F. Achter de muziek aan

Is het jou ook wel eens opgevallen? Je hebt je goedgeluimd aan een boek gezet en na 3 pagina’s weet je het zeker; hier was je eerder ook al eens. De scenes komen je maar al te bekend voor. Het gebeurde mij laatst tijdens het lezen van een boek dat volgens recensenten echt niet ongelezen mocht blijven. Mijn ervaring met dat soort lijstjes in 2 woorden: ' bittere teleurstelling', soms aangevuld met begrippen als 'sneu geld' of met het stemmetje dat luistert naar de naam 'stomme oelewapper'. 

Het tragische is dat ik blijkbaar niets opsteek van eerdere mistappen. Kennis uit het verleden zou toch erger moeten voorkomen, maar die verrekt het keer op keer om nuttig van dienst te zijn. Wat doet dat met het zelfvertrouwen? Een gerespecteerd mens wil toch vooral bekend staan om zijn opmars naar een volgroeid en evenwichtig leven en niet om zijn eigenzinnigheid of om een tegendraads karakter. Je wilt doen waar je energie van krijgt, meer niet. Of dit ook ressorteert in een rijk en succesvol leven is voor de ware reiziger onbekend. Zo zal het gitaargepingel van de jonge Keith Richard of de eerste verfsmijterij van Karel Appel niet door eenieder zijn herkend als aankondiging van wat nog te gebeuren stond. Ondanks de twijfel gingen ze onverdroten door met wat ze het liefst deden, pingelen en verf smijten, het uiteindelijke doel uit zicht, het gevoel te falen in de bek spugend. Ik ga hier niet lopen te beweren dat iedere pingelaar of verfspuiter het in zich heeft om als gitaarheld of gerespecteerd schilder door het leven te gaan, maar het is natuurlijk het proberen waard. Het alternatief heeft een nogal een nare bijsmaak. Een potje handjeklap tussen de zuivere ziel en een donkere Duivel, wat hoogstens enkele punten oplevert, maar je nooit in de opperste stemming zal brengen.

Welke beslissing je ook neemt, het is altijd hetzelfde liedje. Het is een misvatting dat onzekerheid alleen maar jou kant op wil. Ik kan je verzekeren, it’s all over the place. Iedereen heeft ermee te maken. Je kunt je natuurlijk vastklampen aan het principe: ‘Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt’ en voortborduren op wat je eerder ook al deed. Je zou de aanpak kunnen kiezen te doen wat anderen je voordeden, hun antwoord tot de jouwe maken, met hun successtory als referentie. ‘Doe maar zoals ik het gedaan heb, dan zal het voor jou ook wel loslopen’. Of ze verpakken het in een hesje van afgrijzen: ‘Wat doe je nou, idioot!’

In mijn jonge jaren was ik behept met een geluksvisioen: ‘Achter de muziek aan lopen’. ‘Ja dat zal lekker worden, totaal onrealistisch, je maakt je er veel te gemakkelijk van af’, werd er door mijn vrienden geroepen. Ze begrepen niet dat het om een visioen ging, waarin niets voor onmogelijk gehouden kon worden.

Ik deed nog een poging: ‘Je hoeft alleen de acrobaten, de clowns en de pipowagens maar achterna te reizen en je verder nergens druk over te maken.’
‘Tja, Dat zouden wij ook wel willen, maar de maatschappij vraagt nu eenmaal om een meer volwassen houding, niet die van een aan moeders rokken hangend jengelend kind.’
‘Maar zo gemakkelijk is dat niet hoor! Bedenk maar eens wat je te wachten staat wanneer je alles in één klap uit handen geeft, alles achterlaat en geen hang meer hebt naar welke herhaling dan ook. Iedere dag een hele nieuwe start. Prachtig, onschuldig en totaal, geen enkele vanzelfsprekendheid. Ik ben benieuwd of het jullie zal lukken.’

Je perst er nog een allerlaatste lachje uit, zwaait vrolijk naar de afgeschminkte clowns, roept uitbundig ‘Hoipipeloi!’ en ziet de acrobaten die net aan de koffie zijn. Je kijkt op naar de zon, snuift de geur op van de omgewoelde aarde en voelt onder je blote voeten het kriebelen van het jonge gras. De dompteur die net als Adam reikt naar de hand van God, hem wel ziet maar nog lang niet van zins is om hem vast te pakken om naar binnen te gaan. Nog te druk met het verwezenlijken van zijn droom de boel weer eens lekker op stelten te zetten.

.