L. Haiku

In 2023 heb ik samen met Fred het boek ‘2023’ geschreven. Een mooi project, maar ook een intensief project. Het jaar 2024 was daarop schrijfloos jaar. Lekker rustig, maar toch kriebelde het soms. Dan zag ik weer een thema voor een stukje, maar… tja, het schrijven hoefde niet meer.
Het is toch wel leuk om van tijd tot tijd de gedachten aan het papier toe te vertrouwen en zo ontstond het plan van een weblog. En 4 januari 2025 was er dan de geboorte van het nieuwe blog.

Ik belde Fred op om te vertellen dat ik een weblog had gemaakt.
‘Leuk’, antwoordde hij, ‘ik ben nu trouwens aan het heen en weer schrijven met iemand anders. We schrijven Haiku’s naar elkaar toe’.

Baf! Geen linkse uithaal, maar een directe, vol op de neus. Ik had met Fred ‘2023’ geschreven. 2023! Het beste jaar van mijn leven had ik hem gegeven! En nu vertelde hij me luchtigjes dat hij heen en weer zat te schrijven met een wildvreemde man. Haiku’s nog wel.
De haiku drukt een ogenblikervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie. En dat deelde Fred dus met een ander. Niet met mij, maar met een ander.
Ik veinsde dat ik het allemaal geweldig vond. We spraken nog wat. Ik weet niet eens meer waarover dat ging. Mijn gedachten waren elders. Zo gaat dat als de ander je vertelt dat hij het met een ander doet.

Ik legde de telefoon neer en staarde voor me uit.
‘Wat is er?’, vroeg Inge.
‘Fred schrijft met iemand anders’, antwoordde ik.
‘Dat moet toch kunnen’, zei Inge.
‘Je begrijpt het niet’, antwoordde ik, ‘maar je bent ook een vrouw en voor jullie is het heel anders. Jullie schrijven met iedereen. Het maakt jullie allemaal niet uit, zolang je maar kunt schrijven. Met de buurman, met de glazenwasser of met een toevallige passant. Maar voor ons ligt dat anders. Voor ons is schrijven het uiten van een diep gevoel. Het delen van een beleving. Het overbrengen van een passie en een hartstocht. Dat doe je niet met de eerste de beste.
Inge haalde haar schouders op. ‘Laat je zo de honden nog even uit?’, vroeg ze.

Die nacht sliep ik onrustig. Er was iets geknapt.
De volgende ochtend sloeg ik het ontbijt over. Geen trek. Ik keek op mijn telefoon en zag dat er een whatsappje was. Het was van Fred: ‘you’ve got mail!’ stond er. Ik rende naar mijn computer en zag een email van Fred. ‘Ik kon het niet laten’, schreef hij. Met een prachtig stukje als bijlage.

Yes, Fred is terug.
Je hebt ook helemaal geen ander nodig, Fred. Ik stuur je elke dag drie Haiku’s.

GAZA
De hele wereld
kijkt naar een genocide
en sluit de ogen

VERKIEZINGEN
Een algoritme
verandert democratie
in autocratie

GELUK
In een speldenknop
zit groot geluk verborgen
als je het wilt zien