het roer. Wat gaat er toch om in de hoofden van al die PVV-stemmers? Binnenlandse problemen, crises en schandalen te over, de wereld staat in brand en dan Nederlanders horen zeggen dat ze de Nederlandse Nederlanders weer op 1 willen zetten?!

Maar gelukkig is er ook ruimte voor kleiner leed. Ik was laatst in winkelcentrum de Gaard en zag daar een meisje van een jaar of twee met in haar handen een kleurig voorleesboek. Het boek was net zo groot als zij lang was en ze had dan ook moeite om het grote plaatjesboek in haar kleine knuistjes stevig te omarmen. Ze stond midden in een grote plas. En je raadt het al, ze liet het boek vallen, midden in de plas. Ik zag het gebeuren, maar kon niets uitrichten. Ze stond er beteuterd bij te kijken. De moeder suste haar met de geruststellende woorden: ‘Geef maar hier schatje, dan is het zo weer droog’. Als kind kun je niets anders dan vertrouwen. Mama heeft het immers gezegd, het boek zal snel weer droog zijn. Er is geen reden om als 2-jarige iemand die je zo vertrouwt in twijfel te trekken. Je beschouwt moeder als een oppermachtig wezen, iemand met superkracht. Je hoeft niet bang te zijn, ook al lijkt de wereld soms eng en stom. Door haar kracht en warmte wordt alles veilig en vertrouwd. Vanavond zal ze, zoals iedere avond gewoon weer een stukje gaan voorlezen. Het lampje zal wat langer aan moeten omdat mamma ook wel geschrokken zal zijn. Ze heeft beloofd om aan Sinterklaas te vragen of ze haar schoentje een keer door de week mag zetten. Mamma is lief en kijkt heel vriendelijk.
‘Zeker joh’, zei ze ‘voor zielige meisjes zoals jij maakt Sinterklaas graag een uitzondering.’ 

Zo zit de PVV-kronkel in elkaar. Vol vertrouwen opkijken naar de almachtige vaderfiguur en zeker weten dat hij als enige in staat zal zijn om de Nederlandsche pijn te verzachten, Nederland weer aan de Nederlanders terug te geven en al het onrecht ongedaan te maken dat de hardwerkende Vaderlander is aangedaan.

Het wordt wel eens tegengesproken, maar ook Sinterklaas is er niet voor alle kindjes in Nederland.
Stoute kinderen moeten wat hem betreft verbannen worden naar een ver Spaans buitenland, nadat ze met een rood striemende roede eerst nog even venijnig bewerkt zijn.

Vanavond, zit ik met kloppend hart vol verwachting gekluisterd voor de buis.
Wilders de baas in Nederland?! Dat bestaat toch niet!