F. Aars met smetvrees

Ik keek wat uit het lood geslagen naar de tekst die me vanaf de traplift aanstaarde: ‘Max 125 kg’. Een snelle blik op de nogal uitbundige buik. Hoe lang nog? En wat te doen wanneer het streefgewicht in zicht komt? Scenario’s passeerden de revue variërend van ‘dan maar beneden slapen’ tot aan ‘spierbundels die me in een vloek en een zucht naar boven tillen’. Ik zag ooit wat ze met een wasmachine konden doen, dus met die zware botten van mij zal het ook wel loslopen.

Wat zou vervelender zijn voor een aars: smetvrees of veegvrees? Voor een schoon en evenwichtig bestaan zit er niets anders op dan de onwillige aars tot de orde te roepen. Al te zeer begaan zijn met smet- of veegangst leidt alleen maar tot obstructie in de endeldarm. Een beetje aanmoediging is hier denk ik wel op zijn plaats.
Een aars met een eigen wil! Kom op zeg! Dat bestaat toch niet! Dat leidt alleen maar tot verwarring en ongemak. Meerdere kapiteins op hetzelfde schip, dat geeft een hoop gezeik of in dit specifiek geval, een hoop onaangename druk in de onderbuik.

Ik las in de krant over het voorstel om pensioengerechtigden om hun mening te vragen (kiesdrempel 30%) over de vraag of ze meegaan met het nieuwe pensioenstelsel of toch liever alles bij het oude willen laten. Moet je je dat toch eens voorstellen! Wat een complexe chaos! De ene pensioenclub gaat over en de andere niet. De ene verdeelt de opgebouwde pensioenpot over de aangesloten leden en de andere belooft trouw aan het aloude solidariteitsprincipe: ‘allen voor één’. 

Over dat ‘overgaan’ naar het nieuwe pensioenstelsel moet niet lichtzinnig gedacht worden. Het is een complexe en daarmee risicovolle speciale operatie. Het kan worden ingestoken als big bang voor alle pensioengerechtigden van alle pensioenclubs of per individuele pensioenclub, als een traject voor aangesloten leden (dus ook voor die leden die zich vanaf de stemming tot de minderheid mogen rekenen en die zich in tegenstelling tot de meerderheid niet rijk rekenen, of andersom) of alleen maar voor nieuw ingetreden kakelverse pensionado’s, waarbij de eerdere ouderen blijven steken in het bestaande systeem. Kan jij het nog overzien? Ik niet.

De trein rijdt over het spoor met aan weerszijden een eindstation: ‘Spoken uit het verleden’ aan de ene en aan de andere kant ‘de gedroomde toekomst’, met het eeuwige NU als de glimmende rails waarover de trein voortraast. Weifelaars staan op het perron rustig van een patatje met mayo te genieten, terwijl de meer daadkrachtigen alvast een stukje meehollen om op het juiste moment op de wagen te springen.

Als ik één ding heb geleerd dan is het wel: ‘hoe groter de complexiteit, des te groter de catastrofe’. Alle aandacht zou wat mij betreft dan ook moeten uitgaan naar het verlagen van complexiteit. En wat te denken van alle rechtszaken aangespannen door leden van de onderdrukte minderheid?! Ik lees dat ze de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel beschouwen als een aanval op het recht op eigendom. Arm, arm rechtssysteem. Ik geef het ze te doen. Gelukkig valt het met de aantallen wel mee. NOT! De endeldarm van het rechtssysteem zal er zeker door verstopt raken.

Hoe staat het met mijn doorgaans weifelend gemoed? Wat vind ik er eigenlijk zelf van? Behoor ik tot de patatgenieters (met of zonder een klodder mayo) of reken ik me tot de meehollers? Van nature ben ik nogal angstvallig van aard en hang daarom vaker dan me lief is in de gordijnen van het vertrouwde, zonder me ergens in te verdiepen of iemand om een deskundig oordeel te vragen. Dat lijkt me gezien alle hoempapa die er om dat pensioengedoe heen hangt niet de beste aanpak. Maar ja, om je vrije zaterdag hier nou voor op te offeren? Het bange voorgevoel bekruipt me door zowel de kat als de hond gebeten te worden. Ik moet er nog maar eens rustig een nachtje over slapen. Past ook beter bij mijn aard. 

Maar wat te doen met die door vrees verkrampte angstaars?