Babbel en Snabbel

Ik las in het donker de vroege rode cijfers op mijn digitale wekker. Het was nog geen tijd om op te staan, dus ik gaf me over aan mijn favoriete bezigheid, het loom wakker worden.   Omdat ik daar genoeg tijd voor had, repeteerde ik voor mijn geestesoog de dag die aanstonds stond te gebeuren. Eerst ontbijten met een heerlijk kopje koffie. Op de tafel voor me ligt uitgespreid de vertrouwde ochtendkrant. Berichten over oorlog, honger en geweld lees ik al lang niet meer. Ik stort me op de columnisten in de hoop door hun ironie en humor een zetje in de rug te krijgen waardoor ik met een goed gevoel aan de dag kan beginnen. Vorige week ontmoette ik achter het huis een man die met gesnoeide takken in de weer was. Het was een man op leeftijd. Ik vroeg hem of hij het de komende tijd druk had. De boom in mijn voortuin moet ook gesnoeid worden. De boom heeft de gewoonte om zich met zijn luchtwortels groter en dikker voor te doen dan waar hij recht op heeft. Ik vroeg de man o...

De man had haast omdat het de verjaardag van de tweeling was. Misschien reed hij daarom iets te hard. De zon stond laag en het was in een flauwe bocht dat de man van de weg raakte. De auto kwam tot stilstand tegen een boom. Toen gebeurde er iets vreemds. De man merkte dat hij zijn lichaam verliet via zijn kruin. Hij hing boven de auto en zag zichzelf over het stuur liggen. Op hetzelfde moment zag de man wezens naar hem toe komen. Ze wilden hem iets duidelijk maken. Ze wenkten en riepen naar hem, maar hij kon het niet horen. De man was bang. Hij wendde zich af en vluchtte weg. Zoekend naar een schuilplaats zag hij een zwangere vrouw lopen. De man nestelde zich in het nog zielloze kindje dat zij met zich droeg. De baarmoeder bood de man warmte en bescherming. De man voelde zijn nieuwe lichaam ontwikkelen. De man voelde ook wanneer zijn moeder verdriet had. Hij was met haar misselijk wanneer ze iets verkeerds had gegeten. Hij genoot met haar wanneer ze zong. Er ontstond een band tu...

Ik was weer eens in het Wilhelminapark. Het is een klein, maar aangenaam park. Ik kom er langs op weg naar Rhijnauwen. Normaliter geniet ik van de bomen in het park, van de rust die daar heerst en van de zich onbespied wanende medemens. Het Wilhelminapark, ook wel bekend van de uitdrukking: ‘Ik woon aan het Wilhelminapark’. De woningen rond het park zijn voor de meeste mensen echter onbetaalbaar. Toch ken ik er een paar die die zin zonder blikken of blozen mogen uitspreken. Ik denk wel eens: ‘Ik ben toch ook een hardwerkende Nederlander! Waarom woon ík daar niet!’ Voor de een is wonen aan of bij het Wilhelminapark heel vanzelfsprekend, terwijl de ander er alleen maar van kan dromen. Dat vind ik niet alleen oneerlijk, maar het is ook heel erg raar! Vandaag werd mijn aandacht getrokken door een vreemd tafereel. Ik stond stil bij het vijvertje midden in het park en zag een vrouw een knobbelzwaan aaien. Voor mij zijn knobbelzwanen gevaarlijke dieren die met hun vleugel...

Ik sta voor mijn kledingkast met een nieuwe trui in mijn handen. Ik wil hem bij de rest van mijn kleding leggen, maar het kritische kantelpunt is bereikt. De kast is overvol en ik besef dat er iets onherstelbaars gebeurt als ik de trui in de kast leg. Misschien zakt de kast door de vloer of explodeert hij zelfs wel, wie zal het zeggen. Ik kan niets wegdoen en kleding dus ook niet. In mijn kledingkast hangt of ligt derhalve decennia van mijn leven. De tijdslijn is na te gaan aan de hand van de maten: M, L, XL, XXL, 3XL, 4XL.  Ik heb zelfs mijn PSU nog. De Persoonlijke StandaardUitrusting van de militaire dienst. We noemden het toen ‘kloffie’, zou iemand dat woord nog kennen? Mijn kloffie ligt weliswaar niet meer in de kledingkast, maar in een hoek op zolder. Inge heeft al enkele pogingen gedaan om het weg te gooien. Ik heb dat in eerste instantie tegengehouden onder het mom dat ik als reservist nog kon worden opgeroepen, hetgeen hoongelach deed genereren. Later zei ik dat ik mijn ou...

Ik hoorde twee eksters zaken des levens met elkaar bespreken. -      (E1) Ik weet heus wel dat ik me er niets van moet aantrekken. -      (E2) Wat zeur je dan? -      (E1) Dat is toch niet leuk van die vette duif! Mij een arrogante zwart-witte opschepper noemen! Wie denkt hij wel dat hij is?! Zazoe uit de Lion King? -       (E2) Ach, laat die bolle Jos toch in zijn vet gaarkoken. -       (E1) Duif in ’t pannetje lijkt me niet verkeerd. -       (E2) Houd je toch maar aan de afspraak. Vergeet die duif. Zet hem uit je kop. -       (E1) Al dat commentaar van hem, ik krijg er een sik van! Dat snap je toch ook wel! -       (E2) Ik heb een tip voor je. Waarom doe je niet waar je goed in bent. Je kunt als geen ander de buurt terroriseren. Ga dat doen! Vergeet niet dat de buurt van ons is!...

In een week waarin mijn leven weinig te melden had, niet meer of minder dan gewoonlijk, stak er een frisse wind op boven de altoos woeste wateren. Dit keer veroorzaakt door een door de tijd voortgestuwde lokroep met de goedmoedige naam ‘ongefundeerd vertrouwen’.  Ik ken het ‘ongefundeerd vertrouwen’ uit vroegere tijden. Vol kopzorgen ging ik bij mijn oude moeder op bezoek. Ik zat tot aan mijn kruin vol met verhalen over uit de bocht gierende projecten, achterlijke managers en kortzichtige tegenwerking. Ze keek me vriendelijk aan en sprak de roemruchte woorden: ‘komt wel goed, joh’.    Het gekke was dat het ongefundeerde gedachtengoed een goede uitwerking op me had. Het wist me op miraculeuze wijze uit de maalstroom van angstige voorgevoelens te halen. Toch had ik ook weleens het idee dat ze de positief geladen bezwering vooral van stal haalde wanneer ze het gesprek wilde beëindigen. Ik kende haar als iemand die geen zin had in moeilijk gedoe of in raad...

Ik kwam erachter dat er in mijn leven drie categorieën dieren zijn:      1) Dieren waar ik naar kijk      2) Dieren die ik eet      3) Dieren die mij eten   In Nederland is de volgende regel van toepassing: ‘Gedraag je gewoon en dan komt het in principe goed.’ De regel is naar ik aanneem bedoeld voor mens en dier. Je moet ergens van uit kunnen gaan. Anders wordt het een zooitje. Maar of ‘je gewoon gedragen’ ook het gewenste wolvengedrag oplevert is twijfelachtig. Misschien is het ‘op mensen jagen’ voor de wolf een heel gewone bezigheid.   Ik snuif de Nederlandse lucht op en begeef me over het algemeen in een omgeving waar de mens het voor het zeggen heeft, de bebouwde kom en omstreken. De kans om daar een wolf tegen het lijf te lopen lijkt me verwaarloosbaar.   Maar is dat ook echt zo?   Met mijn scootmobiel maak ik lange tochten door uitgestrekte landerijen en bosrijke gebieden in de pr...

Even Janet bellen om te vragen of zij morgen tijd heeft om met mij een lamp uit te zoeken. Ik heb bij Ikea twee leuke lampen gezien, maar ik kan natuurlijk weer geen keuze maken. Zij heeft een goede smaak, dus ze kan mooi de doorslag geven. Vervelend dat ik haar mobiele nummer niet heb. Maar ze werkt bij de krant X, dus dat komt wel goed. Ik bel haar even op haar werk. tuut Goedemorgen, welkom bij X. Om u goed van dienst te kunnen zijn, willen wij u vragen om een keuze te maken uit het volgende menu: Kies 1 voor abonnementen; Kies 2 voor betalingen; Kies 3 voor advertenties; Kies 4 voor redactie; Kies 5 voor internet. Oef, waar werkte ze ook al weer. Ze deed iets in de administratie. Maar ja, dat kan bij elke keuzemogelijkheid wel het geval zijn. Even denken, wat vertelde ze me laatst. O ja, dat was…… ‘We hebben geen geldige keuze van u mogen ontvangen. De verbinding wordt nu verbroken.’ tuut tuut tuut Nog maar een keer proberen, dan. tuut Goedemorgen, welkom bij X....

Vanochtend bestudeerde ik nieuwsfoto’s in de Volkskrant en was benieuwd om onopvallende zaken op het spoor te komen die ondanks hun onopvallendheid toch van belang zijn. Ik was in een serieuze bui en vond dat het onderzoek niet naamloos mocht blijven, dus ik bedacht er de volgende titel bij: ‘Belang van het onbelangrijke’. Misschien wat hoogdravend, maar het kan nooit kwaad om hoog in te zetten.   Wat bleek? Op de achtergrond van nieuwsfoto’s staan geen nuttige aanknopingspunten die je van het  land van het verstandige belang naar het koninkrijk van het onbelangrijke leiden. Op nieuwsfoto’s staan geen onbeduidende zaken die je in deze chaotische tijd op weg kunnen helpen. Misschien vanwege het nogal dwingende principe om de focus te leggen op het nieuwsfeit zelf. De achterliggende gedachte zal zijn dat randverschijnselen afleiden van waar het werkelijk om gaat. Daar valt wat voor te zeggen.  Tot ik pagina 14 van de boekenbijlage van de Volkskrant open...