F. Storm Leo

Storm PIA raast door het land. Bomen worden in hun bestaan bedreigd, net als degene die er onderdoor lopen. Ik las dat PIA haar eerste dodelijke slachtoffer heeft gemaakt. De 39-jarige vrouw zat op de fiets toen er een boom op haar viel. Dat gebeurde in het Gelderse dorp Wilp, vlakbij Deventer waar de vrouw vandaan kwam. Ze werkte bij een zorginstelling als begeleider van mensen met een verstandelijke beperking. Tijdens het ongeval was ze ook aan het werk: ze maakte een fietsritje met een cliënt die ook op de fiets zat. 

M. wilde eigenlijk ’s avonds de deur niet meer uit, maar Leo hield voet bij stuk: ‘Na het eten gaan we gezellig samen met de honden nog even de bossen in.’ M. had het niet zo op het duister. Dan kan er van alles gebeuren. Ook dingen die je niet verwacht. Zijn ogen gingen schichtig heen en weer. ‘Het is beter dat ik thuisblijf. Ga jij maar alleen met de honden.’ M. was heel standvastig. Hij had nare verhalen gehoord over storm PIA. Pia deed hem terugdenken aan zijn boze overbuurvrouw. Hij had door schade en schande ondervonden dat je haar naar beter geen strobreed in de weg kunt leggen. Nu de storm met dezelfde naam trotseren, was vragen om moeilijkheden. ‘Nee, ga jij maar alleen. Dat is beter’.

Met de honden aan zijn zijde voelde Leo zich nooit alleen en het duister kon hem verder niet deren.
De regen was hooguit irritant, maar geen reden om het te mijden. Leo liet op dit avondlijke uur zijn levendige fantasie de vrije loop. ‘Ze zouden eens een storm naar mij moeten noemen. Niet van dat laffe code geel of code oranje gepruttel, maar een echte storm, eentje met een windkracht 11 of hoger.
Ik zou het dan opnemen tegen dondergod Thor, die eigenwijze huilebalk.’ Ja, eenmaal op drift geraakt gingen de slierten van zijn verbeelding alle kanten op. Het was een gek gevoel om de Stormgod in zichzelf te voelen. Zijn harige krullen dienden een gratieverzoek in, maar moesten stevig op hun plek blijven zitten.
Het leek alsof er weerlichten door zijn ogen schitterden, energie die zich wild en heftig om machtige bomen heen wilde draperen. In zijn hand een klauwhamer, die hij in de gauwigheid van tafel had gegrist. Het was een impuls van hem geweest. Inge vroeg nog: ‘Wat ga je met die hamer doen? Laat dat ding toch thuis. Voor je het weet gebeuren er ongelukken.’ Ze wist hoe onhandig hij kon zijn. Een kastje repareren eindigde niet zelden in een drama met bebloede vingertoppen. Dan was hij heel zielig en moest ze hem weer met lekkere hapjes en een wit wijntje komen verwennen. Die hamer betekent alleen maar kommer en kwel. Maar hij zat al in zijn zak, de steel fier omhoog gericht. Indien nodig kon hij het wapen ter verdediging met een snelle beweging tevoorschijn toveren. Je weet maar nooit welke duivelse types je op je pad kan tegenkomen. Dan is het goed om je te kunnen verdedigen. Met zo’n hamer voel je je net even sterker.
En het past goed bij stormgod Leo, vond Leo, zo’n hamer. Het ontbrak hem aan een vurige strijdwagen waarmee hij door de nacht zou kunnen vliegen, links en rechts bomen neermaaiend, maar toch voelde het alsof alles op deze avond anders was.

Hij zou het niet met zekerheid kunnen zeggen of storm PIA de reden was voor zijn plots opkomende stormgodengevoel. De energie die hij tijdens de stormachtige avondwandeling door zich heen voelde stromen was een bekend gevoel geweest. Hond Femke keek hem met haar grote donkere ogen aan, maar rende toen weer onstuimig samen met haar vriendje Alex door een wolk opwaaiende bruine bladeren.

200 km daarvandaan lag ik op mijn bed en luisterde naar het kraken en piepen van het huis, geluiden die alleen bij nacht en ontij tevoorschijn kwamen. Met een schok zat ik plotseling rechtop in bed. Hoorde ik daar inbrekers de trap opkomen? Op het nachtkastje lag een klauwhamer, daar ooit neergelegd voor noodgevallen.  Zou ik in staat zijn hiermee iemand te verwonden? Ik vermoedde van niet.
Tel daarbij op dat ik me heel moeilijk kan bewegen. Zo’n aanvaller heeft dat natuurlijk gelijk in de gaten.
Ik suste mijn angstige voorgevoel in de wetenschap dat het naar alle waarschijnlijkheid helemaal geen inbreker was, maar dat het gewoon nukken waren van storm Leo, die samen met de honden Femke en Alex aan zijn komen waaien.
Je weet zoiets natuurlijk nooit zeker, maar vertrouwen is een groot goed.