Babbel en Snabbel

Mijn blik bleef steken op een foto van Palestijnen op weg naar huis of wat daar nog van over was.  Zal het bestand tussen Israël en de Palestijnen standhouden? Ik denk dat alle partijen in het conflict intussen overal rekening mee houden. Na regen komt zonneschijn en na een periode van zonneschijn zal er ongetwijfeld wel weer een tijd van regen komen. Bij elke in- of uittocht gloort aan de horizon de destructieve bommenregen en meteen daarop de onvermijdelijke in- of uittocht. Dan weer heen, dan weer terug. Om gek van te worden. Het scheelt dat er steeds minder is om achter te laten. Een eerdere stoet, van heel lang geleden, de Bijbelse uittocht uit Egypte, met het volk Israël in de hoofdrol.  Het had het karakter van ergens heel snel weg willen. Weg van die nare Farao. Weg van hier! Weg! Dat ze terug gingen naar het land van herkomst, beter bekend als ‘het Beloofde Land’ of ‘het Heilige Land’, dat was bijzaak. Anders hadden ze dat Bijbelboek (Exodus) wel ander...

Wat moet je iemand voor zijn verjaardag geven die alles al heeft wat hij wil. Vraag het Inge en je krijgt het antwoord. Ze vertelde me dat we drie dagen weggingen. Waarnaartoe, dat bleef geheim. Op dinsdag reden we naar Assen en stapten op de trein naar Den Haag. Het OV en ik moeten elkaar niet en dus knapte er tussen Amersfoort en Utrecht spontaan een bovenleiding. We moesten omrijden via Hilversum naar Utrecht Centraal. Daar zocht ik naar het perron vanwaar de trein naar Den Haag zou vertrekken, maar Inge gaf aan dat we gearriveerd waren. ‘Maar dit is Utrecht’, zei ik verbaasd. ‘Je hebt een helder ogenblik’, antwoordde Inge. Utrecht, de stad waar ik ben geboren en getogen, tot ik acht jaar geleden naar Oost-Groningen verhuisde. In die acht jaar ben ik nooit meer in Utrecht geweest en dus vond Inge het hoog tijd dat we weer eens wat herinneringen gingen ophalen. Wat een fantastisch idee. We brachten eerst de koffers naar ons hotel, het Intel hotel aan het Smakkelaarsveld. Die besto...

Ik keek wat uit het lood geslagen naar de tekst die me vanaf de traplift aanstaarde: ‘Max 125 kg’. Een snelle blik op de nogal uitbundige buik. Hoe lang nog? En wat te doen wanneer het streefgewicht in zicht komt? Scenario’s passeerden de revue variërend van ‘dan maar beneden slapen’ tot aan ‘spierbundels die me in een vloek en een zucht naar boven tillen’. Ik zag ooit wat ze met een wasmachine konden doen, dus met die zware botten van mij zal het ook wel loslopen. Wat zou vervelender zijn voor een aars: smetvrees of veegvrees? Voor een schoon en evenwichtig bestaan zit er niets anders op dan de onwillige aars tot de orde te roepen. Al te z eer begaan zijn met smet- of veegangst leidt alleen maar tot obstructie in de endeldarm. Een beetje aanmoediging is hier denk ik wel op zijn plaats. Een aars met een eigen wil! Kom op zeg! Dat bestaat toch niet! Dat leidt alleen maar tot verwarring en ongemak. Meerdere kapiteins op hetzelfde schip, dat geeft een hoop gezeik of in d...

Ik heb een hekel aan de trein. Daar zijn uiteraard meerdere redenen voor te bedenken.  Zo brengt de trein je van een punt waar je niet bent naar een punt waar je niet naar toe moet.  En dan steeds maar die vertragingen. Of neem de enorme drukte in de trein en dan natuurlijk ook nog die agressie. Ik herinner me een voorval in de spitstrein van Den Haag naar Utrecht. Ik had net de vorige trein gemist en kon dus plaatsnemen in een nagenoeg lege volgende trein. Dat zou natuurlijk wel veranderen, maar ik had tenminste een plaats op een tweepersoonsbank en aan het raam! De trein stroomde inderdaad vol en op een gegeven moment kwam er een man naast me zitten. Je moet tegenwoordig erg op je woorden letten, dus ik omschrijf hem als heel erg donker getint, bijna zwart zelfs. Hij was niet alleen, hij had twee halve liters bier en een joint bij zich. Hij legde zijn reisgezelschap op mijn tafeltje aan het raam. Hij zat even, verontschuldigde zich toen en liep weg met zijn joint. De ...

Ik had geen puf meer en besloot tot een ongecompliceerd avondje voor de buis. Geen gedoe met moeilijke boeken, vervelende telefoontjes of klussen die vol ongeduld om jouw aandacht vragen. Vadertje gaat vanavond lekker languit voor de buis. Laten we eens kijken wat de avond zoal te bieden heeft. Ik werd niet enthousiast van wat ik in het overzicht voorbij zag komen. Misschien dat het kandidaten van tv-spelletjes kan boeien, maar mij in elk geval niet. Dan maar van voren af aan wat zappen en wanneer het programma tegenvalt, gelijk door. Ik kan je zeggen, er viel die avond heel wat te zappen. ‘De helaasheid van een blauwe duim’, zou eigenlijk bovenaan dit stukje moeten staan. Het journaal en Nieuwsuur verdrongen zich om slachtoffers van oorlogsgeweld en natuurrampen. Alles in het nette. Vooral geen beelden die recht doen aan de ongemakkelijke waarheid. Misselijkmakende beelden werken stimulerend op de duim, die op dat moment nog niet van kleur verschoten was. Daarom d...

Is het jou ook wel eens opgevallen? Je hebt je goedgeluimd aan een boek gezet en na 3 pagina’s weet je het zeker; hier was je eerder ook al eens. De scenes komen je maar al te bekend voor. Het gebeurde mij laatst tijdens het lezen van een boek dat volgens recensenten echt niet ongelezen mocht blijven. Mijn ervaring met dat soort lijstjes in 2 woorden: ' bittere teleurstelling', soms aangevuld met begrippen als 'sneu geld' of met het stemmetje dat luistert naar de naam 'stomme oelewapper'.  Het tragische is dat ik blijkbaar niets opsteek van eerdere mistappen. Kennis uit het verleden zou toch erger moeten voorkomen, maar die verrekt het keer op keer om nuttig van dienst te zijn. Wat doet dat met het zelfvertrouwen? Een gerespecteerd mens wil toch vooral bekend staan om zijn opmars naar een volgroeid en evenwichtig leven en niet om zijn eigenzinnigheid of om een tegendraads karakter. Je wilt doen waar je energie van krijgt, meer niet. Of dit ook res...

De meest succesvolle uitvinding aller tijden leek de telefoon. De uitvinding van het wiel valt daarbij volkomen in het niet. Het kompas is ook uitgevonden, maar wie heeft dat in godsnaam nodig? De telefoon bracht ons in contact met elkaar. We konden op grote afstand met elkaar praten! Ik herinner me dat wij vroeger een telefoon kregen. Met een draaischijf en een hoorn. Apparaten die inmiddels niet meer bestaan, behalve dan nog door wat flarden herinneringen die zich in ons taalgebruik hebben genesteld. ‘Sorry, ik heb verkeerd gedraaid’. ‘Hij heeft de hoorn er op gegooid’. ‘U bent verkeerd verbonden’. We zeggen het zonder de oorsprong te beseffen. De ‘vaste’ telefoon bestaat nog bij bejaarde mensen, maar is bij anderen vervangen door het mobieltje. Ik herinner me ons oude telefoonnummer nog: 030-944362. Later kwam daar een ‘twee’ bij. Ik zal dat nummer nooit vergeten. Ik besluit het nog eens te draaien. Dat geeft toch een spannend gevoel, ik weet immers niet aan wie het nummer n...

Er kwam spontaan een vraag in mij naar boven. Hoe erg is het, dacht ik, wanneer je niet weet waar je het over hebt? Tja, en dan moet je daar iets mee. Geen idee wat, maar ik zette me ijverig achter het toetsenbord en begon te tikken. Van veel dingen veel weten, ja dat kan natuurlijk niet. Bij mij varieert het van ‘nooit van gehoord’, ‘wel eens van gehoord’ tot ‘tja, daar weet ik wel iets van’. Ik denk dat de vraag oppopte door een eerdere vraag wat ik me moest voorstellen bij een zogenaamde factchecker . Hun lot bestaat eruit dat ze iedereen in de waan moeten laten overal deskundig in te zijn en echt wel weten waarover ze het hebben en dus in staat zijn om met een blik op de waarheid de bokken van de schapen te scheiden.  Over ‘nooit van gehoord’ kunnen we kort zijn. Je weet er niets van en doet er dan ook verstandig aan om er het zwijgen toe te doen. Zou je denken. Maar dan heb je buiten de waard gerekend van de zelfingenomen laawaai-pappagaai die zich zo nu en dan o...

Sinds ik hand in hand door het leven loop met een progressieve ziekte heeft het begrip ‘nooit meer overgaan’ zich een nadrukkelijke plek in mijn denken, doen en laten weten te veroveren. Vroeger was je ook wel eens niet lekker, maar dan wist je: dit duurt een paar dagen tot een week en dan ben je weer helemaal het heertje. Het besef van het voorbijgaan aller dingen en dan met name van de dingen die kommer en kwel representeren, is essentieel voor een normale en gezonde blik op de wereld, de zogenaamde ‘ Weltanschauung ’ zoals Duitsers dat zo mooi kunnen zeggen. Natuurlijk gaat alles voorbij, maar sommige dingen duren wel heel erg lang, zeker wanneer je dit afzet tegen het bevattingsvermogen van het ongeduld. Sommige dingen die maar niet over lijken te gaan hebben het in zich om zowel mooi als afstotend te zijn. Dat lied ‘ The elephant song’ uit 1975 van zanger Kamal bijvoorbeeld. Ik ga dit niet uitleggen. Zoiets snap je of je snapt het niet. Een verdere expliciteri...

In 2023 heb ik samen met Fred het boek ‘2023’ geschreven. Een mooi project, maar ook een intensief project. Het jaar 2024 was daarop schrijfloos jaar. Lekker rustig, maar toch kriebelde het soms. Dan zag ik weer een thema voor een stukje, maar… tja, het schrijven hoefde niet meer. Het is toch wel leuk om van tijd tot tijd de gedachten aan het papier toe te vertrouwen en zo ontstond het plan van een weblog. En 4 januari 2025 was er dan de geboorte van het nieuwe blog. Ik belde Fred op om te vertellen dat ik een weblog had gemaakt. ‘Leuk’, antwoordde hij, ‘ik ben nu trouwens aan het heen en weer schrijven met iemand anders. We schrijven Haiku’s naar elkaar toe’. Baf! Geen linkse uithaal, maar een directe, vol op de neus. Ik had met Fred ‘2023’ geschreven. 2023! Het beste jaar van mijn leven had ik hem gegeven! En nu vertelde hij me luchtigjes dat hij heen en weer zat te schrijven met een wildvreemde man. Haiku’s nog wel. De haiku drukt een ogenblikervaring uit, soms gelinkt aan en ...

Met tussenpozen heeft het vandaag nagenoeg de hele dag geregend. Vanmorgen werd ik verrast door een dun laagje sneeuw in de tuin. Gelukkig geen twee meter zoals elders in de wereld. Maar voor nu het gestaag tikken van de regen tegen het zolderraam. Brengt me op het droeve lot van de aan de ziekte Parkinson lijdende Rob de Nijs. Voor hem geen getrompetter meer in het leger van de prins of in welk ander leger dan ook. Ook geen ‘malle Babbe’ meer of dat lied over vrede, 'Alles wat ademt'. Rob de Nijs is zo'n artiest waarvan ik te laat het talent zag. ‘Banger hart’, een kneiter van een hit.  Het banger hart sloeg mij om het hart toen ik onze Mark, de huidige NAVO-baas, zijn waarschuwing hoorde uitspreken. Zal ik het advies opvolgen en me gaan voorbereiden op een oorlog? Hoe dan? Door drie flessen water, een radio, een rolletje pepermunt en wat houdbaar voedsel in te slaan? Hoe lang zal ik het daarmee kunnen redden denk je? Een paar dagen? En wat dan? En wat te ...

Het jaar 2024 was een verloren jaar. Israël bleef Gaza bombarderen en Rusland deed hetzelfde in Oekraïne. Navalny werd door Poetin vergiftigd. Trump werd weer gekozen tot president van Amerika en wij zitten hier met het kabinet Schoof. Het was een troosteloos jaar. Voor we 2024 vergeten en overgaan tot de orde van 2025 moeten we alleen nog even de 'onzin' van 2024 benoemen, oftewel de zin die te pas en te onpas wordt gebruikt en verder betekenisloos is. In 2023 was dat 'Geniet er van'. Je moest overal van genieten. Stond je bij de kassa van een benzinepomp een verdroogde frikandel die te lang in het warmhoudkastje had gelegen af te rekenen: 'Geniet er van'. Kreeg je ergens van die slappe automatenkoffie: 'Geniet er van'.  De 'onzin' van 2024 is: 'Helemaal goed'. Alles is helemaal goed. U bestelt een broodje kroket? Helemaal goed! U had ook een broodje zalm kunnen bestellen: ook 'helemaal goed!' Alles is 'helemaal goed'.  U...