F. Banger hart

Met tussenpozen heeft het vandaag nagenoeg de hele dag geregend. Vanmorgen werd ik verrast door een dun laagje sneeuw in de tuin. Gelukkig geen twee meter zoals elders in de wereld. Maar voor nu het gestaag tikken van de regen tegen het zolderraam. Brengt me op het droeve lot van de aan de ziekte Parkinson lijdende Rob de Nijs. Voor hem geen getrompetter meer in het leger van de prins of in welk ander leger dan ook. Ook geen ‘malle Babbe’ meer of dat lied over vrede, 'Alles wat ademt'. Rob de Nijs is zo'n artiest waarvan ik te laat het talent zag. ‘Banger hart’, een kneiter van een hit. 

Het banger hart sloeg mij om het hart toen ik onze Mark, de huidige NAVO-baas, zijn waarschuwing hoorde uitspreken. Zal ik het advies opvolgen en me gaan voorbereiden op een oorlog? Hoe dan? Door drie flessen water, een radio, een rolletje pepermunt en wat houdbaar voedsel in te slaan? Hoe lang zal ik het daarmee kunnen redden denk je? Een paar dagen? En wat dan?

En wat te doen met buren die de aanwijzing van de immer strijdlustige Rutte in de wind hadden geslagen? Daar zit je dan met al je goede bedoelingen. Ook nog zorg moeten dragen voor een stelletje eigenwijze buren. Delen? Ik dacht het niet. Eigenwijze heikneuters moeten het maar eens voelen!

Het doet me terugdenken aan de flyer die vroeger bij ons thuis op het toilet hing. Dat moet ik even uitleggen. Als kind woonde ik in Hoogvliet onder de rook van Rotterdam vlakbij de Shell raffinaderijen. De brave Rotterdamse burgers werden via die flyer geïnformeerd over wat ze te doen stond in het geval er zich een calamiteit zou voordoen, bijvoorbeeld in de vorm van ontploffende olieopslagtanks. Een mega ramp zou dat zijn. De ene ontplofte tank na de andere. Ik weet nog dat 'onder de tafel kruipen' een van de levensreddende opties was die ze in de aanbieding hadden. Nou dan weet je het wel!

Ik zie mezelf daar al zitten onder die tafel, hoop kabaal, ramen en deuren gesloten houden zoals er door politie auto's via luidspeakers eerder die avond over ons was uitgestort . Overal sterft het van de gevaarlijke gassen, huizen staan op instorten, gaslekken, ontploffingen overal, een groot vuur ontstak in vreugde net op de plek waar je wou gaan slapen. Dikke rookpluimen zover het oog reiken kan. Overal hoor je angstige mensen roepen, dikke paniek. Gelukkig was je zo verstandig geweest om die flyer van A tot Z tot je te nemen. Het staat me niet meer helder voor de geest of ik dat nou deed voor of na het kakken. Misschien wel tijdens, wanneer de aandrang zich aandiende, maar de drol nog geen zin had om zich na al dat drukken van buiten te laten zien. Misschien vond hij het binnen wel veiliger, met de kringspier op een kiertje. Of misschien was hij bang hoe er gereageerd zou worden op zijn coming out. Je hebt er werkelijk geen benul van.

Je moeten voorbereiden op een ramp? Spullen inslaan? Een vluchtroute verzinnen? Een schuilkelder opzoeken of toch gewoon maar rustig blijven zitten waar je zit?

Trump gaat binnenkort weer aan de touwtjes trekken op het wereldtoneel. Misschien dat híj een onverwachte wit vredeskonijn uit de hoge hoed kan toveren. Wie zal het zeggen. Het valt met geen zekerheid te zeggen. Je moet niet klakkeloos voor waar aannemen wat ze allemaal voor lijf behoudende tips via hun MAGA pamfletten de wereld in slingeren. ‘Onder de tafel kruipen’ zal er vast niet in staan. Dat is toch winst. Maar wat er ook verkondigd wordt, het zal vast veel geschreeuw en weinig wol zijn. Wat dat betreft lijkt het wel een trend waar ons kabinet kalmpjes op mee laveert.

Het is intussen gestopt met regenen. Ik kan gelukkig weer onder de tafel vandaan komen. Zo'n ramp was die stortbui toch ook weer niet. En nu maar hopen dat niemand je gezien heeft.

Voor nu, een lekker bakkie thee in een heerlijk verwarmde woonkamer. Buiten, nog geen enkel alarmerend geluid. Vanavond gewoon weer veilig met een banger hart onder de klamme lappen kruipen. En morgen zien we wel weer verder. Eerst maar gezond weer op.