F. Een heerlijk avondje voor de buis

Ik had geen puf meer en besloot tot een ongecompliceerd avondje voor de buis. Geen gedoe met moeilijke boeken, vervelende telefoontjes of klussen die vol ongeduld om jouw aandacht vragen. Vadertje gaat vanavond lekker languit voor de buis.

Laten we eens kijken wat de avond zoal te bieden heeft. Ik werd niet enthousiast van wat ik in het overzicht voorbij zag komen. Misschien dat het kandidaten van tv-spelletjes kan boeien, maar mij in elk geval niet.

Dan maar van voren af aan wat zappen en wanneer het programma tegenvalt, gelijk door. Ik kan je zeggen, er viel die avond heel wat te zappen. ‘De helaasheid van een blauwe duim’, zou eigenlijk bovenaan dit stukje moeten staan.

Het journaal en Nieuwsuur verdrongen zich om slachtoffers van oorlogsgeweld en natuurrampen. Alles in het nette. Vooral geen beelden die recht doen aan de ongemakkelijke waarheid.

Misselijkmakende beelden werken stimulerend op de duim, die op dat moment nog niet van kleur verschoten was. Daarom die korte impressies van het nieuws. De waarheid en daarmee ook het nieuws over die waarheid zal en moet geweld worden aangedaan.

Ik kon het niet meer tegenhouden. De duim was me al voor. Eens kijken wat we hier hebben, een heuse speelfilm van eigen bodem. Een avondje Nederlands drama vereist extra doses vitamine B, C, D, K en nog wat van die spulletjes van onder de toonbank. Dan is het nog te doen. Voor een goede nachtrust is het aan te raden om de overdreven dialogen te mijden en de onnatuurlijk uit hun verschrikte ogen starende rechercheurs te negeren. Wat een slappe hap is dat zeg!  ‘Halt, staan blijven!’, zelfs de boeven moesten erom lachen. Ik niet. Ik laat de jeukende duim maar weer eens zijn vuile werk opknappen. Dit keer mét consent. Ja, jongens en meisjes, je moet die doerak geen seconde uit het oog verliezen! Wanneer je even niet oplet…. 

‘Maar zo zijn we niet getrouwd!’; de ringvinger had zich lang in weten te houden maar kon zich uiteindelijk toch niet onbetuigd laten.

Zap! Weer die verrekte duim. Kijk eens aan, een speelfilm, een echte, iets uit het buitenland. Of het nu ging om een ondervraging of om een marteling, dat werd maar niet duidelijk. Laten we het erop houden dat het geweld was om het geweld. Dat behoeft verder geen uitleg. Het is business as usual, zoals je dat wel vaker tegenkomt.

Het was vanaf de eerste seconde duidelijk voor zowel de ondervrager als ook voor de ondervraagde dat er geen enkele druppel geheime informatie naar de oppervlakte zou komen. Dan kun je als brute ondervrager kiezen uit de volgende opties: ‘de man laten gaan’ of er nog ‘een beetje plezier aan beleven'. Handjes boven de tafel en beng! twee enorme messen door die poten. Dan nog wat lopen zieken om niet veel later de langverwachte kogel tevoorschijn te toveren, dwars door het hart. Dat zul je ze toch moeten nageven, het ziet er allemaal fantastisch en geloofwaardig uit. Petje af.

Even een tussenstand. Wat hebben we tot nu toe allemaal gezien? Een nogal sloom ‘Halt, staan blijven!’ en een ondervraging slash marteling slash standrechtelijke executie. De duim keek me vragend aan. Hij wist het ook niet meer. Hij had er genoeg van en wachtte op een duidelijk besluit. Voor ‘slapen gaan’ was het nog te vroeg.

De uitkomst: de TV uit en een heerlijk kopje verse thee. Thee is zo’n drankje waarvan het bekend is dat het niet te zuipen is, maar het vult zo lekker de leegte van een verloren avond. Hup, water in de koker, het zakje erin en alweer vijf minuten naar de vergetelheid. Voor drinken is het nog te vroeg. Veel te heet. Er zijn mensen die er ter verkoeling koud water overheen schenken, maar dat soort kan ik missen als kiespijn. Die kan ik onmogelijk tot mijn vrienden rekenen. Het zijn geen vijanden, dat ook weer niet, maar ik moet ze niet. Voor je het weet halen ze je over om in hun aanstellerige joert-tent Vega-burgers te komen knagen, want zo zijn ze! Bah, het idee alleen al! 

Ik zette de duim maar weer eens aan het werk. In stilte thee drinken, dat gaat me toch net iets te ver.

Daar zul je het hebben, de achtervolgingsscène! Twee auto's die als een dolle achter elkaar aan jagen. En dat duurt en dat duurt maar. Eigenlijk had ik nú die verrekte thee moeten zetten. Daar was op dat moment voldoende tijd voor. En ja hoor daar is hij weer, de betonnen paal. Klabang! Er werden krachten uitgewisseld die voor een normale wagen maar moeilijk te verstouwen zijn, een enorme ravage tot gevolg. Verfrommeld blik met daarin flarden van wat ooit boeven waren geweest. Tenminste ik denk dat ik dat zag, maar ik kan me vergissen. Het was ook zo’n enorme bende.

Zo gaat het avond aan avond. De categorie amusement is het allang ontstegen. Ik vraag me serieus af wat zo’n heerlijk avondje voor de buis voor schade berokkent en dan heb ik het niet over zoiets stoms als mijn humeur maar natuurlijk over die blauw aangelopen duim.