L. Pannenkoek

Ik heb een hekel aan de trein. Daar zijn uiteraard meerdere redenen voor te bedenken. Zo brengt de trein je van een punt waar je niet bent naar een punt waar je niet naar toe moet. En dan steeds maar die vertragingen. Of neem de enorme drukte in de trein en dan natuurlijk ook nog die agressie.

Ik herinner me een voorval in de spitstrein van Den Haag naar Utrecht. Ik had net de vorige trein gemist en kon dus plaatsnemen in een nagenoeg lege volgende trein. Dat zou natuurlijk wel veranderen, maar ik had tenminste een plaats op een tweepersoonsbank en aan het raam! De trein stroomde inderdaad vol en op een gegeven moment kwam er een man naast me zitten. Je moet tegenwoordig erg op je woorden letten, dus ik omschrijf hem als heel erg donker getint, bijna zwart zelfs. Hij was niet alleen, hij had twee halve liters bier en een joint bij zich. Hij legde zijn reisgezelschap op mijn tafeltje aan het raam. Hij zat even, verontschuldigde zich toen en liep weg met zijn joint. De blikken bier bleven op mijn tafeltje staan. 

De trein stroomde voller en voller en mensen meldden zich voor de zitplaats naast me. Ik wimpelde ze af met de mededeling dat de plek al bezet was. In eerste instantie hielp dat, alleen kwam de erg donker getinte man niet terug. Ik zag hoe mensen in het volle halletje kwaad kijkend naar de plek naast me wezen en met elkaar overlegden. Vervolgens ging de deur van het halletje open en een kordate boze vrouw trad de coupé binnen en ging zonder iets te zeggen naast me zitten. ‘Deze plek is al bezet’, zei ik. ‘Dat zien we dan wel’, zei ze bits. Ze nestelde zich nog steviger op de plek naast me. 

Even voor Zoetermeer kwam de erg donker getinte man terug. ‘Ik heb gezegd dat de plek bezet was’, zei ik een beetje zegevierend. De erg donker getinte man maakte een gebaar dat het wel goed was. Hij pakte zijn twee blikken bier en liep weg. Helaas niet naar de hal met de boze mensen, maar de andere kant op. 

In Gouda stapte de kordate boze vrouw met nog wat mensen uit en vervolgens liepen de boze mensen uit het halletje de coupé in. Zij hadden niets meegekregen van de terugkeer van de erg donker getinte man en de kordate boze vrouw was ook verdwenen. In hun ogen was ik nog steeds die asociale stoelenpikker en als blikken konden doden, dan was ik morsdood geweest. Ik wist dat ik me er niet uit kon redden, dus ik onderging het deemoedig.

Ik nam me voor om nooit meer de trein te nemen en dat is me tientallen jaren gelukt. 

Maar met de jaren kwamen er toch lichte lichamelijke kwaaltjes. Eentje daarvan is nachtblindheid en dat maakt dat

’s avonds rijden, zeker bij lichte regen, geen pretje meer is, temeer niet omdat auto’s tegenwoordig nogal eens zijn uitgerust met van die helwitte verstralers. Omdat de stad Groningen fantastische restaurantjes heeft, moet ik daarom tegenwoordig toch weer terugvallen op de trein. Gelukkig zijn die in Groningen nog niet overvol en bovendien reis ik ’s avonds buiten de spits.

En zo stapte ik, na een heerlijk Mexicaans etentje, in de trein van Groningen naar Zuidbroek. Terwijl ik instapte deed ook een man van een jaar of 25 een stap naar voren. Hij keek mij laatdunkend aan en zei: ‘wil jij ook naar binnen?’
‘Ja’, zei ik, en ik stapte het halletje van de trein in. De man liep ook naar voren en zo liepen we schouder aan schouder tegen elkaar aan het halletje in.
‘Wil je soms dat ik je handje vasthoud’, sprak de man minachtend. Het was duidelijk dat hij de verantwoordelijkheid voor de voor hem ellendige situatie volledig bij mij neerlegde en dat hij zijn eigen aandeel in het gebeuren niet zag. Tenslotte bevond ik me misschien in zijn persoonlijke ruimte, maar aan de andere kant was hij ook weer intimiderend aanwezig in mijn kleine territorium.
Ik nam afstand en liep het gangpad van de coupé in.
‘Idioot’, riep de man mij na. Nu werd het toch wel een beetje opmerkelijk. Dan loop je zijn persoonlijke ruimte uit en is het weer niet goed. Het was duidelijk een mens met een hechtingsproblematiek. ‘Pannenkoek’, riep hij er vervolgens nog eens overheen.

Pannenkoek. Dat woord ken ik. We gaan terug naar 2009. Marco van Basten was een weergaloze voetballer en na zijn voetbalcarrière probeerde hij een loopbaan op te bouwen als trainer. Hij werd de coach van Ajax. Deze club zat toen al vijf jaar zonder landstitel en Marco van Basten moest voor het succes zorgen waar de fans naar snakten. Maar het werd een onfortuinlijk seizoen en Ajax werd voorbijgestreefd door toenmalige middenmoters als AZ en FC Twente.
Op 31 januari 2009 speelde Ajax thuis tegen Heerenveen en leed een pijnlijke nederlaag waardoor het kampioenschap wel kon worden vergeten.
Toen Marco van Basten de catacomben van het stadion in wilde lopen, stond een supporter hem op te wachten. De ontevreden supporter riep naar hem: ‘Hé Marco, bedankt hè. Pannenkoek!’ Marco van Basten onderging het deemoedig. 

Ik word vergeleken met Marco van Basten, dacht ik tevreden. Dat was dan toch wel weer aardig van die man.

Klik hier voor de 'pannenkoek'